Kritisch over eigen werk en de kracht van informeel schrijven

De week van hoofdredacteur Philippe Remarque.

Interieur van een kinderdagverblijf.Beeld anp

Scherper doorvragen

Het was de week van een opening krant waar we spijt van kregen: 'Zorgen over ruim helft kinderopvangverblijven.' U leest er alles over bij de Ombudsvrouw. Speciaal voor degenen die mij hebben gemaild dat deze rubriek te veel een goed-nieuwsshow is, ga ik er ook kort op in.

Ik neem het mezelf kwalijk dat ik weliswaar heb ingegrepen in de in mijn ogen te stellige nadruk op arme crèches in de koppen en lead van het verhaal, maar niet scherper heb doorgevraagd naar de kern van het onderzoek. Moesten we wel zoveel waarde toekennen aan de gevonden data? Daar heb ik te veel vertrouwd op de interpretatie van de onderzoekers en begeleiders.

U hoort er nooit over, maar over veel verhalen in de krant wordt achter de schermen flink heen en weer gepraat voordat ze verschijnen. Dat doen chefs met verslaggevers, en later oordelen de centrale tafel en hoofdredactie aan de hand van het eindresultaat. Overtuigt dit mij wel als lezer? Gaat de krant niet teveel mee met een klokkenluider of een andere partij in een conflict? Moet de wederhoor niet uitgebreider? Is de gekozen vorm wel de juiste?

Er wordt, kortom, heel wat gevloekt en nog meer herschreven. En dan nog glippen er zaken doorheen en kunnen we er naast zitten, zoals dinsdag. Je kunt nooit te kritisch zijn als het om je eigen producties gaat.

Elbphilharmonie en dagkoersen

Gelukkig zijn er ook dingen om blij van te worden. Zoals het heerlijke verhaal van correspondent Sterre Lindhout over de nieuwe Elbphilharmonie in Hamburg, een imposant schipachtig bouwwerk waar ik een paar jaar geleden toevallig op stuitte bij een avondlijke wandeling door Hamburgs oude havengebied. O ja, dat was dat hoofdpijndossier, tien(!) keer zo duur als begroot. Net zo'n rampproject als het nieuwe vliegveld bij Berlijn.

Het blijft verbijsterend maar ook wel weer geruststellend dat zoiets ook in het georganiseerde Duitsland mis kan gaan.

Gelukkig wijden Sterre en onze architectuurschrijver Bob Witman veel meer woorden aan het prachtgebouw zelf, dat volgens Sterre tegelijkertijd 'ongenaakbaar statig en onverholen flirterig' staat te lonken naar de schepen en de pakhuizen: de prinses van het havengebied.

Nog iets waar ik blij mee ben, elke middag om 5 uur: de e-mail van onze politieke redactie. Daarin praten onze Haagse verslaggevers je op losse toon bij over de politieke ontwikkelingen van de dag. U kunt hem ook ontvangen: volkskrant.nl/dagkoersen. Online is alles minder formeel. Maar als dat een prettige manier is om over politiek te lezen, waarom zouden we het dan de papieren lezers onthouden? Vandaar dat deze week de eerste Dagkoersen op papier in de krant stonden.

Concertzaal de Elbphilharmonie in Hamburg: de prinses aan de Elbe.Beeld Herzog & de Meuron / bloomimages

Peter de Waard

Een andere plaats in de krant waar we met die manier van schrijven experimenteren is de laatste die je zou verwachten: de beurs- en bedrijvenpagina waar de economiesectie mee eindigt. De auteurs, Peter de Waard en Wilco Dekker, presenteren het belangrijkste bedrijfsnieuws zoals je het thuis zou vertellen: niet als formeel bericht, maar met enige interpretatie en achtergrond er meteen bij, pakkend geformuleerd. In kleine, afwisselende stukjes.

Ik vind dat we zo met minder woorden een interessanter overzicht bieden dan in de vroegere pagina's met recht-op-en-neer nieuwsverhalen over het bedrijfsleven. Die werden weinig gelezen. Het economische nieuws dat we groter willen behandelen, belandt nu voor in de krant.

Neem het verhelderende stuk van Koen Haegens over de zonnige zijde van het protectionisme in de woensdagkrant, begeleidt door 'vijf mythen over vrijhandel'. Koen heeft een scherpe pen maar een genuanceerd gemoed. Een fijne combinatie.

De economiesectie achterin wordt elke dag afgesloten door de column van Peter de Waard. Uit onderzoek blijkt dat die populair is onder lezers. Peter weet onmogelijk veel en kan als geen ander het economische heden met sprekende voorbeelden uit het verleden verbinden. Bovendien legt hij het in simpele en pakkende woorden uit, zodat wij het ook begrijpen.

Vrijdag werd ik getroffen door zijn column over de markten en beleggers, die zich niets aantrekken van Brexit of president Trump (heel gek om die twee woorden zo op te schrijven, maar dat had ik destijds ook met Obama). De markten zouden naïef kunnen zijn over de dreiging van het populisme in het komende Europese verkiezingsjaar, maar misschien kijken ze verder vooruit en gaat het allemaal meevallen. Of misschien doet politiek er minder toe omdat geldstromen en hoofdkantoren zo verplaatst kunnen worden, schrijft Peter. 'Onduidelijk is of dat een angstwekkende of juist een geruststellende gedachte is.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden