Kunstrover Okkie brengt ouderwetse boevenstory

TV-recensie Frank Heinen

Kunstrover Okkie Durham genoot van zijn Willem Duys-momentje, totdat Wennemars aanviel.

Kunstrover Okkie Durham geniet van zijn Willem Duys-momentje. Beeld RV

'Er zijn mensen die zeggen: waarom zoekt ie toch al die publiciteit?' 'Ja, die zoek ik natuurlijk niet. Ze zoeken mij.'

Zo begint Willem Duys in 1976 in Voor de vuist weg aan het vraaggesprek met Aage M., de brandkastenkoning. Okkie Durham refereerde er dinsdag aan in DWDD. Hij brak in bij Matthijs van Nieuwkerk en zei: 'Jij bent de beste talkshowhost. En dan ga ik je wat vertellen: ik weet niet of je weet wie Willem Duys is, maar dit is het Willem Duys-momentje met Aage Meinesz.'

Durham was aangeschoven bij wijze van warming-up voor de Brandpunt-Special De Van Gogh-roof later die avond, een documentaire waar alle kranten - tot The New York Times aan toe - al zo grondig uit hadden geput dat de echte verrassing wel weg was.

Die roof, in 2002, was het handywork van Okkie, een inbreker met een zelfvertrouwen van gewapend beton en een accent dat het midden houdt tussen dat van René Froger en Patrick Kluivert. Durham leerde documentairemaker en schrijver Vincent Verweij kennen en schonk hem een pracht van een story: het verhaal achter de roof, met smaak verteld door de rover zelf. De Van Gogh-roof is opwindende stuff, zeker, al werden de feiten wel overgoten met een penozesausje dat wat belegen aandeed.

Als kunstroofreconstructie haalde de documentaire zodoende een krappe voldoende, maar als portret van een handige jongen uit de onderwereld, een opgewekte babbelaar die iets te veel geniet van het herbeleven van vroegere wandaden en z'n contacten met beroemdheden als Kluivert en Cor van Hout, was De Van Gogh-roof schitterend.

Het gevoel dat je naar een uit de hand gelopen karakterschets zat te kijken, was het sterkst in de scènes met Mink K. in Beiroet. K., berucht crimineel, zat naast Okkie op een terrasje. 176-761 en 716-617 uit de Donald Duck. Na iedere vraag van Verweij overlegden ze even smiespelend, alvorens een antwoord op te dissen. De boeven in de kinderfilms van Henk van der Linden gedragen zich ook zo. Het bracht me aan het twijfelen: wie werd hier nu voor de gek gehouden? De kijker, de maker of toch de 'boeven' zelf?

Bekijk hier de documentaire Brandpunt special: De Van Gogh-roof

In deze documentaire legt Okkie Durham voor het eerst een gedetailleerde bekentenis af en volgen we hem in zijn zoektocht naar de verdwenen schilderijen, die hij destijds verkocht aan de maffia.

Die vraag rees ook bij DWDD, waar een opera werd opgevoerd door drie heren met ieder een eigen libretto. Durham zat - met dat betonnen zelfvertrouwen van 'm - helemaal klaar voor zijn Willem Duys-momentje, de presentator had een ouderwetse boevenstory met een tot inkeer gekomen struikrover voorbereid en tafelheer Wennemars keek erbij alsof Okkie zojuist was betrapt met Erbens hele medaillecollectie onder z'n arm.

Terwijl Wennemars de aanval opende en Okkie riposteerde, kreeg de gastheer door dat hier van romantiek weinig sprake was. Wel van cynisme, en van onverholen trots. Van Nieuwkerk schakelde alsnog in de afkeermodus, maar het interview was al uit de rails gelopen. Zo werd wat een romantisch gesprek over een kunstroof moest worden een gesprek over het feit dat je een kunstroof beslist niet moet romantiseren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.