Krant

Het is schrikken als de wekker op deze onzalige tijd raar gaat doen. Ik rol naar het warmste plekje, om vanuit die positie de akelige doorstart te maken naar de dag....

De spiegel hoeft mij nog niet te zien. In het pikkedonker begeef ik me op weg. Bij de kist aangekomen voelt m'n gezicht vernikkeld, zo koud. Routinematig verdeel ik de kranten in de fietstassen. Ze dienen heel en droog afgeleverd; geen probleem in de rijtjesbuurt met aluminium brievenbussen. Ze zijn wat scherp van rand, de meeste met een dikke borstel tegen de tocht. Rapportcijfer: 'n drietje.

Dankzij het variabele woningbouwbeleid staan hier gigantische huizen achter hekwerk tussen bordkartonnen poppenhuisjes. Ik hoef m'n fiets niet af. De stoep glooit tien meter breed naadloos over in het wegdek. Pal voor een metershoog hek staat een gemetselde zuil met een permanent openstaande hardstenen klep. Een tien.

Bij die brievenbus is het een komen en gaan op de vroege ochtend. Ze lezen daar zowat alles wat gedrukt wordt. Ontmoetingen blijven beperkt tot een mompelend 'morge'. Het zijn overwegend jongens, die niks te missen hebben op dit uur. Ik zou hun moeder kunnen zijn, maar dat weten ze niet. Ik draag net zo'n muts als zij en voor de rest zijn we anoniem.

Stepstones die van mijn voetstappen dissonanten maken, leiden me naar een met gouden ornamenten versierde deur. De klep wijkt niet dankzij een wel erg strakke veer. Met twee handen lukt het een opening te creëren, die meteen weer als een vingerval dichtslaat. Die vinden hun krant voortaan achter de deurknop. Een twee.

Het spannendst is die met de kanonskogel. Ik fiets het gebogen klinkerpaadje af, rechtsom langs een buxusperkje waaruit nog zwak lavendel geurt, tot aan de deur. Elke morgen voel ik even de sensatie van zomers in Frankrijk. Het hooi van de hamster die dood is gegaan, niet de mijne (ik houd niet van hamsters) maar van het kleinkind van een buurvrouw, heb ik in een emmer naast mijn bed gezet. Ik hoef maar met de vingers dat hooi te beroeren, of die zalige zomergeur vult mijn neus.

Met één hoekje duw ik de Volkskrant in de gleuf. Dan voltrekt zich het mirakel. Een ongeziene kracht neemt het van mij over. Er klinkt een ratel, gevolgd door een doffe klap. De krant wordt naar binnen gezogen en zelf produceer ik de slurp die het geheel afmaakt. Linksom terug langs de buxus, achter mijn rug neemt de kogel weer de aanvalspositie in. Ik bel daar eens aan, om achter die klep te mogen kijken. Móói jongen. Te mooi om met een cijfer af te doen.

Eenvoudige werkzaamheden verschaffen simpele genoegens. Of zou ik in een fase van mijn leven zijn beland, waarin ik fantasie en werkelijkheid vrijelijk in elkaar laat overlopen? Wie wil nu horen wat een krantenbezorger meemaakt?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.