Korzo viert verjaardag met duetten

DANS..

'Korzo op de kaart' heet de driedaagse manifestatie waarmee dit podium voor moderne muziek en dans en voor niet-westerse muziek en dans haar vijftien jarig bestaan viert. Dat feit werd vol lof gememoreerd door de Haagse cultuurwethouder Engering-Aarts en George Lawson, plaatsvervangend directeur Kunsten van OC & W.

Diens woorden klonken hartelijk en welgemeend, en dat is voorstelbaar: Korzo heeft zich voorbeeldig ontwikkeld. Kunstenaars en studenten kraakten in 1984 de leegstaande bioscoop Corso, verbouwden dit tot podium voor eigentijdse muziek en dans, waarop subsidie volgde en, in 1992, de status van landelijk productiehuis.

Korzo functioneert zoals het Amsterdam Shaffy vroeger in de gloriedagen: als levendig theater met een plezierige ambiance en met een doorgaans avontuurlijke programmering.

Extra feestelijk was het jubileum met de opening van een nieuwe studio annex presentatieplek. Met zes ton subsidie werd een aangrenzend kerkje uit 1850 verworven en opgeknapt tot een sfeervolle ruimte waarin, bij gelegenheid, tachtig mensen muziek- en danspresentaties van kleine snit kunnen bijwonen. Bijzonder is het licht dat door de glas-in-lood ramen valt. Dat gaf de solo Passing van Dylan Newcomb - nu als opening gedanst - een speciale glans.

Newcomb is een van de makers die Korzo onder haar hoede nam. Een ander is José Navas. Zijn Perfume de gardenias vormt het eerste deel van het vierluik The Project. De drie overige delen gaat Navas nog maken in Gent, Montreal en San Francisco. Het geheel zal te zien zijn met Cadance 2000.

Dit eerste deel is nog wat ongepolijst. Met priemende blik kijkt Maria-Inés Villasmil het publiek aan, bestraffend, alsof wij het kunnen helpen dat ze haar danspartner Manuel Pérez Torres de broek van zijn kont stroopt en hem minuten lang ontbloot laat staan, als een standbeeld. Later zwoegen ze samen amechtig over de dansvloer, meer als vijanden dan als geliefden. Het is niet helder wat Navas ermee wil uitdrukken. Wellicht krijgt het duet meer betekenis als het vierluik voltooid is.

Beppie Blankert presenteerde eveneens een duet. Ook Link II vormt onderdeel van een nog te creëren reeks, World Wide Web geheten. Daarvoor kiest ze telkens dansers die met elkaar relatie hebben (gehad), om te onderzoeken wat een maakproces oplevert als fysieke barrières ontbreken.

Onder die eigentijdse titel schuilt dus een onderzoeksaanpak uit de jaren zeventig. Haar danstaal is eveneens wat gedateerd, met statische en prozaïsche Cunningham- achtige bewegingen. Dat het duet evengoed speels overkomt, dankt Blankert aan Mirjam Terlinden en Jim Barnard, die de droge materie vlot vertolken en daarbij nog zoiets als prille liefde weten te suggereren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.