Kwaaltjes

Van alle onderwerpen die toch eigenlijk niet thuishoren in een leukemannencolumn behandelen we vandaag de ouderdomskwaaltjes. Ik onderscheid er bij mezelf intussen al wel tien à dertig....

Gisteren verwondde ik mezelf alvast bijna dodelijk door met open ogen tegen het scherpe hertegewei op te lopen dat bij ons thuis op een halve meter naast de ingang van de wc hangt, de plek waar ik wél moest zijn. Sterkere brillenglazen nemen is geen optie meer, doordat mijn ogen nauwelijks meer samenwerken en me nog veel vaker op het verkeerde been zullen gaan zetten. Nog even en dan pies ik door verder gaande aftakeling van de hersenfuncties ongetwijfeld in de boekenkast in plaats van in de toiletpot.

Ik zie slechter, ik kan door vastzittende wervels amper meer in het verkeer achterom kijken of er mogelijk een vrachtauto aankomt, ik herinner me de namen van mensen soms niet meer, ik mis met de maand meer libido, ik kom twee dagen niet meer fatsoenlijk overeind als ik te lang en te diep over een werkje gebukt heb gezeten, er blijven door terugwijkend tandvlees steeds vaker kronen en bruggen in een hap biefstuk of in een stukje stokbrood zitten, ik ben tegenwoordig moe nadat ik een paar uur geconcentreerd heb zitten schrijven – en wat ik er ook aan extra buitenlucht, sport en alcoholische onthouding tegenover stel, het helpt op weg naar de ondergang blijkbaar allemaal nauwelijks.

In het aanschijn van de naderende dood krijgt alles zijn eigen tragiek. Mevrouw De Jong heeft laatst twee dagen over de keuze van een nieuw echtelijk bed gedaan, omdat je, als je eenmaal door mannentietjes en een buikje wordt geplaagd en boven de 80 kilo weegt, op een heel andere manier op je zij slaapt en daardoor ook een aangepaste matras nodig hebt. Enfin, het voelde alsof je moest nadenken over je ideale sterfbed in plaats van over een nieuw ‘nationaal wipcentrum’, zoals wij jongens onze slaapruimte lang, lang geleden plachten te noemen.

Aanstaande vrijdag komen ze van IKEA ons nieuwe matras brengen. Met dat beeld van een sterfbed in mijn achterhoofd, denk ik diezelfde nacht of zaterdagmorgen wel twee keer na voordat ik mevrouw De Jong ga voorstellen om ook ons nieuwe bed op mijn leeftijd nog eens stevig te gaan inwijden. Je rekt met tien tot dertig kwaaltjes in één versleten mannenlijf het elastiekje uiteraard al gauw definitief te ver op, dus misschien maar geen onnodige risico’s genomen.

Nou ja, nog een geluk dat mannen van nature niet van die klagers zijn, en dat ze voor zichzelf en de rest van de wereld eigenlijk helemaal niet van het bestaan van kwaaltjes willen wéten. Ik probeer mijn eigen omgeving vanuit dezelfde gedachte ook niet té ongerust te maken, en hou dus de meeste pijn voor me. Hooguit licht ik mevrouw De Jong af en toe in over één ernstige aandoening tegelijk. Kapotte knieën, een krimpende piemel, een stijve nek, terugkerende hoofdpijnen, kalknagels, desoriëntatie, toenemende onzekerheid, kale plekken op je hoofd, hyperventilatie, een scheef zittende nier of iets soortgelijks aan de onderkant van je rug, oorsuizingen, maagzuur – als je al die problematiek als ouder wordende man niet gedoseerd brengt, vermoeden vrouwen allicht dat je een hypochonder bent, of dat je alleen maar een beetje uit zelfmedelijden loopt te jammeren. En aangezien dat toch wel het laatste is wat je als vent wil dat er van je wordt gedacht, hou ik mijn hele leedverhaal maar lekker voor me. Dat beetje onbegrip kan er zo kort voor je overlijden dan nog wel bij.

Net zo laconiek doe ik tegenwoordig tegen de huisarts als ze er weer eens over begint dat ik moet gaan hardlopen tegen de toenemende stramheid. Welja dokter, geef er maar een slinger aan, kleineer het allemaal maar; ik weet wat me als vent te doen staat, ik draag de ellende heus zelf wel.

w.dejong@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden