Laatste kanttekeningbij de dode voetballer

Coen Moulijn is tijdens zijn leven bezongen door Rita Corita, Jaap Valkhoff, Frits Lambrechts, Bennyboy en Gerard Cox. De laatste zong zijn lied zaterdag, de laatste dag dat de dode nog onder de levenden was, live bij de plechtigheid in het Maasgebouw. Een refrein over de hinde Moulijn en de Kuip die nooit meer dezelfde zou zijn.


Volgens Jimmy Tigges is er buiten Johan Cruijff geen voetballer zo vaak toegezongen als Coen Moulijn. Tigges, die in de gelukkige omstandigheid verkeert dergelijke dingen te weten, meldde dat in een verontwaardigde mail. En hij was niet de enige die verontwaardigd mailde naar aanleiding van de column van vorige week.


Wanneer een journalist wil weten of zijn stukjes gelezen worden, moet hij eens tegen hooggeëerde schenen schoppen of hij moet Maasvlakte schrijven als hij Moerdijk bedoelt. Dat laatste had overigens niet mogen gebeuren.


Vorige week luidde de vraag of Coen Moulijn wel zo'n glorieuze speler is geweest als alle aandacht na zijn dood suggereerde. Niet eerder werd een dode voetballer zo luidkeels uitgeluid en het zal vermoedelijk ook niet meer gebeuren, opnieuw Johan Cruijff niet meegerekend.


Laten we vandaag op zoek gaan naar het antwoord en voor het begin daarvan twee lijstjes raadplegen. Vorig jaar, nog voor het WK in Zuid-Afrika, maakte Gerard Sierksma een top-100 van Nederlandse voetballers. Sierksma is econometrist en zijn liefde voor sport gaat dus de computer in. Op basis van interland- en clubwedstrijden in Europees verband rangschikte hij de waardevolste voetballers.


Ruud Krol voert dat klassement aan dankzij zijn Europese successen met Ajax en zijn twee verloren WK-finales met Oranje. Arie Haan staat tweede, Johan Cruijff derde en Coen Moulijn 51ste. Mmm.


Om Moulijn recht te doen, de ongelukkige voetbalde in tamelijk barre tijden, moet het dus subjectiever. In 1998 maakte voetbalkenner Henk Spaan zijn eigen top-100. Daarin prijkt Johan Cruijff met een uitroepteken bovenaan. Coen Moulijn vinden we terug op plaats 19.


Ter vergelijking: Moulijns medespelers van toen, Willem van Hanegem en Rinus Israel, staan bij Spaan respectievelijk vierde en tiende. Nog een vergelijking: Abe Lenstra en Faas Wilkes staan derde en vijfde. Zij lieten eerder al het leven, maar deden dat zonder Bengaals vuur.


Voordat lezers opnieuw hun mailbox blind van woede openen: het gaat hier niet om de miskenning van de figuur Moulijn of van de uitbundige rouw na zijn overlijden. Van mij had het wel wat minder gemogen en van Coen, die overal is herdacht als een bescheiden man, vermoedelijk ook, maar daar gaat het niet om. Het gaat om de voetballer.


Coen Moulijn speelde 38 interlands en de vraag was vorige week waarom dat er zo weinig waren. De meest voor de hand liggende verklaring is dat nationaal voetbal een halve eeuw geleden een stuk zeldzamer was dan nu. Niettemin zaten er tussen zijn eerste en laatste selectie dertien jaar. Dat wil dus zeggen dat Coen Moulijn 55 keer niet van de partij was.


Daarvoor waren diverse oorzaken. Vijftig jaar geleden was spelen in Oranje bepaald geen eer. Feyenoord verbood het zijn spelers zelfs een tijd, om krachten te sparen voor de Europa Cup. Het leidde naar de halve finale tegen Benfica in 1963. Coen Moulijn had zelf ook weinig lol in het Nederlands elftal. Uit de biografie Coen Moulijn: 'Er was geen plaats voor gevoeligheid.'


Maar biograaf Matty Verkamman schrijft óók dat Moulijns wispelturigheid hem parten speelde als international. Soms ongrijpbaar, soms onzichtbaar. Geregeld koos de bondscoach dus voor een buitenspeler op wie hij wel kon rekenen.


Als Verkamman hem een uitzonderlijk talent noemt, en dat doet hij, dan is het omdat Coen Moulijn als zo'n specifieke voetballer kon meegaan in de omslag die het voetbal maakte.


Moulijn begon te voetballen met de generatie van Lenstra, hij eindigde met die van Cruijff. Tactisch werd alles anders en Coen Moulijn ging overal in mee, zelfs het meeverdedigen.


De top-10 van Matty Verkamman, een hoog te achten deskundige, ziet er zo uit: Johan Cruijff, Willem van Hanegem, Marco van Basten, Ruud Gullit, Wesley Sneijder, Faas Wilkes, Coen Moulijn, Dennis Bergkamp, Arjen Robben en Rob Rensenbrink.


Verwissel Moulijn met Rensenbrink en ik ben zo goed als akkoord.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden