Kwetsbaar

EINDELIJK eens bemoedigend - wat zeg ik? hartverwarmend nieuws uit Den Haag: de hele politiek, van links tot rechts, staat achter Karin Adelmund....

Het vertrouwde beeld is dat van ruzie maken, pootje lichten, vliegen afvangen, spijkers op laag water zoeken of zelfs dolkstoten in de rug, maar zo zie je maar weer dat het ook anders kan.

Rabbae van GroenLinks: 'We houden ons in het debat soms in. Niemand is er op uit haar weg te krijgen'.

Lambrechts (D66): 'Ze moet niet in een vrije val terecht komen, want dan houdt ze het geen twee jaar meer vol'.

Hermans (VVD): 'Ontzie in godsnaam mijn staatssecretaris!'

Alleen bij de Partij van de Arbeid zouden ze haar al hebben afgeschreven, maar Dijkstal schijnt dezer dagen woedend bij Melkert te zijn binnengelopen dat hij met z'n vingers van Karin afblijft, dus die begrijpt nu ook dat medemenselijkheid de boodschap moet blijven.

Collega's en Kamerleden komen met een bloemetje bij haar langs en houden zich aan de stilzwijgend gemaakte afspraak: 'Je mag overal over praten, maar niet over het studiehuis, niet over de leerachterstand van allochtone kinderen, en überhaupt niet over onderwijs'.

'Maar ze gaat toch over onderwijs?'

'Ja maar daarom juist, sufferd.'

Kamerbreed begrip.

Waar komt het ineens vandaan?

Vroeger zou je gezegd hebben: omdat het een vrouw is.

Maar dat kun je na Ter Veld en Sorgdrager (en een beetje Borst) niet meer staande houden.

Omdat ze zo snel tot tranen toe bewogen is?

Ook niet erg plausibel. Bijna al die socialisten zijn op hun tijd huilebalken, en toch hangen ze als het moet.

Ik denk dat het van Kok komt.

Kok was degene die haar meteen al in december 1999, toen ze drie politieke pirouettes achter mekaar had gemaakt, koninklijk in bescherming nam:

'Karin Adelmund durft zich tenminste kwetsbaar op te stellen.'

Toverwoord!

Sindsdien stelt elk bewindspersoon er een eer in zo nu en dan een scheve schaats te rijden, om vervolgens met opgeheven hoofd de Kamer tegemoet te treden:

'Ik heb me tenminste kwetsbaar opgesteld.'

De wachtlijsten te lang, het rekeningrijden mislukt, de glastuinders uit het Groene Hart, de dokter omgekocht door de farmaceutische industrie, de leraren weg en het vmbo te moeilijk - allemaal tot je dienst, maar we hebben tenminste ministers die iets durven.

En Kok moet natuurlijk op z'n kabinet letten. Apotheker was al weg (en niemand die 'm tegenhield), toen waren mevrouw Faber en mevrouw Verstand ook al op het randje, ten slotte begon Peper zich iets te kwetsbaar op te stellen, dus het moet natuurlijk niet gekker worden.

Bovendien zou het deels z'n eigen schuld zijn.

'Adelmund', las ik opgetekend uit een anonieme mond, 'is het slachtoffer van een weeffout bij de formatie, toen ze welbewust geen specialisten hebben benoemd op posten waar specialisten nodig zijn.'

Karin had natuurlijk staatssecretaris van betoging moeten worden, om elke week demonstranten op het Malieveld (bejaarden, automobilisten, tuinders, artsen, apothekers, leraren, ambtenaren) toe te roepen dat ze gelijk hadden.

Maar het werd onderwijs, en meer in 't bijzonder onderwijs voor allochtone kinderen met een achterstand, terwijl in Het Parool nota bene werd onthuld dat ze haar eigen kinderen op een heel elitaire, witte school heeft gedaan, zodat ze zelfs niet eens over ervaringsdeskundigheid beschikt.

Maar wel kwetsbaar, en dan kun je in Den Haag een potje breken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden