Krijgsmacht

Daar stond hij: kolonel Geerts. Zelden zo’n perfecte kolonel gezien. Benen stevig uit elkaar geplant, handen strak langs het geüniformeerde lichaam....

Martin Bril

Een stem als een klok. ‘Geeeeeeeffffff acht!’

‘Brengggggggg groet!’

‘Plaatssssss rust!’

‘Kapelmeester!!!! Drie ereroffels!’ En daar trommelde de militaire fanfare er al op los. Drie ereroffels voor de top van de Nederlandse krijgsmacht. ‘Kapelmeester!!! Vier ereroffels.’ Vier roffels voor generaal Dick Berlijn, Commandant der Strijdkrachten (CDS), zijn adjudant en generaal Van den Broek.

Daarna sprak de CDS. Over de missie in Afghanistan, de politiek in Den Haag, de steun van het thuisfront, de mensen, de discussies, het respect, de waardering, de opbouw die toch langzaam van de grond kwam en over de doden: sergeant Martijn Rosier, soldaat der eerste klasse Tim Hoogland, korporaal Ronald Groen, korporaal Aldert Poortema, soldaat der eerste klasse Wesley Schol. Uitgesproken gaf hij de paradecommandant opdracht de manschappen de eregroet uit te laten brengen.

Alsmede een minuut stilte.

‘Geeeeefffff acht!’ schalde kolonel Geerts.

‘Brengggggg eregroet!’

De handen gingen tegen de petten en de baretten, en de kolonel richtte zich tot de de kapelmeester van de fanfare in de verte. ‘Kapelmeester!!!! Signaal taptoe!’

Uit het fanfarekorps stapte een trompettist naar voren die een hartverscheurende melodie begon te spelen. De enorme hal versterkte de eenzame noten, de mensen, familie van de 1500 militairen die hier vandaag gedecoreerd gingen worden, waren muisstil. Op grote tv-schermen stonden de namen van de gevallenen, met op de achtergrond een ondergaande zon en een heuvelrug.

Tsja.

Na de fanfare speelde Blue Guards – een geüniformeerd doedelzakensemble dat ik niet helemaal in verband kon brengen met de Nederlandse krijgsmacht, maar hun vertolking van Amazing Grace was er niet minder om.

Toen was het tijd voor de gewonden, zeven stuks. Kolonel Geerts gaf hen opdracht uit te treden, en daar kwamen ze, allen op het eerste gezicht gezond; geen geamputeerde ledematen, geen bedlegerigen, geen dwangbuizen.

Ze stelden zich op een rij op en ‘richtten’ toen naar rechts, ook weer zo’n mooi gebruik van de appèlplaats: een man duwt zacht met zijn rechtervuist tegen de linkerschouder van de man naast hem, tot er precies een arm ruimte tussen hen is. Alle mannen doen dat, behalve uiteraard de meest rechts opgestelde.

De Commandant der Strijdkrachten speldde zelf het Draaginsigne Gewonden op, waarbij hij altijd even goed op het naamplaatje van de ondergeschikte tegenover hem keek. Daarna gaf hij de man een hand en salueerden beiden. Het was zo voorbij.

‘Gedecoreerde gewonden, intreden!’ schalde de stem van kolonel Geerts. En daar gingen de mannen terug naar hun eenheden, in grote formaties opgesteld langs de kleurige tribunes van de koude en felverlichte voetbalarena.

‘Op de plaatssssss rust!!!!’

De volgende groep bestond uit de commandanten die te velde leiding hadden gegeven, de commandanten van de ondersteunende diensten, de luchtmachtcommandanten. Ook zij richtten rechts, en daar maakte de CDS zich alweer op om langs de rijen te gaan. Deze keer ging ook generaal Van den Broek medailles opspelden, en daarna zou de hele legertop de 1500 anderen onder handen nemen. Maar de eerste die nu aan de beurt was, was uiteraard kolonel Geerts, met zijn kin, zijn kaken en zijn kranige kop. Waar vinden ze zo’n man?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden