Postuum

La Grande Dame van de prostitutie overleden

Madame Claude

Madame Claude was de beroemdste hoerenmadam van Frankrijk. In de jaren zestig en zeventig onderhield zij een netwerk van vijfsterrencallgirls.

Madame Claude maakt zich op voor een optreden op de Franse televisie. De foto is uit 1986. Beeld anp

Tot haar klanten behoorden, naar verluidt, de Amerikaanse president Kennedy, Fiat-topman Giovanni Agnelli, de sjah van Iran en diverse nooit bij naam genoemde Franse ministers en topondernemers. Haar levensverhaal werd verfilmd door Just Jaeckin, de regisseur van Emmanuelle, in het pre-internettijdperk toen je het publiek nog naar de bioscoop kon lokken met softseks-pikanterieën. Gisteren overleed ze op 92-jarige leeftijd in Nice.

Madame Claude wordt geboren als Fernande Grudet in de provincieplaats Angers. Ze trekt naar Parijs en heeft allerlei baantjes, waaronder het verkopen van bijbels. Uiteindelijk komt ze in de prostitutie terecht. Eind jaren vijftig begint ze haar eigen zaak, in het sjieke 16de arrondissement.

Fine fleur van de prostitutie

Als je de verhalen mag geloven, ontwikkelt Madame Claude zich tot een Louis van Gaal van de prostitutie, die talentvolle meisjes opleidt tot grande horizontale. Van elke twintig kandidaten wordt er slechts eentje toegelaten tot haar stal. De meisjes worden gekleed, leren manieren, worden zo nodig naar de plastisch chirurg gestuurd. Ze geeft ze zelfs een abonnement op een historisch tijdschrift, zodat ze beter kunnen meepraten met hun klanten uit de hogere kringen. Madame Claude zit overal bovenop, tot in de kleinste details: de meisjes mogen alleen wit ondergoed dragen. Als ze bijna klaar zijn voor het echte werk, worden ze eerst 'getest', volgens Le Figaro. Een van de testrijders is Jacques Quoirez, de broer van schrijfster Françoise Sagan. Zo levert Madame Claude eliteprostituees af, van wie menigeen zou zijn geëindigd als echtgenote van een vooraanstaand man.

'Wederzijdse hulp'

Prostitutie wil Madame Claude haar werk niet noemen, eerder 'wederzijdse hulp'. Ze drijft geen bordeel, maar een telefonisch netwerk dat meisjes in contact brengt met prestigieuze 'vrienden'. Over haar motieven laat ze geen twijfel bestaan: 'Het enige dat me interesseert in het leven is geld verzamelen, veel geld.'

Uiteindelijk wilde zich terugtrekken op de Nieuwe Hebriden, een eilandengroep in de Grote Oceaan. Zo ver zal het echter niet komen. Haar activiteiten zijn illegaal, maar lange tijd kan ze rekenen op politieke bescherming. Dat verandert in 1976, als Valéry Giscard d'Estaing president wordt. Ze wordt veroordeeld wegens belastingfraude en emigreert naar de Verenigde Staten, waar ze onder meer een restaurant en een bakkerij drijft. In 1986 keert ze terug naar Frankrijk. In 1992 wordt ze nog een keer veroordeeld wegens het aanzetten tot prostitutie. Kinderachtig, vindt ze: 'Het was maar een heel klein, ambachtelijk bedrijfje.' Daarna gaat Madame Claude met pensioen. Ze wordt weer Fernande Grudet en leidt een teruggetrokken leven, in een klein flatje aan de Côte d'Azur. 'De eenzaamheid is altijd een vriendin voor me geweest', zegt ze. Zo sterft de voormalige madam als een eerbiedwaardige oude dame.

Bekijk hieronder de trailer van de speelfilm Madame Claude uit 1977.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.