Kortzichtige blik op Turkse actualiteit

FATIH KILIÇ en ZAANDAM

Het beeld dat met Mustafa Kemal Atatürk het westerse politieke en culturele model een soepele intrede in Turkije deed, is onjuist. De zieke man van Europa, zoals het land rond die tijd werd genoemd, werd na 1923 weliswaar een seculiere republiek, maar was tot 1950 eerder een autocratie dan een democratie te noemen.

Een decennium later was de eerste staatsgreep een feit en daarna zouden zich nog enkele militaire staatsgrepen voordoen. Anno 2013 betekent zo'n militair verleden dat Turken het moeten doen met een grondwet die het land bijvoorbeeld boven de mens stelt en minderheden onvoldoende erkent en rechten gunt.

In dat licht is de agressieve houding van de Turkse premier Tayyip Erdogan tegenover revolutionaire 'marginale' groepen te verklaren, maar zeker niet goed te keuren. De çapulcular, plunderaars in Erdogans woorden, nestelen zich inderdaad in de goedwillende massa. Maar zoals het voorbarig is om Obama te bekritiseren zonder naar zijn Republikeinse voorganger te kijken, zo is het onmogelijk om Erdogan onderwerp van discussie te maken, zonder rekening te houden met de turbulente politieke historie van Turkije.

De Turkse republiek is een waardevolle schakel tussen de westerse en de islamitische culturen. Het land kan in potentie een heel grote rol spelen in de totstandkoming van de broodnodige stabiliteit in de omringende landen. Alleen al om die reden is de normalisering van de 'Turkse lente' gewenst.

Of, om met Atatürk te spreken: 'yurtta sulh, cihanda sul', vrede thuis, (betekent) vrede in de wereld.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden