Kunststukje

Liever had het Rijksmuseum het natuurlijk een beetje bescheiden gehouden. Waardigheid siert de grote geesten. Maar ja, de waakhonden van de pers zaten er bovenop, dus nu kon de kunstkring van Wim Pijbes moeilijk anders dan schuchtertjes beamen dat er inderdaad, nu u het zegt, een héél klein feestje te vieren viel. Het museum ging weer open, ja, na tien veel te lange jaren, en bergen extra geld. 'Nog negen nachtjes slapen', zei juf Annechien Steenhuizen in het NOS-Journaal van 18.00 uur.


Twintigduizend journalisten, vips en andere genodigden werd afgelopen weken een 'exclusief' kijkje gegund in de zalen van het nieuwe Rijks, vertelde Wim Pijbes woensdag al in een feestelijke voorbeschouwing op de feestelijke voorbeschouwing van donderdag. Zelfs Donald Duck was van de partij geweest.


Kunst op tv, dat is zoeken naar vorm. In Pauw & Witteman vertelden maandag Midas Dekkers, Tinkebell, Henk van Os, Vincent Mentzel en Peter van Uhm over de werken van het Rijks.


Donderdag deed DWDD het kunstje nog eens over met paarden uit eigen stal.


Felix Rottenberg belichtte een Breitner. Joost Zwagerman besprak Het Joodse bruidje. Een en ander werd afgewisseld met keurig beschaafde stukjes piano, harp en trompet.


Johan Fretz vond zijn - eerste - bezoek aan het museum 'redelijk epic, hoor', en koos voor een 'politieke prent': De lijken van de gebroeders De Witt.


Topkok Robert Kranenborg kwijlde vroeger al bij de dadels in oud-Hollandse pasteien die hij zag in het Rijks, wanneer de toestand in zijn vroegere restaurant Vossius hem naar de keel greep. Nu zette hij exclusief zijn tanden in een stilleven - geen houtsnip te bekennen.


Kleine Viezerik was helaas verhinderd.


De eerste recensies waren jubelend. 'Magistraal', aldus Jan Mulder. Rottenberg kreeg 'een heel apart gevoel van binnen'. Adriaan van Dis: 'Ik vind het geweldig. Laat ik niet zeuren.'


Dat laatste hoefde ook niet. Goed, het was wat veel, en het einde van de feestelijkheden in de media zijn nog lang niet in zicht. Maar het gebouw, de kunstwerken zelf: 'Wereldklasse', zoals de even gevreesde als gerenommeerde kunstcriticus Gerri Eickhof het in het NOS-Journaal beoordeelde na een exclusief kijkje. 'Het oude museum was voor veel mensen toch een somber gebouw voor de saaie zondagmiddag. Maar nu is het heel uitnodigend geworden, heel transparant en toegankelijk.'


Veelbelovend is ook de vierdelige documentaire Het nieuwe Rijksmuseum, van Oeke Hoogendijk. Ze had jarenlang een exclusief kijkje gekregen achter de schermen van de verbouwing. Afgelopen zondag zond de NTR in Het uur van de wolf het eerste van de twee oudere delen uit; komende weken volgen twee nieuwe delen.


Een monsterklus, maar het resultaat bood zondag al een onthullende blik. Prachtig hoe zij het oer-Hollandse conflict met de provinciaalse Amsterdamse fietsers in beeld wist te vangen. De Spaanse architecten die elk alternatief verwierpen als 'plat' en 'banaal'. Een genot ook om de voormalig directeur Ronald de Leeuw te horen afgeven op de verdedigers van de fietsersbelangen: 'Uiteindelijk durft niemand tegen de Fietsersbond 'nee' te zeggen, omdat ze de volgende keer wéér in de gemeenteraad gekozen willen worden.'


Het Nieuwe Rijksmuseum belooft een bloedstollende docusoap te worden over dromen, ambitie en de barre werkelijkheid. Met een feestelijk einde.


Het doel van alle jubelende publiciteit is gehaald: je kreeg onmiskenbaar zin eens een keer te gaan kijken. Zodra de eerste horden Japanners verdwenen zijn en het fietspad begaanbaar is.


Met dank aan de pr-afdeling die het nieuwe Rijksmuseum exclusief aan de media verkocht, van ons eigen geld. Een waar kunststukje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden