Kroegbaas

Op televisie hoorde ik de horeca-tycoon Sjoerd Kooistra zeggen dat de mensen iets willen meemaken. Ze willen een belevenis. Ze hunkeren naar thema's....

En wat valt er dan te beleven? Nou, als je aan de bar staat te drinken, kun je op een knop drukken en valt er sneeuw uit het plafond. Sjoerd keek erbij alsof hij het zelf ook niet kon geloven dat de mensen dat leuk vonden. Maar ja, Den Bosch staat er drie uur voor in de rij.

Ik heb zelf in mijn leven een paar keer te maken gehad met Sjoerd Kooistra. Aan het einde van de jaren negentig nam hij mijn stamkroeg over in Amsterdam, Café Cox. Op dat moment was Cox een van de hipste plekken van de stad. Je kon er geweldig eten. Iedereen kwam er, mede omdat de zaak zo'n beetje in de Stadsschouwburg was (en is) gevestigd.

Na de overname door Kooistra was het meteen gedaan met Cox. De zaak werd verbouwd, de porties werden kleiner, de prijzen hoger, het personeel liep weg, de clientèle kwam niet meer en Kooistra's pachter ging op de fles. Na veel gedonder kreeg de Stadsschouwburg het café vorig jaar zelf in handen, en nu proberen ze er weer iets fatsoenlijks van te maken.

Vervolgens was er de veelbesproken overname van de totaal verlopen bodega Keyzer naast het Concertgebouw aan de Van Baerlestraat. Schrijvers, journalisten en uitgevers liepen er de deur plat, zij hebben een zwak voor aftandse etablissementen. Kooistra maakte er een kitch-paleis voor bejaarden van. Laatst was ik er tussen de middag, en er was niemand. Maar de kroonluchters hingen er schitterend bij.

Nu heeft de tycoon Luxembourg aan het Spui gekocht. Hij heeft beloofd er niets aan te veranderen. Dat is jammer, want 'Lux' is al jaren een snertzaak. Ooit was het the place to be, en nog steeds werken er de beste serveersters van Nederland, maar spraakmakend Amsterdam komt er al tijden niet meer. Dames uit 't Gooi, dagjesmensen en toeristen bevolken de zaak overdag, en 's avonds komen er corpsballen, als er al iemand komt, want vaak zit er gewoon niemand. Je voelde gewoon dat de zaak op overname door Kooistra stond te wachten. Er werd geen liefde meer in geïnvesteerd.

Hier ligt dus een kans voor Sjoerd.

Net als Joop van den Ende (die in een feestwinkel begon) is hij een man die graag voor vol wil worden aangezien. Hij wil niet alleen een platte cafébaas zijn, maar mee met de groten van zijn tijd. Een vlinderstrik om en naar het Nationaal Ballet, Harry Mulisch de hand schudden, en met zijn overtollige miljoenen in stilte goede dingen doen en dat strategisch laten uitlekken. Van Luxembourg zou Sjoerd weer iets moois moeten maken, maar ja, het zal wel eindigen met een knop aan de bar die sneeuw lanceert - want hoe maak je in godsnaam een zaak waar iedereen wil komen en het volk toch lekker wegblijft? Ziedaar de opgave waar Sjoerd Kooistra voor staat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden