LA REINA BEATRIX, WAT BEN IK TROTS

Het gezelschap Introdans trekt in Argentinië mee in het spoor van koningin Beatrix. President Kirchner laat verstek gaan, maar artistiek directeur Roel Voorintholt proeft de Argentijnse tango....

MAANDAG 27 MAART

Maandagochtend, Schouwburg Arnhem, 10.30 uur, zeshonderd kinderen bezoeken de schoolvoorstelling van Introdans Ensemble voor de Jeugd. Het programma begint met Stamping Ground van Jirì Kyliàn waarvan het eerste gedeelte in stilte wordt gedanst. Het is geweldig te zien hoe verwonderd en geconcentreerd het jonge publiek toekijkt. Het is ook bijzonder te zien welke topprestatie de dansers leveren op dit vroege tijdstip. Ik realiseer me dat op hetzelfde moment de dansers van het ensemble voor volwassenen in de Introdansstudio de dagelijkse training volgen, met aansluitend een repetitie van het programma voor Buenos Aires. Want....Arnhem - Amsterdam- Parijs - Buenos Aires....we hebben een reis van zo’n twintig uur voor de boeg; Introdans gaat mee op staatsbezoek! Ik ben er trots op dat we vrijdag de voorstelling Dutch Dance Design in Teatro Colòn zullen presenteren als contraprestatie van de koningin.

Een cameraman en reporter zwaaien ons uit; een andere tvploeg is al vooruitgereisd en zal ons afhalen op het vliegvled van Buenos Aires. Niet voordat ik moet concluderen dat de fusie van een Franse en Hollandse vliegmaatschappij ertoe heeft geleid dat het cabinepersoneel ‘zuinig en bits’ communiceert. Het kostte me uiteindelijk twee uur in Parijs een aantal tickets op de juiste naam te laten zetten, daarna blijkt dat alle restaurants en bars nèt hun deuren hebben gesloten.

DINSDAG 28 MAART

De vlucht van Parijs naar Buenos Aires is vermoeiend, gelukkig kan ik een aantal uren slapen. Tijdens de reis lees ik het boekje Argentinië een beetje anders, uitgegeven door een comité dat de koningin en haar reisgezelschap inzicht wil geven in de werkelijke achtergronden van een bijzonder land. Ik lees over onder andere het schenden van mensenrechten, de Dwaze Moeders en de dictatuur; het maakt veel indruk op me en het is nauwelijks voor te stellen dat dit alles nog maar zo kort geleden is gebeurd.

In de 24 jaar dat ik voor Introdans werk heb ik al veel van de wereld gezien. Hoogtepunten zijn ongetwijfeld het Bolshoi Theater in Moskou, Teatro García Lorca in Havana en The New Victory Theater op Broadway. Zonder nog maar iets van Buenos Aires te hebben gezien, geniet ik bij binnenkomst van het uitzicht vanuit mijn hotelkamer: links voor me zie ik Teatro Colón. Ik kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en ga direct samen met mijn collega-directeur Ton Wiggers het theater verkennen. Vanaf het podium is de zaal adembenemend: het rode pluche doet ons denken aan beroemde podia zoals de Parijse Opera of de Scala van Milaan. Het toneel zelf kan echter een fikse opknapbeurt gebruiken wegens achterstallig onderhoud. Van de strenge normen die de arbodienst hanteert, hebben ze in Buenos Aires nog nooit gehoord.

WOENSDAG 29 MAART

Vandaag, woensdag, beginnen in het theater de eerste voorbereidingen voor de voorstelling. Het begint met een technische vergadering waarbij alle details van het optreden worden besproken; La Bohème staat in een serie in het theater geprogrammeerd en ons Dutch Dance Design wordt er als het ware tussen geschoven, met alle complicaties van dien. Ondanks dat verwacht ons technische team dat het goed gaat komen en door hun diplomatiek onderhandelen, heb ik daarin ook alle vertrouwen. ’s Middags op Plaza de Mayo zie ik het Casa Rosada en het presidentiële balkon waar geschiedenis is geschreven. Ik probeer me voor te stellen hoe het plein er uitziet vol met mensen die hun onvrede uiten. Nu staan er dranghekken op het plein en bij navraag blijkt dat die er uit voorzorg staan omdat demonstraties hier in de regel als eerste plaats vinden.

In het hotel is er een persbriefing als voorbereiding van het staatsbezoek dat morgen officieel van start gaat. Ik heb me eigenlijk nooit gerealiseerd hoe ingewikkeld het moet zijn een dergelijk evenement pr-matig in goede banen te leiden. De buitengewone professionaliteit waarmee een en ander is voorbereid, ervaar ik als leerzaam. Per dag realiseer ik me meer hoe bijzonder het is dat we hier met zijn allen zijn; ik verheug me steeds meer op de voorstelling van vrijdag in dat prachtige theater. De dansers hebben er allemaal zin in, en het is jammer dat we nu nog alleen maar in een studio kunnen repeteren. Pas tijdens de generale repetitie kunnen we het toneel uitproberen. Een extra complicatie is dat het podium van Teatro Colón schuin afloopt, iets dat we in Nederland – voor zover bij mij bekend – alleen in Stadsschouwburg Amsterdam kennen, en bij de dansers altijd voor de nodige stress zorgt.

DONDERDAG 30 MAART

Donderdagochtend tijdens het ontbijt kijk ik op mijn hotelkamer naar de aankomst van de koningin en haar gevolg. Voordat Ton en ik straks de dansers in de lobby ontmoeten om gezamenlijk naar het theater te lopen, bezoek ik de wijk San Telmo om de sfeer van de tango op te snuiven, die we vanavond in een salon gaan bewonderen. In het theater aangekomen, blijkt alles iets anders te lopen dan gepland. We kunnen niet zomaar de studio en kleedkamers in. Er werken 1400 mensen in het theater met allemaal een onduidelijke taak en verantwoordelijkheid, dus iedereen bemoeit zich met onze aanwezigheid. Het komt op mij verre van efficiënt over, maar met hulp van onze Spaanse dansers die als mijn tolk fungeren, pakt alles uiteindelijk goed uit. Op het toneel repeteert men La B ohème. Het toneel is volgebouwd met gigantische decors en attributen. Was ik begin van de week nog optimistisch dat we alles voor ons optreden in een nacht en een dag zouden kunnen realiseren, begin ik me daarover nu toch wat zorgen te maken. Heleen, de kostumière, heeft alle kostuums uitgehangen en gestreken, maar moet de kleedkamer uit om alle tweehonderd (!) medewerkers van La Bohème een plek te kunnen geven. Na onderhandeling krijgen we een soort dirigentenkleedkamer waar alles uitgehangen kan worden.

De studio bevindt zich in de kelder van het theater en het is er vies en warm, maar met de goede afmetingen. De wanden zijn van aluminium en er hangen gigantisch veel lampen die in een Philip Starckhotel niet zouden misstaan. Het voelt alsof we in een decor van een ballet van Billy Forsythe zijn gestapt: vervreemdend.

Na de training repeteren we de balletten voor het programma van morgen. Onder de titel Dutch Dance Design dansen we twee werken van Hans van Manen (Visions Fugitives en Andante) en Delen uit Purcell Pieces van Nils Christe. Het repertoire is gekozen, omdat het in de eerste plaats allemaal goede werken zijn, en gezien het karakter van dit bijzondere optreden ook zo mooi de Nederlandse danskunst vertegenwoordigt. De decors en kostuums zijn van Keso Dekker. De dansers zijn geïnspireerd en hebben een goede repetitie. Ik kan zien dat ze de werken al veel vaker hebben gedanst; het ziet er gedegen uit. Terwijl ik dit weeklog schrijf, zie ik op de tv op mijn hotelkamer een bericht over het staatsbezoek van ‘La Reina Beatriz’. Wat ben ik trots dat Introdans als contraprestatie hier bij mag zijn.

Vanavond gaan we de originele Argentijnse tango proeven; het kan niet zo zijn dat we zaterdag Buenos Aires verlaten, zonder dit meegemaakt te hebben.

VRIJDAG 31 MAART

Ik heb mijn ogen nog niet geopend en de telefoon gaat achter elkaar door en door... Radio 2 met Frits Spits, SBS, RTL,.. allerlei mensen willen weten wat ik ervan vind dat president Néstor Kirchner onze voorsteling vanavond niet zal bijwonen. De koningin biedt Introdans aan als contraprestatie en het lijkt me in eerste instantie voor haar buitengewoon vervelend. Voor ons, het cadeau, verandert er echter niets. We zullen ons beste beentje voorzetten om de andere gasten een onvergetelijke avond te bezorgen. Heb overigens door alle aandacht en enorme belangstelling wel de kriebels die ik zo goed ken van de premièreavonden; dat is na al die jaren maar niet minder geworden. Het theater wordt prachig versierd met bloemen uit Nederland en de manager techniek Jan belt me net om te vragen of dat allemaal akkoord is voor wat betreft de versiering langs de podiumrand. Allemaal geen punt als het maar niet te hoog staat, want de voeten van de dansers willen we wel zien natuurlijk .

Gisteravond de tangoshow bezocht. Ik had me dat totaal anders voorgesteld. Het probleem is wel dat alle tangosalons zich afficheren als zijnde uniek, authentiek en niet commercieel, maar we zijn volgens mij bij een uiterst op toeristen afgestemd café terecht gekomen. Een gelikte show met af en toe een tango, én met een dvd- en cd-verkoopmoment en publieksparticipatie, waarvan ik dus al helemaal niet hou. Toch waren er een aantal prachtige momenten, waarin de tango gedanst werd met een geweldige intensie. Ik geniet altijd als je ziet dat mensen door hun passie in een bijzondere concentratie komen: echt en puur!

Vandaag gaan we ons presenteren in Teatro Colón, waar grote sterren als Igor Stravinski, Richard Strauss, Arturo Toscannini, Enrico Caruso, Maria Callas en Luciano Pavarotti hebben opgetreden. Ik ga vooral proberen hiervan met de hele groep enorm te genieten.

Buenos Aires, here we come.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden