Kritiek

DE LAATSTE standen luiden: de Amsterdamse tram biedt de op een na beroerdste service van heel Europa, de Nederlandse politie scoort volgens internationaal onderzoek het slechtst als het om hulpvaardigheid gaat, de Nederlandse man weet niet te flirten, en de Nederlandse vrouw, zo zeggen buitenlandse mannen, meent het beste tot...

Zo, iemand nog zin in koffie?

Ik lees het in de kranten, en stel de gretigheid vast waarmee het slechte nieuws gebracht wordt. Speciale kaders, uitroeptekens.

Nederlanders weten zich te wentelen in zelfkritiek, alsof ze languit in een bubbelbad liggen. Columbia? Ach wat, dan moet je eens bij ons komen kijken.

Neem mij. Amerikaanse man steekt een vriendelijk verhaal af over gastland en volk, en denkt zich een kleine kanttekening te kunnen permitteren over het gebrek aan service van de Nederlandse supermarkt.

Hij weet het nog niet, maarnu heeft hij het woord verloren.

De Nederlandse supermarkt. Dertig wachtenden voor U en altijd maar een kassa open. Het geduw, het gedrang, de vluchtelingenkampachtige chaos. Ben jij eindelijk aan de beurt, neemt de kassa pauze.

'Mag ik ook effe, ja.'

Andere rij, achteraan. Voor 145 gulden boodschappen, maar nog geen pastic tasje gratis. 'Hoho,dat zijn dan nog 70 centen, mijnheer.'

Ze bellen nog net niet de politie.

Inpakken? Vragen of een van de jongens je kan helpen? Een mes in je rug zal je bedoelen. Het geld is binnen, dus je kunt doodvallen. Alleen de dozen kosten niets, en die zijn trouwens op.

Ja, zwijgt de Amerikaanse man benauwd.

Ik neem afscheid, en speel toch nog minstens vijf minuten met het idee, dat het heerlijk moet zijn om op zoveel begrip te kunnen rekenen, in een buitenland als het onze.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.