Kraaijkamp verdient een beter stuk

John Kraaijkamp is zonder enige twijfel de populairste acteur bij het schouwburgpubliek. Zet zijn naam op de affiche en de zaal is uitverkocht....

Dit seizoen leek het even spaak te lopen omdat producent Joop van den Ende geen geschikt stuk voor zijn steracteur kon vinden. Daarom vroeg hij aan Haye van der Heyden om speciaal voor Kraaij - zoals de oude baas in toneelkringen liefkozend wordt genoemd - een stuk te schrijven.

Dat werd Gouwe Handjes en het enige positieve dat er over te zeggen valt, is dat John Kraaijkamp weer toneel speelt. Al eerder was bekend dat de producenten bij de eerste doorloop niet tevreden waren en Van der Heyden terug moest naar de schrijftafel. De première werd uitgesteld, de ene regisseur (John van de Rest) werd vervangen door een andere (Jules Roijaards), en nu is Gouwe Handjes kennelijk klaar.

Maar wat we zien is een ontredderde Kraaijkamp in een tenenkrommend slecht stuk. Hij speelt een rijke weduwnaar die, aangespoord door de geest van zijn overleden vrouw, zijn leven weer zin probeert te geven. Tegen de wil van zijn schoonzus en dochter legt hij het aan met een chique callgirl die hij uiteindelijk ten huwelijk vraagt. Alleen de werkster heeft enig begrip voor hem.

Met dit gegeven, de sores van een oude man temidden van vijf zeer uiteenlopende vrouwen, moet het publiek avondvullend vermaakt worden. Met welgeteld drie oneliners die een vage glimlach oproepen, en één gouden opmerking: 'Familie is net als aardappelen: het beste deel zit onder de grond.'

De zwakte van het stuk toont zich vooral in de terzijdes van de personages naar het publiek. In een goed stuk met een hechte structuur moet alle informatie verpakt zijn in rake dialogen en scherpe situaties. Bovendien is de truc met de geest van de dode echtgenote al te vaak vertoond.

Na de pauze trakteert Van der Heyden ons op een bizarre wending, waarin zelfs een pistoolschot klinkt. Kennelijk denkt hij zo van een platte komedie ineens een zwarte komedie te maken. Het maakt het slot van Gouwe Handjes er alleen maar potsierlijker op.

De regie onderstreept de zin- en inhoudsloosheid van deze onderneming met een onthutsende oubolligheid. De geest van de vrouw (Henriëtte Tol) is voortdurend in wit schijnsel gehuld en spreekt met versterkte galm. Tuttige muziekflarden en een decor van voor de Tweede Wereldoorlog doen de rest de das om.

Bij het applaus gaf Van den Ende het gebruikelijke bloemetje aan zijn spelers. En terecht, zij hebben hun best gedaan. Edda Barends is als de werkster zowaar nog de leukste van de avond in een knap gespeeld rolletje. Kraaijkamp zelf vaart geheel en al op routine, en verdient een veel beter stuk.

Enfin, hij staat weer op het podium en het publiek stroomt toe. Maar zal het na afloop ook tevreden zijn? Is de algehele smaak door al die soaps en slechte tv-comedy's inmiddels zo vervlakt dat men werkelijk álles slikt?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden