Column

'Kunt u zorgen dat mijn kinderen niet met hun kop tegen een rots lazeren?'

Als het Gods bedoeling was geweest dat wij, mensen, zouden skiën, had Hij ons wel geschapen met anderhalve meter lange platvoeten, dus mij krijg je zo'n berg niet op. Mijn kinderen skiën wel, met een enthousiasme dat grenst aan hysterie. Zoiets kun je niet verbieden, in elk geval niet in een skidorp waar je speciaal voor dat doel naartoe bent gereisd.

Beeld ANP

Al de eerste avond vertelde mijn oudste zoon vol trots dat hij, blijkens een appje op zijn telefoon, een afdaling had gemaakt met 115 kilometer per uur. Sindsdien blijf ik elke ochtend handenwringend achter in dat dorp. Italiaanse ambulances klinken een stuk gezelliger dan de onze - het geluid doet denken aan een kermisattractie of ambulante ijscoman - maar je hoort ze toch liever níét. Toen ik gisteren voor de zoveelste keer met stokkende adem zo'n ding voorbij hoorde komen, besloot ik naar de kerk te gaan. Baat het niet, dan schaadt het niet.

Het kerkje, onder een grauw wolkendek, bleek opgedragen aan de 'Madonna della neve', van de sneeuw dus, wat in zo'n skidorp wel ter zake is. Aan de achterkant trof ik een lusteloos kijkende Maagd, met op haar arm een kindeke dat meer op Benedict Cumberbatch leek dan goed voor Hem was. Ervoor brandden kaarsjes met de jofele tronie van 'Papa Francesco' erop. Ik wierp 3 euro in een gleuf en stak een kaars aan; een goed begin is het halve werk.

'Kunt u zorgen dat mijn kinderen niet met hun kop tegen een rots lazeren?', vroeg ik zonder verdere omhaal aan Maria, maar Ze gaf geen sjoege. 'Ja, U zult wel denken, mens, zeur niet, jij hebt er drie, en ik maar één', ging ik voort. 'Maar hoeveel je er ook hebt, je gaat je gek genoeg tóch aan ze hechten.'

De Maagd keek nog steeds alsof Ze met lauwe koffie zat te wachten terwijl Haar harde schijf aan het opschonen was. Ik nam een keelsnoepje, kuchte en ging verder: 'Het waren trouwens pijnlijke bevallingen, vooral de jongste, gek genoeg, terwijl die een maand te vroeg kwam en maar zesenhalf pond woog...'

Ze vertrok geen spier. 'Laat het dan in ieder geval niet nóg meer sneeuwen, daar bent U tenslotte toe bevoegd', zei ik. Toen moest ik hevig niezen, waarbij het keelsnoepje mij uit de mond schoot, pats, tegen de heilige Maagd aan.

Zag ik Haar nu glimlachen, of waren het de schaduwen van de wapperende kaarsvlammetjes? 'Nou, bij voorbaat dank dan maar', zei ik. Terwijl ik wegliep trok het wolkendek open.

De zon begon stralend te schijnen en ik ging ergens een halve kip eten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden