Column

Laat politieagenten hun gezonde verstand gebruiken

Deelnemers aan de stille tocht voor Mitch Henriquez lopen met spandoeken en witte rozen door Den Haag.Beeld ANP

Het is heel diep binnengekomen. Misschien omdat ik de posters van A Night At the Park voorbij had zien komen en het stiekem een leuk idee vond, een avond vol guilty pleasures met oude vrienden. Een gezapiger veertigersuitje is nauwelijks denkbaar. Inmiddels zijn we allemaal mama's en papa's in drukke levens, vol opgroeiend kroost en werk. Dan is zo'n avond naar een festival een zeldzaam uitje dat garant staat voor nostalgie en hilariteit. Duran Duran, ik was nog op die bassist! Zouden ze nog steeds zoveel plamuur op hun gezicht hebben? En de Dijk, heerlijk. Bloedend, bloedend, bloedend hart!

Uitgelaten veertigers, voor een avond weer dansend op de vulkaan. In een avondbriesje vervliegt een tekst van de Dijk, dat uren later een duistere bijsmaak heeft.

't kan elk moment gebeurd zijn

maar ze gaan nog even door.

Die glimlach. Wrang om die ontwapenend te noemen, maar dat was hij wel. Mitch Henriquez was een typische festivalbezoeker, 42 en pa van inmiddels grote kinderen. Eén dochter puffend groot zelfs, omdat ze over een maand het leven zou schenken aan zijn eerste kleinkind. Een perfecte zwoele avond waarop werd gedanst, geflirt, gedronken, gelachen. Mitch was gekomen voor die oude reggaerotten van UB40. Voor Red, red wine. Een laatste dansje op die oude klassieker, luidkeels meegezongen, vals. Nog geen idee dat momenten later zijn leven in een verbijsterende nachtmerrie zou eindigen.

Hij zal aangeschoten geweest zijn toen hij een geestig bedoelde opmerking maakte. En geïrriteerd. Omdat hij ongetwijfeld, als gekleurde man, al de hele avond de ogen van waakzame dienders in zijn rug had voelen prikken. Want etnisch profileren is er gewoon ingesleten bij de politie. Ik kan er geen doekjes om winden. Het is in feite niets anders dan willekeurige burgers vernederen, provoceren en intimideren op basis van hun afkomst, met het geweldsapparaat van de staat. In kostbare politietijd bovendien, die beter besteed kan worden aan echte misdaadbestrijding. Geïrriteerd reageren op dit soort intimidatie is een menselijke reactie, hoewel kennelijk dus levensgevaarlijk.

'Hij had ook kunnen meewerken aan zijn arrestatie', kopt een stuk op arrestatieteam.nl waarin een anonieme agent, 'Six', de kant van de politie uiteenzet. 'Besef je eens hoe het is om tijdens de uitoefening van je taak te worden aangevallen, geschopt en geslagen. Dat je uniform of uitrusting bijna van je lijf getrokken wordt en dat terwijl er om je heen omstanders verzamelen die staan te joelen, te schreeuwen, te filmen..'

Je moet wel lef hebben om in een casus waarin een onbewapende, gezonde man door een overmacht van agenten door volstrekt excessief en zinloos geweld om het leven komt, met deze klaagzang aan te komen. Neem alsjeblieft ontslag, dacht ik toen ik het las. Ik vind het een angstig idee dat de politie bevolkt wordt door incompetente, paranoïde geesten zonder enig zelfkritisch vermogen, verantwoordelijkheidsgevoel of het vermogen een greintje menselijkheid te tonen bij zo'n drama.

Het moeten professionals zijn, de politieagenten aan wie wij, de samenleving in alle kleuren en gezindten, ons geweldsmonopolie hebben overgedragen met als voorwaarde dat ze onze veiligheid waarborgen. Een eervolle en zeer verantwoordelijke taak, juist omdat het soms ook heldenmoed vergt. In deze situatie waarin een ongewapende, waarschijnlijk gemoedelijk aangeschoten man een schuin grapje maakt over 'zijn wapen' overigens niet.

Ik eis vertrouwen in de politie. Dat ze iemand met een wapen met proportioneel geweld onschadelijk maken, zonder een leven te hoeven nemen. Laat staan als iemand geen wapen heeft. Dat ze hun nuchtere gezonde verstand gebruiken, kunnen relativeren, deëscaleren, een grapje op zijn tijd maken en hart voor de samenleving tonen. Dat ze ontspannen zijn, de kunst van 'het ene oor in, het andere oor uit' oppermachtig, want ze worden nu eenmaal weleens uit de tent gelokt. Dat ze inzien dat praktijken als etnisch profileren, maar ook het verdoezelen van politiefouten of het angstvallig de rijen sluiten bij incidenten, de autoriteit van de politie aantast en in het verlengde daarvan de rechtsorde.

Intussen krijg ik het al dagen niet meer uit mijn hoofd.

Red, red wine, it's up to you

All I can do, I've done

But memories won't go

No, memories won't go

Ik drink er nog eentje, op de zoete avond die eindigde in de bitterste nacht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden