Lezersbrieven

Laat ME deze mannen naar huis begeleiden

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 24 oktober.

Tegenstanders van de opvang van vluchtelingen roeren zich woensdag tijdens een inspraakavond in het Brabantse Steenbergen. Beeld Freek van den Bergh / de Volkskrant

Waar is de ME?

Dasja Abresch, voormalig raadslid en inwoonster van Steenbergen, wordt door de politie naar haar huis geëscorteerd, nadat ze van zich heeft laten horen op een inspraakavond.

Een groep schreeuwers liet ook van zich horen: 'Daar moet een piemel in', daarmee het inspreken onmogelijk makend. Is er geen ME in Steenbergen? Die zou een handje kunnen helpen om de joelende, agressieve, schreeuwende jongemannen te begeleiden naar hun huis, zodat burgers met elkaar op een beschaafde manier meningen kunnen uitwisselen.

Anja Bos, Diemen

Tante Aggie

Harry Lammerts schrijft dat het wrang is dat zijn oude tante Aggie hoort dat zij haar veilige plek in het verzorgingstehuis moet verlaten en dat nog wel in dezelfde week dat de overheid wél geld uitgeeft voor huisvesting van vluchtelingen.

Er wordt hier een schijntegenstelling opgevoerd die versluiert wat er feitelijk aan de hand is: het afbraakbeleid van onze regering van zorg en huisvesting, waarbij vluchtelingen tot zondebokken worden gemaakt. Hun komst maakt alleen maar zichtbaar wat hier is misgegaan, ook al zijn we een rijk land. Daar moeten we voorzichtig mee zijn want die vluchtelingen hebben nog helemaal niets gedaan.

Wij projecteren al onze tekorten op hen.

Agnes van Waasdijk, Noordwijkerhout

Onzin

Als oud-wethouder van Volkshuisvesting van de gemeente 's-Hertogenbosch moet ik toch ernstig bezwaar maken tegen de door demonstranten gebruikte stelling dat Nederlanders bijna negen jaar op een huis moeten wachten, terwijl vluchtelingen al na vier weken een huis toegewezen zouden krijgen. Een volstrekt onjuiste stelling.

Toewijzing van woningen gebeurt in Nederland op basis van twee categorieën: op basis van urgentie, bijvoorbeeld in situaties waarbij de woning onbewoonbaar is als gevolg van brand en andere calamiteiten, en twee: alle overige situaties.

Hierbij gaat het om mensen die reeds in bezit van een woning zijn, maar om uiteenlopende redenen een andere woning willen. Denk aan dichter bij het werk willen wonen, liever een andere woonwijk, kleiner huis enzovoorts. Maar dan is er geen sprake van urgentie.

Met dit soort oneigenlijke argumenten laadt men de verdenking op zich andere argumenten tegen de komst van asielzoekers te hebben. Maar gebruik díé dan.

Jan Ras, De Bilt

Hulp nodig?

In een bos aan de rand van Arnhem kwam ik net twee mannen tegen die in gebroken Engels vroegen hoe ze weer in de bewoonde wereld konden komen. Ik stelde voor dat ze met me meeliepen omdat het lastig uit te leggen was. Onderweg kwamen we aan de praat en bleken ze uit Syrië te komen en in de koepelgevangenis te logeren.

Een tegemoed komende hardloper vroeg of ik alles onder controle had. 'Zeker, mijn hond doet u niets' zei ik. De Syriërs vroegen wat voor soort hond ik heb. Bleken ze net als ik met schapen en herdershonden te werken. Mijn iPhone en hun Samsungs gingen rond met de diverse poses van familieleden en honden bij de verschillende schaapskuddes in Nederland en in Syrië.

Een groep met nordic walking-stokken passeerde, en vroeg bezorgd of ik hulp nodig had. Wat een irreële angst maakt zich momenteel meester van ons hier in Nederland.

Stefan Diehl, Arnhem

Borrelshop

Met verbazing weer kennis genomen van het hypocriete beleid van de supermarkten ten aanzien van de borrelshops. De kleine supermarkten zouden het loodje leggen omdat ze geen sterke drank mogen verkopen. Van het armzalige makkelijke assortiment dat ze bieden en het totale gebrek aan enige kennis over van wat ze verkopen. Soms door heel jonge medewerkers (zijn die 18?).

Dat is dus de spil waar de supermarkten het van moeten hebben. Twee hele procenten omzet. Daar moet dus een hele bedrijfstak met goed opgeleide verantwoordelijke mensen voor wijken. Vakmensen vinden ze te kostbaar maar toch willen ze de drank in het assortiment. Triest en dat alleen maar om dat ze zogenaamd een compleet supermarktassortiment willen voeren.

Het zou ondanks beweringen van de zogenaamde supermartktdeskundigen van goed bestuur getuigen om sterke drank en rookwaren in aparte winkels te blijven verkopen. Het lijkt mij toch ook nog wel gezellig en verstandig als er nog een paar speciaalzaken overblijven in Nederland.

De buffer van een grijze deskundige man achter de toonbank helpt echt tegen het alcoholmisbruik.

Ton Overmars, Amsterdam

U vergeet iets

Oud-leerkracht P. Daanen reageert op de oproep van Misha van Denderen om leerlingen snipperdagen te geven. In zijn betoog herhaalt hij de oude klacht van de onderwijswereld: ze hebben wel veel en lang vakantie, maar ze zijn gedwongen tot dure en drukke vakanties. Gemakshalve vergeet hij dat veel anderen ook worden geconfronteerd met vastgestelde vakanties. Niet altijd omdat ze zelf in een sector werken waar dat geldt, maar omdat hun partner dat doet of omdat ze schoolgaande kinderen hebben.

Ruud Huyzer, Nuenen

Koeiengeluid

De nieuwe Toyota Mirai rijdt op water, een regelrecht wonder op wielen. Daarbij is deze auto ook nog eens fluisterstil. Alleen bij hard optrekken schijnt hij, althans volgens Bard van de Weijer, een geluid te maken 'dat enigszins lijkt op een koe die gemolken wil worden'.

Ik verheug me nu al op hier in Friesland vakantie vierende Randstedelingen, die bij elk koeiengeluid verschrikt opzij springen omdat ze een Toyota verwachten.

Koos Tiemersma, Drachten

Groen Rechts

Dirk Prop zou graag naar aanleiding van de discussie over de vraag of er geld moet naar ecoducten of vluchtelingen dat er een landelijke partij opstaat met een groene visie op de overbevolking van ons land. GroenLinks laat het volgens hem afweten, en hij stelt een nieuwe partij voor die hoognodig opgericht moet worden: Groen Rechts. Leve de versplintering, maar dat terzijde. Laat ik hem geruststellen, zo'n partij is er al: de Partij voor de Dieren. Mede omdat GroenLinks inderdaad tekort schiet.

Jan Wennink, Amsterdam

Slechte timing

Vrede betekent dat de macht en mooie baantjes veilig in handen blijven van het establishment, schrijft Peter de Waard in zijn column onder de kop 'Groeit na 70 jaar de vredesmoeheid?'. Dat mensen vrede willen, zou vooral een leuke gedachte zijn voor tijdens de Kerst. Kop en stellingen zouden louter als functioneel-prikkelend afgedaan kunnen worden, als zij niet zo slecht getimed waren.

Vredesmoe? In Syrië en Irak snakken mensen naar niets anders. Wie niet gevlucht is om lijf, leden en familie te redden, zet zich vaak op alle mogelijke manieren in voor een vreedzaam bestaan. Maar niet alleen in conflictgebieden hebben mensen het geloof in vrede nog lang niet opgegeven. Vorige maand kwamen tijdens de jaarlijkse Vredesweek tienduizenden mensen in het hele land in actie voor vrede. De Nobelprijs voor de Vrede ging naar geweldloze vredesactivisten in Tunesië.

Zonder vrede geen veiligheid, geen hoop, geen einde aan de massale vlucht voor het oorlogsgeweld. Mensen woonachtig in een land dat al zeventig jaar het voorrecht heeft in vrede te leven, zijn de allerlaatsten die het belang van en het zeer wijd verspreide geloof in deze eerste levensbehoefte ter discussie mogen stellen.

Suzanne van den Eynden, PAX, Utrecht

Kasthomo Dibi

Tofik Dibi vertelt over zijn dubbelleven als kasthomo: 'Als ik alleen wilde praten en geen seks wilde, schrok de ander soms zo dat de ontmoeting eindigde met agressiviteit en intimidatie. Ik heb blauwe plekken, bloedneuzen en bloedlippen altijd goed weten te camoufleren.' Daar geloof ik niets van.

Ik zit in het (internationale) homoleven sinds 1978 en heb nog nooit gehoord van een aggressief bejegende homo omdat hij seks weigerde aan een andere homo. Het zal bestaan, maar hoe kan Dibi dit hebben meegemaakt in een paar jaar tijd? En mijn homovrienden zijn niet minder verbaasd over deze uitspraak. Verder kun je bloedlippen en blauwe plekken maar zeer matig camoufleren, als je ze al kunt camoufleren.

Daniel de Later, Amsterdam

Willem Aantjes

Naar aanleiding van de artikelen over het overlijden van Willem Aantjes: het is een hardnekkig misverstand om de Gereformeerde Bond te koppelen aan de Gereformeerde Kerk.

De Gereformeerde Bond werd in 1906 opgericht als orthodox-hervormde vereniging, ter rechterzijde van de vrijzinnige en confessionele takken, in de hervormde kerk. Dat Aantjes in Duitsland als postambtenaar of postbode werkte, is niet zo verwonderlijk. Zijn vader was postkantoorhouder in Bleskensgraaf.

Harm Jan van Rees, Brandwijk

Op rolstoelhoogte

Met instemming las ik de recensie van Stefan Kuiper over de tentoonstelling Van Bosch tot Breugel in het Museum Boijmans van Beuningen. Maar over de presentatie ben ik minder enthousiast. Net als vaak bij andere tentoonstellingen (denk aan de laatste Rembrandt tentoonstelling in het Rijksmuseum) is het dringen geblazen.

Vooral de kleine prenten zijn moeilijk met twee of meer personen tegelijk te bekijken. Je moet dus wachten op je beurt. Als je dan ook nog de op rolstoelhoogte aangebrachte tekst wilt lezen dan moet je flink door de knieën om de minuscuul kleine lettertjes te lezen. Omdat vrijwel alle kunstwerken veel interessante details laten zien, volstaat de gemiddelde kijktijd van de museumbezoeker van ongeveer acht seconden per kunstwerk geenszins. Maar, ga wel zou ik zeggen, neem de tijd en bekijk alleen 'de Hooiwagen'. Daar raak je nooit op uitgekeken. Overigens heb ik nog steeds geen antwoord op de vraag waarom de feestende boeren op de werken van Breugel c.s. nooit lachen.

Otto Nelemans, Utrecht

Bom onder parlement

Han Warmelink stelt in reactie op ons pleidooi voor een niet te bangelijke benadering van het correctief referendum dat het referendum het parlement veel te veel op scherp zet: het kan er 'een bom' onder leggen. Dat klinkt heel gevaarlijk, maar bij een correctief referendum blijft de volksvertegenwoordiging gewoon aan de bal als medewetgever. En als ze dat goed doet zullen maar weinig correctieve referenda in de weg zitten.

Zelfs in Zwitserland, erkend referendumkampioen, bleek in 2007 dat van de 2370 wetten en decreten die tot die tijd aangevochten konden worden slechts 7 procent daadwerkelijk aangevochten werd; en dat die 'gele kaarten' bij slechts 3 procent een 'rode kaart' opleverde: een daadwerkelijk volksveto. Waarom?

Politici worden in het voortraject extra oplettend als ze weten dat ze in het natraject mogelijk een beschamende gele, of misschien wel rode, kaart kunnen krijgen.

Het correctief referendum houdt een risico in voor beroepspolitici, maar tegelijk ook een kans. Nu wordt de volksstemming overgelaten aan peilers als Maurice de Hond, die in hoog tempo quasi-referenda de wereld insturen. 'Wat vandaag wordt ingezet is volgende week weer van de baan, omdat De Hond zegt dat 62 proccent van de bevolking het niet wil,' zei Jacques Tichelaar, voormalig fractievoorzitter van de PvdA in deze krant (31 mei 2008).

Aan een correctief referendum kunnen ten minste redelijke eisen worden gesteld: voldoende handtekeningen voordat een stemming doorgaat; voldoende debattijd voordat de publieksopinie wordt gemeten; voldoende opkomst voordat de stemming geldig is; onafhankelijke referendumcommissies die over vraagstelling en informatievoorziening waken.

Als politici verstandig zijn wachten ze niet totdat een correctief referendum in zicht komt, maar preparen ze zich al ruim daarvoor op publieke weerstand. Dat kan hun gezag en prestige mogelijk zelfs ten goede komen. Maar dan moeten ze niet onnodig bang zijn voor correctieve referenda.

Frans Hendriks, Koen van der Krieken, hoogleraar vergelijkende bestuurskunde, resp. promovendus Tilburg University

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden