Kurt Vile & the Violators ****

De zanger neemt de bezoekers in een wurggreep met zijn hypnotiserende rocksongs en bedwelmt ze aangenaam.

pop


Kurt Vile & The Violators Paradiso, Amsterdam, 27/5


Mooi moment. Kurt Vile staat met zijn gitaar alleen op het podium in de grote zaal van Paradiso en heeft net op een akoestische gitaar het intro van Peeping Tomboy ingezet. De eerste noten konden meteen rekenen op een fors herkenningsapplaus en je ziet Vile even van slag raken. Een beetje verlegen kijkt hij op. Zijn blik die het hele concert zich vooral op zijn gitaar heeft gericht, verraadt verbazing en ook blijdschap.


Of misschien is het wel ongeloof. Want Paradiso is zo goed als vol, wat de Amerikaanse dertiger, deze weken toch vooral onderweg van festival naar festival, zal hebben verbaasd.


Want zo mooi als zijn platen ook zijn, met die prachtig dromerige liedjes afgewisseld met stevige rocknummers: live stelde Vile altijd wat teleur. Te rommelig, curieuze setopbouw en een afstandelijke podiumhouding. Lang niet zo mooi als op de plaat.


Dat is in Paradiso dinsdag in zoverre anders dat zijn band hechter speelt, en Vile geconcentreerder lijkt. De setopbouw is gewaagd aangezien Vile begint met zijn twee mooiste liedjes: Walking on a Pretty Day, het bijna tien minuten voort -meanderende openingsnummer van zijn net verschenen album Walking on a Pretty Daze en Jesus Fever, het fraaiste liedje van zijn vorige plaat Smoke Ring for my Halo (2011).


Gedurfd omdat het daarna eigenlijk alleen maar minder kan worden, maar ook omdat Vile altijd, ook vanavond, tijd nodig heeft het bandgeluid in balans te krijgen. Maar het pakt goed uit. De drums klinken wat te hard en gitarist Jesse Trbovich heeft moeite zijn geluid op dat van Vile af te stemmen.


Gaandeweg de anderhalf uur dat het viertal op het podium staat, wordt het beter. Zo goed zelfs dat Vile de luisteraar steeds meer in een wurggreep neemt met zijn hypnotiserende rocksongs. Ze lijken op het eerste gehoor, zeker de meer recente liedjes, wat vlak en blijven in een zelfde toonsoort hangen, maar Vile weet live spanning te creëren. KV Crimes is een rocker waar Neil Young met zijn Crazy Horse model voor moet hebben gestaan. Een andere keer is er het spel met monotonie van de Velvet Underground dat je bij Vile terughoort.


De spanning wordt knap opgebouwd. Na een akoestisch blokje werkt Vile toe naar een stevige finale met twee nummers van Childish Prodigy (2009). In Hunchback en Freak Train gaat de band los, is de eerder nog zo omfloerst zingende Vile ontembaar. Zonder effectbejag, zonder gesoleer, maar louter de kracht van de liedjes benuttend, weet Vile aangenaam te bedwelmen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden