Laat met vlagdrager diversiteit Nederland zien

Er was een tijd dat een waterpolobonk als Ton Buunk de Nederlandse vlag het stadion mocht binnendragen. De sterke hovenier kon in 1984 in Los Angeles de stok met dundoek recht voor de borst vasthouden, teken van kracht en macht.

Beeld afp

Tegenwoordig tellen andere aspecten bij de aanwijzing van de vlagdrager voor de olympische openingsceremonie. Het is daarom interessant donderdag te horen wie Maurits Hendriks, de chef de mission van TeamNL, deze Spelen naar voren schuift.

Vier jaar geleden kwam hij met Dorian van Rijsselberghe, de toen net onttroonde wereldkampioen plankzeilen. Hendriks, een denker achter het schaakbord van de sport en maatschappij, noemde de surfboy van Texel destijds 'inspirerend voor jongeren, voor de nieuwe generatie'. Van Rijsselberghe stond er ook 'om de jongeren te laten zien dat je in de sport de kans krijgt te excelleren'.

Voor de ceremonie van vrijdagavond zal Hendriks iemand anders aanwijzen. Wordt het niet eens tijd het belang van immigranten op de nationale sportprestaties te benadrukken?

Hendriks hamerde er bij de teamoverdracht in Scheveningen op dat de sport ook is bedoeld om de wereld een beetje beter te maken. Hij doelde op de kracht van de olympische beweging, die in staat is maatschappelijke zaken te agenderen waar buiten die publicitair zo gevoelige Spelen plots veel minder aandacht voor bestaat.

Denk aan de homorechten in Rusland, de favela-kinderen uit Rio, de mensenrechten in China. 'De sport kan bijdragen aan een betere wereld', sprak de sportchef letterlijk. Hier zou de sport een brug kunnen slaan tussen vele delen van onze samenleving.

Het is misschien hoogdravend te veronderstellen dat Churandy Martina, Sifan Hassan, Jamile Samuel of Anicka van Emden zulke gevoelens losmaken als ze het olympisch stadion binnenlopen met de driekleur in hun handen. Het zou wel een symbolische erkenning zijn van de etnische diversiteit in de Nederlandse topsport. Sinds Henk Visser uit Curaçao in de jaren vijftig uiterst ver sprong voor Nederland, hij was Europees recordhouder met 7.98 meter, is hun inbreng groot geweest.

Aan het einde van de Spelen van Londen mocht Ranomi Kromowidjojo, kind van een Surinaams-Javaanse vader en een Groningse moeder, de vlag dragen. Dat was het gevolg van haar twee olympische titels in het zwembad. Kromowidjojo vertegenwoordigde, naast haar succes, zeker een volksdeel en uiteraard de veel winnende vrouwen van tegenwoordig.

Misschien heeft Hendriks in zijn wijsheid nu wel gekozen voor een vrouw als vlagdrager. Dat zou een erkenning zijn van veranderde tijden, omdat de vrouwen in de nationale ploeg van 242 voor het eerst groter in aantal zijn dan de mannen. Maar een vrouw op die ereplek is verder niet bijzonder. Hockeyster Carina Benninga (1992) en amazone Anky van Grunsven (2000) kregen al eens die vendelzwaaiende rol.

Van Hendriks, de wereldverbeteraar, mag iets beters worden verwacht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden