Kroegverhalen zonder vleugels

This Lime Tree Bower van Conor McPherson door Het Groote Hoofd en De Theatercompagnie. Regie: Anny van Hoof. In: Compagnietheater, Amsterdam....

Marian Buijs

Midden tussen de cafétafels verheft een jongen zijn stem. Hij vertelt over een vriend bij hem op school, die veel voor hem betekende. Een uur later bekent de jongen dat hij verliefdheid voor hem voelde, vriendschappelijk, zegt hij er meteen bij. Na nog een half uur horen we hoe hij door die vriend ongehoord is verraden.

In het begin wordt de jongen onderuit gehaald door twee andere cafégasten. Hij loopt woedend weg en wordt teruggehaald door de vriendelijkste van de twee. De ander probeert ons op zijn hand te krijgen. Hij banjert rond met een pilsje en een sigaret. Met het nonchalante overwicht van een docent op de universiteit die zijn studentes in bed krijgt.

Wat zou het mooi zijn als we werkelijk even konden geloven dat die drie mannen cafébezoekers zijn. En dat de magie van hun vertelling ons ademloos zou doen luisteren. Maar het handjevol publiek kent de regels, luistert plichtsgetrouw, nipt aan een glas en steekt tersluiks een sigaret op.

This Lime Tree Bower is het verhaal van drie Ierse mannen, beginnend als drie monologen die aan het slot ineenschuiven tot één vertelling. Over verraad gaat het, over vriendschap en compassie met een dronken meisje dat met haar benen wijd op het kerkhof een brutale aap over zich heen laat gaan. Dat incident maakt haar tot het grootste slachtoffer van allemaal.

Anny van Hoof ensceneerde de tekst van de jonge Conor McPherson als een reeks kroegverhalen. Geen gek idee, ware het niet dat de tekst te literair is, te omslachtig vertaald. De spelers staan met een mond vol woorden; proberen met een macht aan mimiek de aandacht vast te houden.

Dat lukt maar ten dele. Niet iedereen zit te wachten op de wederwaardigheden van drie gewone mannen uit een Iers dorp. Op hun sexuele uitspattingen (Ray, de leraar), hun overmoedige overval (Frank) en de roerselen van een puber (Joe). Die laatste is nog het aandoenlijkst. Dat komt vooral door de piepjonge acteur wiens personage dicht op zijn eigen persoonlijkheid schijnt te zitten.

Het is een bescheiden voorstelling, een huiskamergebeurtenis die zich afspeelt op een handlengte afstand. Maar zonder de magie, die zo'n onderneming vleugels zou moeten geven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden