Labourleider Ed Miliband koestert de jaren zeventig

LONDEN - Een plafond voor energieprijzen, huurdersbescherming en een mogelijke nationalisering van de spoorwegen. Precies een jaar voor de verkiezingen heeft de Britse oppositieleider Ed Miliband definitief afstand genomen van Tony Blairs New Labour-project. De Tories waarschuwen voor terugkeer naar de jaren zeventig, of zelfs een op stapel staande communistische revolutie, bij veel de kiezers zouden de voorstellen best in goede aarde kunnen vallen.


Elke politieke partij in het Verenigd Koninkrijk heeft zo haar favoriete tijdperk. UKIP verlangt terug naar het Merry Old England van de jaren vijftig, de Liberaal-democraten voelen verwantschap met de Swinging Sixties en de 'Hooray Henry's' van de Conservatieve Party kijken met nostalgie terug naar de jaren tachtig van de goddelijke Maggie. Op zijn beurt kijkt Labour door een roze bril naar de jaren zeventig.


Nu heeft dat tijdperk een beroerde naam. Veel Britten associëren het met punkmuziek, hulpmaatregelen van het IMF en leven bij kaarslicht (uit noodzaak door alweer een staking). Tegelijkertijd is uit onderzoek gebleken dat 1976 het gelukkigste jaar uit de moderne Britse geschiedenis was. Als Miliband aan de Seventies terugdenkt, ziet hij de politieke salons van zijn marxistische pa Ralph. Ed luisterde geïnteresseerd en als het hem te veel werd ging hij stiekem Dallas kijken.


Bovenal was het een tijd van saamhorigheid en relatief kleine inkomensverschillen. Nivellering, is precies waar Miliband op uit is. Het land klimt rap uit de recessie, maar het herstel zou te onevenwichtig zijn verdeeld. De kredietcrisis is voorbij, de koopkrachtcrisis niet. Veel forensen beschouwen het reizen per trein als The Great Train Robbery, minder bedeelde Engelsen moeten in koude winters kiezen tussen 'heating and eating' en huurders genieten minder bescherming dan vossen.


Anders dan Blair vindt Miliband dat de overheid een rol moet spelen op terreinen waar de vrije markt niet naar behoren functioneert. Ook wil hij maatregelen introduceren die ertoe leiden dat zijn landgenoten gezonder gaan leven. Wat hem betreft doen de Britten voortaan elke dag aan lichaamsbeweging. Het koninkrijk als fitnessclub.


Door in te spelen op een groeiende afkeer van privatiseringen en een groter gezondheidsbewustzijn hoopt de 44-jarige Labour-leider kiezers voor zich te winnen. Zijn partij ligt weliswaar voor in de peilingen, de voorsprong is minder groot dan gehoopt. Na vier jaar wordt Miliband nog altijd niet gezien als een potentiële premier. Waar Cameron populairder is dan zijn Conservatieve Partij, is Labour populairder dan zijn leider.


De Tories zullen zich profileren als de politieke schoonmaakploeg van de economische puinhopen die door de 'potverteerders' zijn achtergelaten. De afgelopen dagen boden al een voorproefje van wat de kiezers te wachten staat. In reactie op het Labour-voorstel om de negen miljoen huurders in de particuliere sector meer rechten te geven, trokken de Tories hilarische vergelijkingen met praktijken in Vietnam en de voormalige Sovjet-Unie.


Ze doken ook op bij de suggestie om de spoorwegen te nationaliseren. Ironisch genoeg is een deel van het spoor reeds in handen van de staat, maar dan van de Duitse (Bundesbahn) en de Franse (SNCF). De meeste aanvallen zullen gericht zijn op 'Red Ed'. Typerend was de kop, in een rechtse krant: 'Labour-leider beschuldigd van socialisme'. Blair zou dat inderdaad hebben beschouwd als een verwijt, met betrekking tot Miliband leest het als: 'Paus beschuldigd van katholicisme'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden