Kwaaltjes

Op televisie praten over roem, dat is altijd extra genieten voor liefhebbers van het oude Droste-effect. Het was dinsdag weer eens te zien, in Je zal het maar zijn, het BNN-programma waarin Sophie Hilbrand op bezoek gaat bij mensen met een gebrekje. Sophie had drie mensen gevonden met een aparte kwaal: ze waren beroemd, of wilden het zijn. Nou ja, beroemd: bekend was vooralsnog een beter woord.


De eerste die ze bezocht was Erik Arbores, het aandoenlijke ventje met piekhaar dat ooit in DWDD zat omdat hij op zijn dertiende het gymnasium had gehaald. De bolleboos (in groep 2 ging zijn interesse uit naar machtsverheffen en worteltrekken) kreeg als deejay internationale bekendheid; bij de huldiging van de Nederlandse olympiërs mocht hij optreden.


Zijn vrienden vonden het 'supercool' dat hij beroemd was. Ze waren zelf ook op tv geweest. Erik zei: 'Heel veel mensen willen natuurlijk bekend worden. Eigenlijk iedereen wel.' Maar hoe? 'Om iets goeds', wist de inmiddels vijftienjarige.


Die jongen komt er wel. Of blijft er wel.


Ook was daar Liesbeth Kamerling, zus van wijlen Antonie. Ze speelde ooit in GTST, maar 'zat niet lekker in mijn vel' en stapte eruit. Net toen ze acht jaar later de draad weer wilde oppakken, stierf haar broer. Roem als schrale troost: 'Als iemand die je dierbaar is doodgaat, is het heel fijn als iedereen weet dat het een bijzonder mens was. Daar hoefde ik niets voor te doen.'


Inmiddels is ze er weer klaar voor. Vandaar dat ze in Sterren springen stond, waar ze na haar sprong een staande ovatie kreeg. Liesbeth: 'Het voelde heel erg alsof ze mij troost gaven voor Antonie. Maar misschien is het wel niet zo.' Sophie dacht van wel. 'Omdat ze weten dat je zijn zus bent.'


Weer geen roem dus door een prestatie, maar door een toestand waar ze ook niets aan kon doen.


Het ergst was Dion (23) eraan toe. Zijn droom: beroemd worden, weet hij al sinds zijn dertiende. Nu doet hij nog wat 'presentatiedingetjes' en deed hij op een kinderboerderij iets onduidelijks met kinderen en varkens. In de vrije uren bestookt hij al jaren omroepen en producers met brieven. Elke maand trekt hij met zijn 'manager' Wouter ('acht jaar bij Hans Klok gezeten') richting Mediapark, om zichzelf te promoten. Van omroep MAX kreeg hij al veertien keer hetzelfde standaardmailtje terug. Heeft Dion lak aan. 'Ze weten niet wat ze missen.'


Bij RTL liepen Dion en Sophie Fiona Hering tegen het lijf. Dion deed met kikkerstem een koddig monoloogje voor. Fiona vond het 'wel leuk dat iemand in een keer zo expliciet kan zijn'. En beende weg.


Bij Kemna Casting konden ze Dion 'niks beloven'. Maar: 'Sowieso is het goed jezelf altijd te blijven ontwikkelen.' Oftewel: 'Belt u niet, wij bellen u'.


Gaandeweg bleek wat je al vermoedde: Dion had nog een kwaaltje. Hij was het ouderlijk huis uitgezet wegens onhandelbaar gedrag. De diagnose luidde ADHD, maar daar gelooft hij zelf niet in. Roem zou alles oplossen. Zijn 'manager' Wouter dacht dat ook: al die afwijzingen liggen niet aan Dion, 'maar aan al diegenen die hun vak niet goed verstaan'.


Misschien was dat de magere les uit dit college roem: als Dion ook maar een greintje talent had, zou hij de vroegere manager van Hans Klok nog eens vragen naar de verdwijntruc. Dan kon hij in alle anonimiteit een nette betrekking zoeken als postbesteller op het Mediapark.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden