L & L-koken

Lui en langzaam koken is het nieuwste. Je had al het therapeutisch koken. Dat is anderhalf uur bezig zijn met twee kleine dingen waarvan het ene het andere moet vullen en die je gast in een onbeschoft snelle hap wegwerkt....

WOUTER KLOOTWIJK

En je had het culinair koken, wat een eigenaardig begrip is, want wat zegt dat nou, culinair? Er moet in ieder geval iets door het eten zitten wat je nergens kunt kopen, behalve voor veel geld op je bijzondere adresje. Verse groene peperkorrels bijvoorbeeld, en beter nog: roze peperkorrels. Over culinair kooksel dient vooral gepraat te worden aan tafel en je moet tegen elkaar opbieden in het herkennen van de ingrediënten. Het is een gezelschapsspel. Dan roep je bijvoorbeeld 'kummel', waarop de gastheer je op je nummer zet door te zeggen: 'Ach mens, dat heb ik niet eens in huis'. De schaamte bloost als de bliksem je decolleté in.

Het L & L-koken heeft dat allemaal niet. Aardslui en zo langzaam mogelijk is de kok. En als het een beetje kan, ook zuinig. Het is de nieuwe lukt-altijd-keuken. Een L & L-koker wordt het uit onvrede. Bijvoorbeeld over het rode tomatensauzenassortiment in de supermarkt. Ze zijn allemaal eender. Neutraal, met een tikje basilicum of een ander tikje, maar veilig dicht bij de gemiddelde smaak. Vooral heel saai. Eigen werk kan beter smaken. Het L & L-principe.

Neem veel tomaten. Het mogen lelijke zijn met hier een daar een beurse plek. Snijd ze in helften. Neem de grootste pan in huis. Laat de bodem glimmen van de olijfolie. Leg alle tomaten met hun platte kant op de bodem van de pan. Bolle kant omhoog. Laagste vuur. Deksel op de pan, en vergeet hem maar. Na een uur (maar later kan ook) het deksel van de pan, en nu komt de truc. Pak met eeltige duim en wijsvinger het vel beet van elke halve tomaat. Klem het vast tussen je nagels en hijs het omhoog. Het zijn slappe badmutsen geworden die makkelijk loslaten. Geen eelt? Dan brand je je vingers. Het kan ook met een tang of een pincet.

Door vrijwel niets te doen is hiermee het fundament gelegd voor de allereenvoudigste tomatensaus. Mogelijkheden genoeg. De staafmixer erdoor jagen of door een zeef wrijven en op smaak brengen met zout, peper en gefermenteerde zoute sojasaus en weinig oregano.

Het is maar een idee. Precies eender kan te werk worden gegaan met meer ingrediënten vanaf het begin. Uien - welnee, niet klein snijden, doormidden is genoeg. Het enige wat de boel in de war kan sturen, is een te grote vlam. Die jaagt je op.

Wouter Klootwijk

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden