Labour organiseert de beste feesten

Britse partijconferenties gaan om twee dingen: het politieke debat en het feestprogramma. Bij de Tories is de volgorde altijd andersom: iedereen met een slaaptekort kan de volgende ochtend tijdens de toespraken tenslotte lekker wegsoezen om pas te ontwaken bij het applaus....

Sinds de Labourconferentie echter presidentiële glamour heeft gekregen en de Conservatieven met The Quiet Man - zoals hun leider Iain Duncan Smith zichzelf noemt - zitten opgescheept, steken de sociaal-democraten ineens ook met het randgebeuren de Tories naar de kroon.

In het Highcliff Hotel in Bournemouth - vorige week de ontmoetingsplaats van de Conservatieve elite - is er eten, drank en zwarte humor genoeg, maar zijn er geen prominenten, laat staan uitzichten op een verkiezingsoverwinning. In het Imperial Hotel in Blackpool - een week eerder de avondlijke pleisterplaats voor de partijtop van Labour - is het daarentegen nog nooit zo feestelijk toeven geweest als dit jaar.

De Amerikaanse president Clinton levert daaraan een grote bijdrage. In de hotellobby geeft Clinton velen een nanoseconde lang een gelukzalig gevoel. Hij is een meester in het schudden van handen, en heeft het aureool van een popster. Oudere vrouwen slaken gilletjes, anderen kijken hem verwachtingsvol aan, zelfs VIP's duwen en trekken om een hand van hem te krijgen. Dit moet een nieuwe Lady Di zijn of misschien de nieuwe Verlosser. En of Clinton alleen nog niet genoeg glamour is, heeft hij de acteur Kevin Spacey - 'wat heeft die nu met politiek?', vraagt iemand zich af - meegenomen.

Als Clinton uit beeld is verdwenen maakt iedereen zich op voor een van de talrijke andere party's die in Blackpool worden georganiseerd door bedrijven, lobbygroepen, denktanks en belangenverenigingen. Terwijl de rest van Engeland om 11 uur 's avonds op slot gaat, wordt er hier tot in de vroege ochtend gefeest, gedanst en gevreeën.

In de Winter Garden - het eigenlijke congrescentrum - treedt een soundmix-versie van Abba op. De muziek klinkt goed, zij het dat de zangeressen de hoge c's niet halen en al helemaal niet aan de gelaarsde benen van Agnetha en Frida kunnen tippen. In de Palace Nightclub houdt Britain in Europe zijn feest. Behalve jongeren maakt ook de plichtsgetrouwe minister van Europese Zaken Peter Hain er zijn opwachting.

Maar wie er echt bij wil horen gaat naar Hotel Imperial. Daar geven de Blairs hun gesponsorde diners, waar men kan aanschuiven voor 450 pond per persoon. Wie dat te gortig vindt, kan terecht bij de traditionele congresparty's van de media, waar de drank voor niets is. The Guardian (maandag), The Independent (dinsdag) en The Mirror (woensdag) fêteren hier kabinetsleden, lobbyisten en de concurrentie. Niemand ontbreekt. De columnisten van de grote dagbladen lopen ze trouw af, net als nieuwslezers en bekende politieke televisieverslaggevers als Martha Kearney van Newsnight en John Pienaar van de BBC. Dat ze drukbezocht worden is niet vreemd: de BBC heeft in de congresweek tweehonderd man in Blackpool, een krant als The Guardian altijd nog 26 verslaggevers en redacteuren plus nog acht marketingmensen.

Bij de party's van The Guardian en The Idependent wordt er vooral veel gepraat, bij die van The Mirror gaat iedereen uit zijn bol. De discomuziek is zo hard dat je in de oren van je gesprekspartner moet schreeuwen. De minzame Mirror-hoofdredacteur Piers Morgan heeft toch nog voor iedereen een woordje. 'U komt uit Holland. Ah, ik ben gek op Dennis Bergkamp. Hij is de beste voetballer ooit. Ik weet het, want ik zit elke week op de tribune bij Arsenal.' Op het feest zijn opvallend veel jonge meisjes die zich om de bekende gezichten verdringen. 'Neen, van conferentiegroupies heb ik nooit gehoord', zegt mijn gesprekspartner, zelf namens Greenpeace hier aanwezig.

'Welke de beste party's zijn? Die van The Guardian en The Mirror', vindt Andrew Marr, de politieke betweter van het BBC Journaal. Hij loopt rond met twee flesjes Budweiser en is doorweekt van het zweet na het swingen op de muziek van Kylie Minogue. Minister van Buitenlandse Zaken Jack Straw snelt binnen in het gezelschap van twee lijfwachten, de minister voor Plattelandszaken Margaret Beckett staat stilletjes in een hoekje.

Wie de herrie te veel wordt, kan even overwippen naar de overkant waar persbureau Bloomberg een minder luidruchtige party houdt. Als om twee uur hier de tap dicht gaat en Andrew Marr kruipend over de vloer naar zijn colbertje zoekt, verkast iedereen naar de hotelbar: nr. 10 geheten. Daar gaat het nog enige uren verder door.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden