Column

Lachen in het theater, zelfs als je depressief bent

Theaters te over in dit land. Daar kun je veel plezier aan beleven, zelfs als je depressief bent.

Theater De Kleine Komedie. Beeld anp

Zelden zag ik zo veel uiteenlopende voorstellingen achter elkaar. In zo veel verschillende theaters.

Zo was ik bij het Depressiegala in Theater Amsterdam, een eigentijds gebouw aan het IJ, dat ondanks de grootse decors en technische snufjes toch een sfeer van geborgenheid ademt dankzij de tribune met rood pluchen stoelen.

Ooit werd dit theater speciaal gebouwd voor Anne, een nieuw stuk van het echtpaar De Winter-Durlacher 'naar' Het Achterhuis van Anne Frank. De voorstelling ging in 2014 in première en draait nog steeds op volle toeren. Voor een breed publiek. Of dat publiek het ontroerende meesterwerk zelf nu ook gaat lezen, betwijfel ik. Liever krijgt de mensheid iets voorgeschoteld dan op eigen kracht de leeslamp aan te knippen.

Organisatoren van het Depressiegala: de psychiaters Esther van Fenema (in strapless; ook sommige psychiaters hebben mooie schouders) en Bram Bakker (studielosbol in depressiezwart). Op deze 'blue' maar bonte maandagavond traden tal van ervaringsdeskundigen op. Met aan kop de zeer geestige en muzikale Mike Boddé. Cabaretdiva Karin Bloemen, op alle fronten weer in optima forma, was de laatste ster van het depressiedefilé.

Ter afsluiting zongen we onder haar leiding in opperste adhoc-saamhorigheid You've Got a Friend. Wé, jazeker, want ik deed mee met een column over mijn depressie, in de voltooid verleden tijd. Aan het gelach te horen - vooral om Emilio Guzman en Marjolijn van Kooten - had niemand in de zaal een centje zielepijn. Wat gedeelde smart niet vermag!

Over centjes gesproken: de opbrengst van het gala gaat naar depressieve jongeren.

Van mij moeten die jongeren, depressief of niet, en als er nog plaats is, onverwijld naar de hilarische voorstelling van het Ro Theater. In een afgeladen Haarlemse schouwburg zag ik De Gelaarsde Poes. In gezelschap van de kleindochter van mijn levensgezel. De voorstelling is voor 8 plus, de kleindochter 8. Soms vlogen de grotemensengrapjes over haar hoofdje heen. Zodat wij vaak tegelijkertijd bezorgd opzij zaten te gluren, zij als ik te hard lachte en ik als zij iets zielig vond.

Op het moment dat Alex Klaassen als reus (een van zijn talloze rollen) zijn zojuist verscheiden moeder, laagborstig gestalte gegeven door Dick van den Toorn (idem), in een grote gehaktmolen propte, stuitte ik op een wel erg bedremmeld profieltje. Ook de heupbewegingen van Maarten Heijmans als Gelaarsde Poes, nou ja, Krolse Kater, riepen vragen bij haar op. Maar na afloop zei ze met een ernstig gezichtje dat ze alles 'erg grappig' had gevonden. Ook die meneren die voor meisjes speelden. Ik op mijn beurt was hierover minder enthousiast. Van nichtenhumor krijg ik nooit genoeg, maar ik beklaag de actrices wie door deze interventie het brood uit de mond wordt gestoten. Zoals ik ook bezwaar heb tegen countertenors in plaats van warme alten.

Het derde theater dat ik aandeed was DeLaMar. Daar zag ik Sophie, het debuut van actrice-schrijfster Roos Ouwehand. Met in de hoofdrol Tjitske Reidinga. Een voorstelling voor vrouwen maar ook voor mannen, mits met enig gevoel in hun donder.

Deze matinee was een dernière, maar hopelijk komt er een reprise.

Dat waren drie toneeltermen in één zin.

Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden