Koude thee

Ik wist het meteen: hier wilde ik wonen. De hoge, donkerblauwe voordeur met een gebalde vuist als deurknop, gaf mij toegang tot een brede gang met aan het einde de witte trappen naar de eerste etage....

Marjolijn Adriaansche en Wijk aan Zee

Cherry Bretton, de eigenares van het pand, vroeg wat ik vond van deze nieuw gemeubileerde etage en of ik het hele bedrag van 240 pond wel kon betalen. Geen probleem, ik had een flat mate, vertelde ik haar. Dat was niet waar, maar ik had een maand de tijd om er een te vinden en dat lukte zonder probleem. Eerst was daar Sharon en daarna Susan, met wie ik de Engels ingerichte woonkamer, middeleeuwse keuken en badkamer deelde. In augustus verhuisde ik mijn weinige spullen in een geleende auto naar mijn droomhuis.

Ons huis, 2 Vyvyan Terrace, is aan het begin van een lange rij aaneengeschakelde huizen in de chique wijk Clifton in Bristol, aan de Engelse westkust. Bekend van zijn oude hangbrug, The Suspension Bridge, en witte zandstenen villa's. Al gauw kwam ik erachter dat wij op nummer 2 anders waren dan de rest van de bewoners op Vyvyan Terrace. Alle vijf etages in ons huis werden verhuurd, terwijl de andere huizen in het bezit waren van welgestelde gezinnen en yuppen.

Op de begane grond woonden Nina en Fred, een bejaard echtpaar, hij eind 80, zij iets jonger. Ze hadden een klein pensioen, kwamen op onze feestjes, bleven tot na tweeën, om de rest van de week lekker uit te slapen en met plezier te luisteren naar ons, huisbewoners, die 's ochtends vroeg naar hun werk gingen. Zelf konden ze blijven liggen met een goeie kop Engelse thee met melk.

In het souterrain, achter het voetpad, woonden Mike en Shireen en hun drie zoontjes. Zo netjes opgeruimd als het op de begane grond bij Nina en Fred was, zo'n rommeltje was het in het souterrain. Beiden acteur, niet bekend van BBC-soaps, wel van kleine rolletjes en hoorspelen.

Als ik naar boven wilde, moest ik me langs de vele emmers met koude thee slingeren. Daarin stond het schilderslinnen van Paul, onze bovenbuurman, te weken. Onsuccesvolle schilder en ongelukkige echtgenoot van de overspelige Elisabeth, een aankomend architect uit New Orleans. Om niet alleen van het geld van zijn jonge vrouw te leven, schilderde Paul de geliefde middeleeuwse dierenschilderijen voor de grote keukens van de landhuizen in Clifton. Om het autenthiek te laten lijken, werd het linnen geweekt in thee en op oud hout gespannen.

Op zolder, met zijn lage plafond van balken en kleine ramen, had je het gevoel in een Engelse cottage te zijn aangeland. Al waren de inrichting en zijn bewoners, de Ierse katholieke Caroline en de Algerijn Hocine - beiden dol op een goed glas wijn - alles behalve Engels.

Ik zou er drie gelukkige jaren beleven totdat Thatcher het land had geruïneerd en ik mijn biezen pakte. Nu, tien jaar later, zijn alle etages verkocht, behalve de begane grond. Fred is overleden en Nina mijmert over de tijden dat we nog allemaal tijd hadden voor elkaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden