Ladan en Laleh

Vorige week stond er een foto van twee Iraanse vrouwen in bijna alle kranten van de wereld. Ze waren allebei 27 jaar oud, een van hen lachte, de ander glimlachte....

Kader Abdolah

Ze heten Ladan en Laleh. Ladan betekent narcis in het Perzisch en Laleh tulp. De reden dat ze de kranten hadden bereikt, was hun hoofd.

Ze zitten met hun hoofden aan elkaar vast.

Ik ken die vrouwen van vroeger. Toen ze geboren waren, stonden ze op de voorpagina van alle Teheranse kranten. De medische wereld was nieuwsgierig naar die bijzondere tweelingen en er kwamen vele specialisten uit alle hoeken van de wereld om te onderzoeken of het mogelijk was ze te scheiden. Maar daarvoor was het te vroeg.

Ik herinner me nog een foto van hun vijfde verjaardag. Dat was in de tijd van de sjah. Hun moeder had twee vlechtjes voor hen gemaakt. Ze glimlachten.

De chirurgen kwamen weer bij elkaar, maar er kwam weer niets van terecht. Ze dachten dat het beter zou zijn om te wachten.

Met de komst van de geestelijken die de vrouwen onder druk zetten, zijn ze in de vergetelheid geraakt.

Zes jaar geleden doken ze opeens in Duitse kranten op. De specialisten wilden opnieuw kijken of een operatie mogelijk was. Nee, weer niet. Men was bang dat ze dood zouden gaan.

Vorige week werd bekend dat een team van wereldchirurgen toch heeft besloten om ze te helpen en de operatie zal in Singapore plaatsvinden.

Ladan en Laleh wilden zo niet langer leven. Of dood of bevrijding. Ze wilden soms alleen kunnen zijn, alleen wandelen, alleen huilen, alleen nadenken, alleen studeren en in hun eentje naar een sollicitatiegesprek gaan.

Ladan heeft rechten gestudeerd, Laleh journalistiek.

Als ze ieder apart op hun benen kunnen staan, wil Ladan terug naar huis, maar misschien wil Laleh wel een verre reis maken. Alleen.

Op de eerste foto's die ik van hen gezien had, droegen ze geen hoofddoek. Toen ze in de Duitse kranten opdoken, waren ze eenentwintig jaar. Ze waren helemaal gesluierd, het regime had één grote zwarte tweepersoonshoofddoek voor ze bedacht. Hun glimlach was verdwenen. In die tijd had het islamitische regime nog alle touwtjes van de macht in handen.

Vorige week was het anders. Er stond een grote foto van hen op de voorpagina van De Telegraaf. Ze hadden hun sluier bijna afgedaan, je zag hun haar, hun oren en ze hadden hun lippen rood gestift en blauwe oogschaduw aangebracht. Ladan lachte breed en Laleh glimlachte weer.

Ze waren niet de enige Perzische vrouwen die hun haar deze dagen aan de wereld hebben laten zien. Tijdens het filmfestival in Cannes verscheen opeens voor het eerst Samira Machmalbaf, de mooie jonge Iraanse filmmaakster, zonder sluier voor de camera's. Allah, allah wat zijn de vrouwen van mijn land mooi wanneer ze recht in de camera kijken om de geestelijken uit te dagen.

Het is gedaan met de fanatieke Iraanse machthebers. De angst voor het zwarte geloof is voorbij. De Iraanse vrouwen hebben al lang de geestelijken genegeerd, gepasseerd.

Teheran was opnieuw getuige van één van de felste studentenrellen. De universiteit van Teheran is de graadmeter van de politieke macht in het vaderland. Duizenden studenten riepen: Weg met Khamenei! Weg met Khatami!

Ladan en Laleh willen de operatie overleven, ze willen blijven leven, ze willen proeven wat het is om in dat verschrikkelijk mooie land bemind te worden als je alleen bent en als de geestelijken geen macht meer hebben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden