Laatste meters van de raspaarden

De Tour van 2010 is voor een aantal renners ook de laatste Ronde van Frankrijk. Soms gedwongen, soms vrijwillig...

Armstrong weet dat het over is
Lance Armstrong werd woensdag gesignaleerd in de winkelstraten van Pau, op de rustdag. De Amerikaan slenterde shop in en shop uit. Alberto Contador lag op zijn bed, Andy Schleck ook. De zevenvoudig winnaar kende zijn plaats in de historie van de 97ste Tour de France.

Armstrong had, zeventien jaar na zijn debuut in het evenement, het hoofd in de schoot gelegd. Er was in deze ronde veel minder eer voor hem weggelegd dan gehoopt. Hij finishte als 23ste, op bijna 40 minuten van winnaar Alberto Contador. Sommigen beweerden dat hij weer de Lance Armstrong was uit zijn eerste carrière, de renner die in 1995 bij de eerste Tour die hij uitreed, 36ste (bij zijn derde deelname) werd, op bijna anderhalf uur van Indurain.

Zo was het niet. Die jongeman had vuur in zijn ogen, die wilde nog van alles. Deze Armstrong begreep dat hij een Tour te veel had gereden, zoals vele grote kampioenen voor hem.

Zaterdag finishte hij als 67ste in zijn allerlaatste tijdrit, ooit zijn domein. In Europa rijdt hij geen wedstrijd meer.

Armstrong staat mogelijk volgend jaar nog aan de start van de Tour Down Under, als hij de komende weken de motivatie vindt om te trainen. En als het onderzoek naar de dopingbeschuldigingen van Floyd Landis hem niet te veel afleiden.

Zondag stond hij nog even in het middelpunt toen de wedstrijdjury tijdens de slotetappe verordonneerde dat hij het oorspronkelijke shirt van Radioshack diende aan te trekken. Armstrong had met een nieuw truitje aandacht willen vragen voor zijn stichting Livestrong. De gewenste aandacht kreeg hij.

De troost kwam de laatste dagen van alle kanten. Contador en Schleck bedankten hem voor de mooie tijden. ‘Lance kan nog wel president worden, ik geen groot kampioen meer’, zei de Franse president Nicolas Sarkozy donderdag op de Tourmalet bewonderend. Het was net of Armstrong er even van bloosde.

Moerenhout gelukkig met ereronde
De oudste Nederlander was niet blij dat zijn laatste Tour de France erop zat. Waarom wel? Het zou betekend hebben dat hij al met tegenzin door Frankrijk had gefietst. En tegenzin en Koos Moerenhout (38) gaan niet samen.

Dit jaar was hij als een kind zo blij dat Rabobank hem weer in de Tourploeg had opgenomen. Vorig jaar bleef hij mokkend thuis achter, met een Nederlandse kampioenstrui om zijn schouders. Misschien dat de dramatische Tour die zijn ploegmaats afwerkten, het leed wat verzachtte.

In 2006 was vreugde nog naadloos in verdriet overgegaan voor de toenmalige helper van de Phonak-ploeg. Moerenhout dacht met Floyd Landis de Tour te hebben gewonnen, maar die werd niet veel later positief bevonden.

Op de tweede rustdag was hij het middelpunt van zijn ploeg door zijn afscheid aan te kondigden. Dat besluit nam hij al voor de Tour, maar hij schoof het bewust voor zich uit. Alle aandacht moest gaan naar de kopmannen van Rabobank en niet naar hem.

Het tekent de opofferingsgezindheid van de wegkapitein op leeftijd, die de afgelopen jaren juist aan zijn tweede jeugd was begonnen. Moerenhout behoorde tot de beste tijdrijders en behaalde zelfs de zevende plaats bij het WK. Zaterdag eindigde hij als zesde in de afsluitende tijdrit. Geen ploegmaat deed het hem na.

De renner kon er wel om lachen. Waar een oudje allemaal niet toe in staat is, zei hij. Zelfreflectie paste bij hem. Relativeren ook. Het is niet altijd zwart of wit in zijn ogen. Volgend jaar zal Moerenhout zijn nieuwe leven naast de fiets beginnen met pr-werk voor de ploeg. Het is te hopen dat hij in zijn nieuwe rol zijn oude zichzelf blijft.

Petacchi slaagt glansrijk
Alessandro Petacchi kende zijn beperkingen, zei hij voor de Tour. Met een beetje geluk kon hij in de sprints meedoen om de ereplaatsen. En als hij er één keer in zou slagen boven de anderen uit te steken, was hij helemaal dik tevreden.

De 36-jarige Italiaan voldeed glansrijk aan die missie. Met twee etappezeges en de groene trui was hij de enige die in de schaduw van Mark Cavendish kon staan.

Zeven jaar geleden werd er in sportief opzicht voor het laatst iets van Petacchi vernomen in Frankrijk. In 2003 baarde hij opzien door vier etappes te winnen in een seizoen waarin hij ook in de twee andere grote ronden van zich deed spreken. Daarna waren het vooral andere verhalen waarmee hij in het nieuws haalde.

Na positief te hebben getest op salbutamol, werd hem in 2007 de toegang tot de Tour ontzegd. Petacchi zat zijn dopingschorsing uit en keerde in september 2008 terug in het peloton. Zijn naam was echter voorgoed bezoedeld. Ook in dat opzicht maakte hij in de Tour de cirkel rond voor zichzelf. Zijn naam dook de afgelopen weken op in een onderzoek naar de dopingpraktijken van een Italiaanse dokter. Het lijkt meer dan aannemelijk dat de Tour van 2010 daardoor zijn laatste is geweest.

Lampre had hem ook al uit deze Tour kunnen weren als het zo streng had opgetreden als BMC eerder dit jaar met Alessandro Ballan. Het gebeurde niet. En dus kon hij zomaar uitgroeien tot de sprintsensatie van de Tour na Cavendish. ‘Ze dachten dat ik niet meer met de besten mee kon komen. Dat valt volgens mij wel mee’, zei Petacchi.

Voigt harkt desnoods op ‘n kinderfiets
Fietsen? Nee, Jens Voigt fietste niet. Jens Voigt harkte. Hij duwde op zijn pedalen, trok aan het stuur en ondertussen schokschouderde hij. Jens Voigt, loyale knecht, vechter met een groot hart, lieveling van de Fransen.

Vreselijk beeld was het vorig jaar, Voigt die bewegingloos in de afdaling van de Col du Petit Saint-Bernard bleef liggen. Hij werd met een hersenschudding en een jukbeenbreuk in een helikopter naar het ziekenhuis vervoerd.

Daarom moest hij dit jaar terug. Hij wilde op een andere manier afscheid nemen van zíjn ronde. Voigt is met zijn 38 jaar en zijn dertien deelnames een instituut in de Tour. Hij is een van de weinige overlevers van de Tour de Dopage van 1998. Hij boekte twee etappezeges en droeg twee keer de gele trui.

Daarna offerde Voigt zichzelf in de Tour op voor de klassementsrenners van Bjarne Riis: Carlos Sastre, Frank en Andy Schleck.

Dinsdag kwam hij op de Peyresourde wederom zwaar te val na een klapband. Toen hij bij zijn positieven was, bleken alle ploegleidersauto’s verdwenen. De chauffeur van de bezemwagen duwde uitnodigend de deur open. Voigt weigerde. Hij zou niet twee jaar achtereen opgeven. Hij moest en zou naar Parijs.

Hij vond een kinderfiets, een waarop zijn toeclips niet pasten, maar dat donderde niet. Vijftien kilometer achtervolgde hij daarmee. Hij sloot aan bij de groep, kreeg een nieuwe fiets en bereikte finishplaats Pau, gehavend dat wel. De wond in zijn arm werd gehecht, van zijn gebroken rib liet hij geen foto maken. ‘Ik ben tegen röntgenfoto’s, die zijn radioactief.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden