Kopje thee als dank voor de trainingen

De eerste groep Nederlandse politietrainers en hun beveiligers zijn afgelopen week teruggekeerd uit Afghanistan. De Volkskrant volgde vier van hen gedurende hun uitzendperiode. 'Het zal lastig zijn om ze op niveau te krijgen.'

Eelco (29)

Militair / Beveiliger van politietrainers

Kunduz-Stad (POMLT-team)

Wat heb je gedaan in Kunduz? Vanaf augustus bescherm ik politietrainers die buiten de militaire basis overleg voeren met autoriteiten of lesgeven aan Afghanen. Ik vind het erg leuk om de poort uit te gaan. De eerste weken zaten we toch vooral veel op het kamp. Daarna zag ik veel van Kunduz-Stad, de mensen en hun cultuur.

We verplaatsen ons in voertuigen, niet lopend. Soms sta ik op wacht bij een politiestation, een andere keer blijf ik in de auto om de omgeving in de gaten te houden. Ik had verwacht dat we meer door de straten zouden lopen. Natuurlijk wil je als militair wel eens meer actie. Maar het voertuig is veiliger, want dat is gepantserd.

Hoe reageren Afghanen? Soms zie ik een middelvinger die wordt opgestoken, of iemand die zijn vinger in een snijbeweging langs zijn keel haalt. Als militair let ik natuurlijk op dat soort vijandelijke signalen. Maar over het algemeen valt mij op dat mensen positief reageren. Er wordt veel gezwaaid.

Wat vind je van de stad? Kunduz is redelijk arm. Er zijn veel kraampjes op straat, waar mensen spullen verkopen zoals meloenen en geslachte dieren. Het is erg druk. Overal rijden auto's, scooters en krioelen de mensen door elkaar.

Tot nu zijn de mediaberichten over Kunduz vrij kritisch. Raakt dat je? Nee, dat stoort mij niet. Wij proberen ons werk hier zo goed mogelijk te doen. Ik ben trots op wat ik doe. Het thuisfront vertelt mij niet veel over de kritische berichtgeving over Kunduz. Zij vragen zich vooral af of ik wel veilig ben. Als ze iets horen over aanslagen in Afghanistan, maar ze weten niet precies waar, zijn ze bezorgd.

Wat is er de komende tijd te doen? Vooral checkpoints bezoeken. Dat zijn plekken in de stad waar agenten op wacht staan, bijvoorbeeld om auto's te controleren die Kunduz in willen rijden.

Laetitia (49)

Diplomaat / Adviseur goed bestuur in Kunduz

Wat heb je tot nu toe gedaan in Kunduz? Sinds eind augustus rijd ik elke dag in een gepantserde Mercedes Benz rond in de stad. Ik bezoek lokale autoriteiten, rechters en hulporganisaties. We trainen niet alleen de politie, vertel ik ze. We willen het hele rechtssysteem in Kunduz verbeteren.

Het mooiste dat ik tot nu toe heb bereikt, is de opening van het kantoor van de orde van advocaten in Kunduz-Stad (AIBA). Zij leveren onder anderen pro-deo advocaten. Nederland heeft het gebouwd en de computers van AIBA gefinancierd. De eerste 20 advocaten zijn bijgeschoold. Het ledental van AIBA is gegroeid tot meer dan 30. Ze willen tegenwicht bieden aan corruptie binnen de rechterlijke macht.

Hoe reageren Afghanen? De mensen zijn gastvrij: de thee staat altijd klaar, vaak word ik uitgenodigd voor de lunch. In de stad zie ik kindjes zwaaien. Inwoners van Kunduz bellen regelmatig naar het radioprogramma over de rechten van burgers. Ze krijgen live in de uitzending advies. Zo'n programma willen wij ook financieren.

Wat vind je van de stad? Kunduz-Stad is klein en overzichtelijk, met hier en daar groene parken en bomen. Er is een levendige bazaar met veel kraampjes. Het oogt soms lieflijk. Ik heb geen seconde spijt dat ik naar Afghanistan ben gegaan. Soms ga ik op pad, maar weet ik nog niet precies waar ik moet zijn en of er een vertaler is. Het voelt alsof ik in mijn eentje een nieuwe wereld ontdek.

Tot nu zijn de mediaberichten over Kunduz vrij kritisch. Raakt dat je? Diplomaten zijn gewend dat dingen die goed gaan niet per se in de krant staan. Ik neem kennis van de kritiek, maar leg het naast me neer. Ik wil wel graag benadrukken dat onze inspanningen hier een vruchtbare bodem vinden. We werken met betrokken mensen die het vaandel van Nederland hoog houden.

Wat ga je de komende tijd doen? Ik ben er nog maar kort. Ik wil graag een rol blijven spelen bij de training van juridisch medewerkers van rechtskantoren in de provincie Kunduz. Zij adviseren inwoners van Kunduz waar ze hun recht kunnen halen: bij lokale leiders of het formele rechtsysteem.

Bauke (31)

Marechaussee / Politietrainer Kunduz-Stad (POMLT-team)

Wat heb je gedaan in Kunduz? Sinds half augustus probeer ik helder te krijgen hoe de communicatiestromen van politieposten naar de centrale meldkamer van het hoofdbureau verlopen. Ik werk met tolken, waardoor mijn werk niet altijd zo snel gaat als ik wil. Ik bezoek de agenten van het hoofdbureau drie of vier keer per week.

Hoe reageren Afghanen? Ik word elke dag met open armen ontvangen op het hoofdbureau van de politie. Het zijn gastvrije, vriendelijke mensen. Ik mag graag met ze werken. De Nederlandse jongens met wie ik werk, voelen al een beetje als familie. Op mijn verjaardag hadden ze gebak geregeld. Ik heb veel vrienden gemaakt.

Wat vind je van de stad? Kunduz komt op mij erg gastvrij over. Ik voel geen vijandelijke sfeer. De eerste keer dat we door de stad reden zag je wel mensen kijken: wie zijn dat nou? Inmiddels kijken ze niet meer van ons op. Ik sta vaak 'bovenluiks' in het voertuig waarmee we ons verplaatsen en zie kinderen dan naar ons zwaaien. Ook de slager op de hoek kent ons en zwaait.

Tot nu zijn de mediaberichten over Kunduz vrij kritisch. Raakt dat je? Dat stoort me wel eens. Wij proberen ons werk hier naar beste inzicht te doen. We werken keihard, meestal zeven dagen per week. Het is best zwaar en we zijn vier maanden van huis. Als je dan hoort van het thuisfront dat er in de kranten staat: dit of dat is niet goed aan de missie, dan is dat niet leuk. Ik vond het prettig dat minister Hillen van defensie is langs geweest in Kunduz om zijn steun aan ons te betuigen. Dat waardeerden de jongens hier enorm.

Wat is er komende tijd te doen? Doel is om de centrale meldkamer van Kunduz-Stad straks soepeler te laten werken. Ik denk dat wij Nederlanders kunnen helpen met het verbeteren van de radiocommunicatie en de beveiliging rondom het hoofdbureau van de politie. Veel van het werk zal door mijn opvolgers worden gedaan. Ik heb mij van tevoren erg verdiept in het land en de cultuur en hoop het van dichterbij te zien. Hoe dan ook, ik vertrek met een grote glimlach. Het is een geweldige ervaring.

Ron (50)

Marcehaussee / Politietrainer op de politieschool van Kunduz

Wat heb je gedaan in Kunduz? Ik heb een opleidingsplan voor de 8-weekse Nederlandse basistraining voor agenten in Kunduz geschreven. Om dat te kunnen doen, heb ik eerst vier maanden meegelopen met Duitse trainers die een iets kortere training in Kunduz geven.

Eerst keek ik alleen mee, maar gaandeweg kreeg ik meer zelfvertrouwen en heb ik zelf ook een paar lessen gegeven. Niemand heeft iets aan een puur theoretisch plan. Ik heb mijn praktijkervaring gebruikt voor het plan. Ik heb zelf ook lesgegeven aan Afghaanse agenten. Dat had ik van tevoren niet gedacht.

Hoe reageren Afghanen? De studenten op de politieschool zijn geïnteresseerd en blij met de lessen. Ze zeggen wel dat ze meer schietlessen en bermbomlessen willen. Ze doen hun best, maar hun vaardigheden zijn beperkt. Ze zijn motorisch bijvoorbeeld slecht ontwikkeld, omdat ze nooit gym hebben gehad. Hun anticiperend vermogen, vooruit denken, is ook niet sterk ontwikkeld. Maar als je dingen vaak uitlegt, begrijpen ze het wel. Het is mij opgevallen dat ze niet uit zichzelf doorvragen als ze het hoe en waarom van een les niet begrijpen. Dat vinden ze onbeleefd.

Waarin verschilt de 8-weekse Nederlandse training van de oude standaard 6-weekse? Wij leggen meer nadruk op de rol van de politie in de samenleving. Dat noemen we 'community policing'. We leren agenten dat ze met de bakker, de hulpverlener en andere mensen op straat moeten praten om uit te vinden wat er speelt in de gemeenschap. We schenken ook extra aandacht aan vrouwenrechten.

In de Nederlandse politietraining mogen alleen agenten uit Kunduz meedoen. Dat is zo bepaald in ons mandaat. Het is een beetje vreemd, omdat andere landen juist vinden dat je agenten buiten hun eigen omgeving moet plaatsen, zodat ze minder gevoelig zijn voor vriendjespolitiek of corruptie. Er ligt in ons lesprogramma veel nadruk op integriteit en eerlijk zijn.

Wat is je indruk van de eerste groep Afghanen die de Nederlanders trainen? Ze zijn niet hoogbegaafd. Het zijn jongens uit de provincie, boeren. Het voordeel is dat ze niet zo'n grote mond hebben als de agenten uit Kabul. Het is een makkelijk groep. Maar het zal lastig zijn om ze op niveau te krijgen.

Tot nu zijn de mediaberichten over Kunduz vrij kritisch. Raakt dat je? Het nieuws in Nederland krijg ik niet precies mee. Ik moest vooral voor mijn vertrek 'dealen' met mensen in mijn omgeving die zeiden: 'Het wordt toch nooit wat.' Nu vinden die gesprekken niet meer plaats.

Wat is er nog te doen? Ik kon de 8-weekse training waarmee ik ben begonnen helaas niet afmaken, maar moest het programma halverwege overdragen aan mijn opvolgers. Dat vind ik jammer. Anderzijds heb ik mij op deze periode ingesteld en wilde ik graag terug naar mijn gezin.

OP VERZOEK VAN GEïNTERVIEWDEN WORDT HUN ACHTERNAAM NIET IN DE KRANT VERMELD.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden