Laat ouders uw partner kiezen

ER ZIJN culturen waar wij Westerlingen met afgunst naar kijken. In India bijvoorbeeld, waar grote armoede heerst, schijnen de mensen over bewonderenswaardige gaven en gewoonten te beschikken....

Zo'n gewoonte is het uithuwelijken, een heel verstandige constructie waarbij de ouders van de aanstaande bruid of bruidegom zich intensief bezighouden met de partnerkeuze.

Nu denkt iedereen hier meteen aan zielige gevallen, zoals meisjes die met rijke, doch stokoude mannen moeten trouwen, of gearrangeerde huwelijken waar de echtelieden doodongelukkig, maar de ouders heel gefortuneerd van worden. Dat zijn uitzonderingen.

Er is heel wat te zeggen voor het fenomeen uithuwelijken. Sinds de kinderen het namelijk zelf mogen uitzoeken, is het percentage scheidingen tot duizelingwekkende hoogten gestegen, en dat gaat alsmaar door. Samuel Johnson noemde dat al de triomf van hoop over ervaring, en hoop komt nu eenmaal vaak bedrogen uit.

Tot aan de jaren zeventig was het een schande om te scheiden. Misschien speelde het ideaal van een romantische en eeuwigdurende liefde een minder grote rol, en werd het huwelijk vooral gezien als een economische en maatschappelijke verbintenis. De meeste vrouwen werkten ten slotte niet, en moesten dus in hun onderhoud voorzien door een huwelijk.

Beviel het niet, dan was dat het kruis dat gedragen diende te worden. Alleen in uiterste gevallen werd er uit elkaar gegaan. In veel van die gevallen bemoeiden ouders zich grondig met de keuze van hun kind. Er waren natuurlijk veel strengere regels dan nu, geloof, achtergrond en milieu speelden een grote rol. Wanneer de aanstaande bruidegom aan de vader van zijn geliefde om haar hand ging vragen, werd over die dingen gepraat.

Kom daar nu eens om. Vanaf hun twintigste tot diep in hun veertigste, soms zelfs lang daarna, zijn mensen bezig de juiste partner te zoeken. Al die avonden naar cafés, disco's, clubs, sport- en gezelligheidsverenigingen, het is een speurtocht naar de ware.

Omdat er helemaal geen regels meer zijn, kan er uit een enorm aanbod gekozen worden. Een onmogelijke opgave, en het is dan ook geen wonder dat zoveel huwelijken stranden. Bovendien: is iemand van twintig, net de puberteit ontgroeid, wel in staat zon belangrijke keuze te maken? Wie wat ouder is, weet dat je pas achteraf beseft hoeveel je verandert tussen de twintig en de dertig.

Het zou veel makkelijker zijn als ouders weer wat meer zeggenschap kregen over de huwelijkskandidaten. Nu hebben ze zich daar geheel aan onttrokken: geen moeder die tegen haar dochter durft te zeggen dat ze niet met iemand moet trouwen. Om toestemming of zelfs instemming wordt ook niet meer gevraagd: ouders worden voor een voldongen feit gesteld, als er al getrouwd wordt.

Wanneer ouders - we gaan ervan uit dat het liefhebbende en verstandige mensen zijn - zich met de partnerkeuze mogen bezighouden, kunnen hun kinderen hun energie aan nuttiger zaken besteden. De studie of het werk bijvoorbeeld. En ten slotte: mocht het toch nog misgaan, dan treft de kinderen geen schuld, want de verantwoordelijkheid ligt geheel bij hun ouders.

Liesbeth Wytzes

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden