Kranenborg

Op zoek naar vet treft Nico topkok Robert Kranenborg in een caravan. Louter liefde.

NICO DIJKSHOORN

ondagmiddag trad ik op tijdens het De Wereld Draait Buiten festival en daarna wilde ik eten. Vet eten. Veel eten. Youp van 't Hek gaat na een voorstelling drie kwartier lang in zijn badjas huilend onder de douche staan en Claudia de Breij leest achter in het theaterbusje een boek van Heleen Mees, maar ik wil na het voorlezen zoveel mogelijk vet langs mijn kin. Zo gaat dat altijd. Met mijn bandje heb ik vaak om half drie 's nachts op het raam van een zojuist gesloten shoarma-tent staan beuken. We hebben gesmeekt. Desnoods aten we het vlees koud, zonder broodje. Als er maar knoflooksaus op zat.

Zoekend naar vet liep ik nu over het festivalterrein en mijn lichaam, inmiddels gewend aan dit ritme, stuurde mij vanzelf de goede kant op. Ik heb geen app op mijn telefoon nodig. In iedere stad vindt mijn lichaam binnen 5 minuten het slechtste Chinees Restaurant. Ik heb geleerd rustig naar mijn verrotte hart te luisteren. Nu stuurde mijn lichaam mij naar een pleintje vol piepkleine caravans.

Dat is de nieuwe hip. Eten maken in iets op wielen. Zes half ontblote koks die paella verkopen in een caravan ter grootte van een toilet, dat vinden festivalgangers enig. Thuis koop je je friet gewoon in een stenen gebouw, maar tijdens festivals wil je graag in de rij staan voor een raar aangeklede meneer die in een aanhangwagen heel hard schreeuwend sap uit meloenen perst.

Zondagmiddag was topkok Robert Kranenborg een van die gekkies. Hij verkocht driesterrenhamburgers. In een caravan. Een heel treurige caravan. Zo een waar mannen zes weken lang in slapen nadat ze door hun echtgenote boven op de buurvrouw zijn gevonden. Ik heb bijna twintig minuten naar Kranenborg staan kijken. Zelden zag ik iemand met zo veel plezier eten klaarmaken. Mensen vlak naast mij vertelden dat hij er al zes uur lang stond. En maar lullen.

Dat was zo ontzettend lief. Robert vertelde aan iedere klant waar het vlees vandaan kwam, hoe de saus was gemaakt en hoe je een hamburger moest eten. Hetzelfde aanstekelijk enthousiasme als tijdens de reguliere uitzendingen van DWDD. Dat is wat Kranenborg verbindt met Enge Slangenman Freek Vonk. Ze vertellen, aan wie het maar horen wil, manisch wat ze doen of gaan doen. Freek Vonk ken ik niet anders dan met een witte slang om zijn nek en een glas gif in zijn hand. En maar babbelen.

Ik vond het een prettig idee dat Robert Kranenborg opgesloten zat in een caravan. Ik stond veilig. In de studio weet je het nooit. Je kijkt even een andere kant op en dan staat hij opeens naast je met een varkenskop onder zijn arm. 'Nico, deze ga ik langzaam persen en daarna in eigen hersenvocht kort aanbraden.Je weet niet wat je proeft!'

Daar hoefde ik nu niet bang voor te zijn. Hij stond, blij als een kind, kruiden over vlees te malen. Hij streelde broodjes. Tikte tegen sla. Voor mij het onbetwiste hoogtepunt van de dag.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden