Kwijnen

OU weer de wegkwijnziekte...

Op het eerste gehoor denk je aan burn-out, maar dan voor varkens; die hebben tenslotte ook oren waar iets tussen kan zitten. De stichting Wakker Dier, die onderzoek heeft laten verrichten, eist op korte termijn ook maatregelen om de stress onder biggen te verminderen.

Maar ik hoor intussen dat er waarschijnlijk sprake is van een virus, waardoor het meteen een stuk serieuzer wordt. In de wetenschap spreekt men ook deftig van een Postweaning Multisystematic Wasting Syndrome.

Woordenboek er bij.

To wean is spenen, een weaner is een pas gespeend dier. Dus als het beest eenmaal goed en wel is uitgezoogd, beginnen al z'n lichaamsfuncties langzaam maar zeker weg te treuren. Begrijp ik er uit. Visoenen an aids. Koorts, diarree, sterke vermagering, ademhalingsmoeilijkheden en maagproblemen behoren tot de symptonen.

Kan ik desondanks met een gerust hart aan een mager postspeenvarken beginnen?

'Het ministerie van Landbouw en Visserij', lees ik tot mijn opluchting in de krant, 'acht consumptie van het vlees geen gevaar voor de volksgezondheid.' Dat heeft hetzelfde kalmerende effect als wanneer in het NOS-Journaal wordt verzekerd dat zich onder de 20.000 slachtoffers van de aardbeving geen Nederlanders bevinden.

Maar tegelijkertijd schijnt de Vleeskeuringswet te bepalen dat producten van zichtbaar zieke dieren taboe zijn voor het voedselcircuit, en de Gezondheidsdienst voor Dieren adviseert ernstig aangetaste biggen te euthanaseren.

Nog maar even, en je ziet Rien van den Brink zijn manschappen alweer de autoweg op sturen, en de boeren-parlementariërs alweer op de bres staan voor royale vergoedingen, en Brinkhorst alweer bezweren dat alle veehouders wat hem betreft gelijk zijn, en de varkenshouders zelfs nog iets gelijker dan de anderen.

Terwijl het aantal besmette bedrijven inmiddels blijkt gegroeid tot 5000, wat betekent dat ze er in eenderde van het totaal aantal stallen een tamelijk verloederde boel van hebben gemaakt, want volgens kenners zou de ziektekiem een stuk minder kansrijk zijn als de beesten ruimer gehuisvest waren, en af en toe een uurtje doorgetocht werden.

Wegkwijnziekte.

Het heeft ook iets Couperiaans. Eline Vere had misschien ook wel een virusje, want ze kuchte voortdurend, werd steeds magerder en had vaak koorts, maar ze stierf uiteindelijk aan een overdosis laudanum die haar was verstrekt door een decadente Brusselse dokter, terwijl ze als moeder van twaalf kinderen waarschijnlijk met gemak tachtig had kunnen worden. Ik bedoel: een modale big moet na de speenfase toch genoeg energie hebben om zich verder gezond te laten vetmesten?

Volgens mij mag de zorgwekkende toestand van de Nederlandse boerderijdieren - de ene keer BSE, dan de pest, vervolgens MKZ, nu weer PMWS - niet los worden gezien van de geestesgesteldheid van hun baas: altijd klagen, altijd protesteren, altijd op de rand van het faillissement, dus nooit meer bereid om zijn zalig lot voor een koninkrijk te geven.

Bij Orwell zouden de varkens de hoeve allang hebben bezet en de macht hebben overgenomen. Bij ons worden ze kwijnziek.

Zijn die beesten niet te goed voor onze landmannen?

Eén stap verder, en je bent geneigd voor te stellen om het voortbestaan van de boerenstand op te schorten tot het moment dat er een heel nieuwe generatie enthousiaste en goedgemotiveerde dierenliefhebbers is opgestaan, die weer van voren af aan begint: kleine kavels onbespoten grond, met anderhalve koe en een paardenkop, en in de ruime, open stal één zeug, die hart heeft voor haar jongen, dus ze beknort als ze kwijnkuren vertonen.

De wegkwijnziekte zit tussen de oren van verkeerde boeren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden