Koppensnellen

'Dat eeuwige dronkemansgelul over vrijheid. Dat groots en meeslepend leven, het zal allemaal wel!' Een cri de coeur van 'Joop Admiraal' naar zijn losbandige geliefde, in de serie Ramses (Avro). De kijker heeft de zanger/acteur dan allang leren kennen als de vrijgevochten bohemien wiens ego uiteindelijk voorop leek te staan in de liefde en werk.


Geen nieuws. Maar meer nog dan het eerste deel was Michiel van Erps Ramses een feest voor het oog. Naar verluidt is het slotdeel het mooiste, maar nu al is Ramses een hoogtepunt van dit seizoen. Alles klopt: het acteerwerk van Maarten 'Ramses' Heijmans voorop, maar minstens evenzeer de beelden. Korrelig zwart-wit van super 8-filmpjes, hier en daar van documentaires of authentiek filmmateriaal geplukt, naadloos overgaand in geloofwaardig spel in gedempte jarenzestigkleuren.


Wat een torenhoog verschil ook met het recente De val van Aantjes (om maar een van de vele voorbeelden te noemen van hedendaagse figuren die het de laatste jaren tot tv-drama schopten), een armetierige poging bordkarton tot leven te wekken.


Diezelfde avond deed zich een ander interessant contrast voor, met Heer & Meester (MAX). Drama (een detectiveserie) van toch al totaal andere orde, maar wat een wonderlijk geval is dit.


Daan Schuurmans als Valentijn Bentinck, een welgestelde hotelbewoner die duistere zaakjes oplost. De leader oogt als een pastiche, op James Bond, De Wrekers en andere klassieke angelsaksische series. Maar waar de ironie precies ophoudt, wil mij maar niet duidelijk worden.


Rijdende auto's die stilstaan. Schuurmans bij een bountystrandje hangend op een rubberen bootje. Op de achtergrond het zeeblauw met palmen - je ziet alleen een fotowandje.


En ook dat krakkemikkige acteerwerk, met dialogen van hout. Schuurmans en zijn tegenspeelster Anna Drijver werden zaterdag op klaarlichte dag en in het volle zicht gekneveld en met een zware steen aan hun lijf het water in gegooid. Uiteraard wisten ze onder water los te komen, waarna ze vrolijk zoenend door het water dartelden.


Het kan dat de meer dan een miljoen kijkers de lachwekkende lulligheid begrepen en waarderen, maar helemaal gerust ben ik er niet op. Mogelijk werd mijn kijkgenot verstoord door Peter R. de Vries, die in een hoekje van mijn bovenkamer zat te gnuiven en sissen: 'Dat kán helemaal niet! Denken ze dat we gek zijn, of zo?'


De enige heer en meester in deze serie is de afdeling 'citymarketing' van de gemeente Den Haag, die een reeks karakteristieke locaties (Gemeentemuseum, Hotel Des Indes, Plein 1813) in de aanbieding had.


Het leermomentje van het weekend kwam zondag: bij vrouwen is het moeilijker om het hoofd los te draaien dan bij mannen. Dat hoorde beroepsexcentriekeling Redmond O'Hanlon in het slotdeel van O'Hanlons helden van een stamoudste in Wangawanga (Nieuw-Guinea) die hem onderwees in de traditie van het koppensnellen. Opmerkelijk: de gedramatiseerde weergave van een angstdroom van O'Hanlon.


De VPRO-serie won de Zilveren Nipkowschijf 2012. De tweede reeks was opnieuw prijzenswaardig, maar het genre begint wat te lijden onder de wet van de remmende verwenning: door de uitdijende reeks prominenten-op-reis vervaagt het gevoel van urgentie.


Het is nog veel te vroeg, maar in mijn boekje staat onder trefwoord 'Nipkow' in potlood geschreven: Ramses.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.