Bericht uit New York

Kuddes mensen en strenge ondervragingen op vliegveld JFK

Op JFK Airport worden mensen als kuddes koeien bijeengedreven, schrijft correspondent Michael Persson. 

‘Doorlopen’ is het woord dat veel bezoekers van Amerika als eerste horen nadat ze op JFK zijn geland. Beeld Xinhua / eyevine

Toen ik dinsdag aankwam op JFK wist ik wat ik kon verwachten. Daar stonden we, een beetje gaar van de vlucht, met honderden andere krioelende mensen gaar van andere vluchten, in die grote hal met een doolhof aan dranghekken die ons in twee kampen verdeelden. US residents links, de rest rechts. Ik aarzelde even. Ik denk toch altijd weer even dat ik hier thuishoor, ik heb toch een visum en woon hier al jaren en…

‘Doorlopen!’, siste de geüniformeerde man bij de ingang van het doolhof. ‘Doorlopen’ is het woord dat veel bezoekers aan Amerika als eerste horen nadat ze op JFK geland zijn, of ‘Aansluiten’, of ‘Niet bellen’. Dit land is groot geworden met het bijeendrijven van kuddes koeien, en ook in gevangenissen en scholen houden ze er een strakke crowd control op na – praktijken die hier op JFK hun vruchten afwerpen. We liepen gedwee door en sloten aan bij de toeristenrij, waar geen enkele beweging in zat.

Grenswacht

Van de twintig hokjes waar grenswachten in hadden kunnen zitten, waren er een stuk of zes bezet. Het feit dat een rij uitmondt bij een hokje waarin een grenswacht zit, biedt geen garantie dat die grenswacht er nog steeds zit als jij aan de beurt bent.

Had ik gezegd dat je in een andere rij mocht gaan staan?’, zei een van de geüniformeerde vrouwen toen een jongen overstapte naar een rij voor een loket waarvan de beambte níet ineens was vertrokken. ‘Kom maar even met me mee.’ En daar ging de jongen.

Niemand deed iets, niemand kon iets doen. De grensbewakers van Amerika hebben, zoals dat heet, discretionaire bevoegdheid, zij mogen zelf min of meer bepalen wie zij wel en niet het land binnenlaten. De grens van Amerika is meer dan een lijn die de contouren van het land bepaalt – de grens, dat zijn de Amerikanen zelf. Natuurlijk, er zijn procedures, maar daar geven ze hun eigen invulling aan.

‘Je liegt’

‘Wat kom je hier doen’, vroeg een grensbewaker vorig jaar aan mijn vrouw. ‘Ik woon hier’, zei ze. ‘Dat kan niet’, zei de grensbewaker. ‘Je bent geen US resident, dan kun je niet in dit land wonen.’ ‘Hier staat mijn huis’, zei mijn vrouw. ‘Je liegt’, zei de grensbewaker. Ze liet haar pas door nadat ze een adres in Nederland had verzonnen.

Een vriend, Nicola, een Italiaanse Amerikaan, moest vorig jaar mee naar de gevreesde kelder, waar zijn bagage aan nader onderzoek werd onderworpen. Hij had honderden espresso-cupjes meegenomen uit Italië. De grensbewaker keek hem aan. ‘Italië, eh?’ En begon de loftrompet te steken over Benito Mussolini, een voorbeeld voor Amerika. Nicola, een professor gespecialiseerd in de jaren twintig, probeerde het gesprek in goede banen te leiden – alles om te voorkomen dat de grensbewaker zijn honderden espresso-cupjes zou opensnijden om te kijken of er niets clandestiens in zat. Na twee uur mocht hij gaan.

Na anderhalf uur was ik aan de beurt. Achter de balie zat een zwarte man die Pascal heette en met een Frans accent sprak. Een Haïtiaan van origine, schatte ik – hoe lang geleden zou hij hier zelf zijn aangekomen? Hij vroeg waar ik vandaan kwam en hoe de vlucht was geweest. Hij vroeg welke film ik had gezien. Hij bekeek mijn paspoort en mijn visum en zette een stempel en keek me aan. ‘Excuus voor het wachten’, zei hij, en spreidde zijn armen. ‘Welkom thuis.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden