Lady GaGa en andere nieuwe vrouwen aan de top

Zaterdag toch maar even gaan kijken naar Lady GaGa in Paradiso. Precies wat ik verwachtte. Veel verkleedpartijen, een band die erg zijn best doet net zo kil en anoniem te klinken als op de nogal mechanisch gearrangeerde plaat, en een publiek dat het geheel vooral door hun camera's gadeslaat.

Ach, best leuk, zoals haar album er best mee door kan, maar dat we hier met toch een van de weinige nieuwe wereldsterren van doen hadden, dat werd niet echt bewezen.

Ook die link met Andy Warhol, die nogal eens ter sprake komt in beschouwingen over Lady GaGa zie ik niet. Ja op een doek staat op een gegeven moment 'Candy Warhol' geprojecteerd. Nou en. Als ik op een podium ga staan met de naam Johan Cruijff achter me, dan ben ik toch ook niet meteen een groot voetballer?

Eigenlijk deed alles me nogal ouderwets aan. Ik moest denken aan dat meesterlijke boek over de Pet Shop Boys van Chris Heath: Pet Shop Boys Versus America. De Britse synthipop band doet een clubtour door de VS, waar ze op dat moment nog totaal niet gewend zijn aan bands als de Pet Shop Boys. 'Wat geen drumstel op het podium?', is de reactie waarop Neil Tennant doodleuk opmerkt. 'Nee en zelfs ook geen gitaar, wen daar maar vast aan'. Daar was lef voor nodig, de lef-factor bij Lady GaGa zie ik niet zo.

Goed, de liedjes zijn beter dan het recente werk van Madonna. Maar verder? Het optreden was ik een uur later al weer volledig kwijt, eigenlijk net zo als toen Robbie Williams en Justin Timberlake Paradiso een keer met veel bombarie aandeden.

Op de een of andere manier komen dit soort popsterren juist beter tot hun recht wanneer de afstand groter is. Stadions en sporthallen dus. Lady GaGa kiest zelf heel bewust voor kleine zalen en vooralsnog lijkt me dat het enige echt opmerkelijke aan haar.

Nee, dan Florence + The Machine. Van hun verschijnt deze week in Nederland het debuutalbum Lungs. In de UK is het al een enorm succes, alleen Michael Jackson verkoopt er meer cd's, en vorige week werd de plaat ook genomineerd voor de prestigieuze Mercury Music Prize.

Eindelijk weer een nieuwe Britse band waar ik echt van opkijk. Eindelijk weer eens een zangeres die het aandurft om als een Kate Bush of een Sinead O'Connor echt ambitieus te klinken en de grote gebaren niet schuwt. PJ Harvey en Björk zijn andere namen die je vaak tegenkomt in stukken over Florence + The Machine. Wat ze met elkaar gemeen hebben is dat ze het avontuur zoeken, en echt iets nieuws proberen.

Ik zeg er meteen bij dat ik zelf niet eens een groot fan ben van bovenstaande artiesten. Ik bewonder ze meer dan dat ik van hun muziek geniet. Maar een plaat als Lungs is er wel weer eentje die je gewoon een paar keer achter elkaar opzet, zonder dat ie verveelt. Een van de betere Britse popplaten dit jaar, en dus terecht genomineerd voor de Mercury Prize (vorig jaar door Elbow gewonnen.

Dit zijn de genomineerden, in volgorde van populariteit bij de bookmakers.

Florence and the Machine – Lungs 5/1

Kasabian – West Ryder Pauper Lunatic Asylum 5/1

Bat for Lashes – Two Suns 6/1

La Roux – La Roux 6/1

Glasvegas – Glasvegas 6/1

Speech Debelle – Speech Therapy 8/1

Friendly Fires – Friendly Fires 8/11

The Horrors – Primary Colours 8/1

Lisa Hannigan – Sea Sew 8/1

The Invisible – The Invisible 10/1

Led Bib – Sensible Shoes 10/1

Sweet Billy Pilgrim – Twice Born Men 10/1

Meest opvallend: veel vrouwen, naast Florence ook Bat For Lashes, La Roux, Speech Debelle, Lisa Hannigan.

Hoewel, de helft is natuurlijk normaal. Toch is dit wat je in beschouwingen ziet. Hoera, Girls On Top!

Zegt veel over andere jaren lijkt me, maar het viel mij eerlijk gezegd ook meteen op. En dan ontbreekt iemand als Lily Allen zelfs nog.

(net als mijn twee favorieten: Madness en God Help The Girl).

Aan het begin van het jaar werd het ook al voorspeld: vorig jaar brajen Adele en Duffy door, dit jaar zouden zich er weer 'nieuwe vrouwen' aandienen. La Roux, Little Boots en Florence + The Machine werden in januari volop getipt en ze blijken inderdaad succesvol.

Ik zet in op Florence + The Machine, maar tip ook de plaat van Speech Debelle, die deze week uitkomt. Nog maar nauwelijks gehoord maar de eerste indruk (jazzy triphop) is uitstekend.

Tegen zoveel originaliteit kunnen de Britse mannen dit jaar niet op. (Ook Kasabian niet, wat vinden de Britten daar toch aan?)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden