Krab

Het heerst: de televisie werd afgelopen week bevangen door een merkwaardige krabben- en kreeftenkoorts.


De besmettingshaard leek te liggen in België, waar tv-kok Piet Huysentruyt in het programma Chez Piet (op de zender Vier) voor zijn gasten op een zonnig terras kreeft bereidde. Op 'klassieke' wijze: al babbelend draaide hij de levende beesten achteloos de poten uit, zette het slagersmes in hun kronkelende lijf en legde de delen op de barbecue.


Met het spartelen van de dieren moesten gasten (en dus kijkers) niet zitten, zei de kok. Bovendien: 'Deze manier is veel lekkerder dan een kreeft levend koken'.


De opwinding over de mishandeling haalde dinsdag zelfs het NOS-Journaal. Kennelijk had de NOS niet naar DWDD gekeken. Daar trad chefkok Robert Kranenborg een dag eerder weer aan met een klassiek gerecht dat van de kaart is verdwenen. En terecht - tenzij u graag het snaveltje van een (beschermde) houtsnip uitzuigt, of een eend uitperst tot op het bot. Maître Kranenborg koestert een zeer eigen vorm van dierenliefde.


Ditmaal was het Crabe à l'Anglaise. Noordzeekrab. Normaal rukken vissers er aan boord vast de poten van af en gooien het karkas het water in, treurde Kranenborg. Het mooie was: hij ging de krabschelp gebruiken om er een leversalade in te serveren.


Collega Angélique Schmeinck had twee levende krabben meegenomen. Ze hield ze in de lucht en demonstreerde hoe de beesten paren: een voorspel van wel acht dagen. 'Als je weet hoe ze paren, ga je ze toch anders eten', zei Schmeinck. Hoe? Achterstevoren?


Uit puur 'respect' moest de Crabe à l'Anglaise gekookt, wat op een filmpje vertoond werd. 'Levend', wreef Kranenborg de argeloze kijker nog even in.


Over de morele aspecten van dieren eten gaat het hier niet. Noch over pijn en marteling; de opwinding erover is vaak selectief, vergeleken met de industriële varianten die het nieuws niet halen. Het onsmakelijke was het zichtbare satanische genoegen. Waar een tv-zender stilzwijgend in meegaat door het een podium te geven.


Vrijdag stond alweer krab op het menu. In De wilde keuken (NTR) keek Wouter Klootwijk in de fuiken van palingvissers op het IJsselmeer. Tjokvol wolhandkrabben. Exoten, sinds vijftien jaar veel voorkomend, maar ze horen hier niet. Klootwijk, antropomorfisch verbaasd: 'Als je dat van mensen zegt, oei... Maar van krabben kun je rustig zeggen: ze horen hier niet'.


Een goudmijn onder water: de vissers beuren 28 euro de kilo. In China zijn ze er gek op. Klootwijk hield een krab aan één pootje in beeld. Een visser: 'De poten breken vaak af als je ze vasthoudt'. Ze gingen per tien kilo ingepakt in piepschuimen dozen. Levend op transport naar China, ingesnoerd in plastic harnasjes, waar ze eindigen in een soort snackautomaten.


In Noorwegen bezocht De wilde keuken (prachtig gefilmd, als steeds) een exporteur van koningskrabben, die levend werden getransporteerd naar 'alle mondaine steden van de wereld, waar meneer de miljonair een pootje van het beest blieft', zoals Klootwijk zei. Niets voor hem: 'Was ik rijk en woonde ik ver van zee, dan zou ik nog geen krabben levend laten invliegen.'


Nee, hij zou ze zelf vangen. Dat deed hij. Hij liet zijn vangst intact en gooide het beest in kokend water. Levend. Een gelukzalig genoegen beving hem.


Gedragsbioloog Jan van Hooff sprak dus toch met te veel omhaal van wollige woorden, toen hij het woensdag in RTL LateNight had over de Vlaamse kreeftenrel. Mensen hebben de morele plicht dieren zo min mogelijk pijn te doen, betoogde hij.


Ineens schoot mij weer dat recept te binnen voor een stel parende tv-koks in een pot kokend water.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden