Kophouwen, en al helemaal over koningin Fabiola

Humor

Wat hebben de Blues Brothers te maken met de dood van Fabiola, koningin der Belgen? Te veel, in mijn geval, zoals mag blijken uit de navolgende pijnlijke geschiedenis, waarvoor ik overigens tot aan mijn oksel in de oude doos moet. Wacht, daar heb ik hem al.

Het moet de zomer van 1985 zijn geweest, we lagen met een pre-puber of tien in het Blerickse zwembad onder een wolk van hormonen een beetje lomig te niksen, soms opspringend voor een grap, bijvoorbeeld een klasgenoot keihard achterlangs een trap in zijn noten verkopen, een misschien wat embryonale vorm van humor, maar toch erg geestig, zeg nou zelf.

De zon zakte al, maar het waren zulke snikhete weken dat we vaak tot na tienen op die weide bleven, het was immers grote vakantie. Voor een piek ledigden we enorme geruite puntzakken patat, in de vredige wetenschap dat bij moeder de pot bloemkool met nootmuskaat schafte.

Maar die avond wilden we stipt om acht uur thuis zijn, want op de Belg kwam The Blues Brothers, een film die toen, zie ik nu, pas vijf jaar oud was, maar op dat moment uit de mist van mijn jeugdige onwetendheid oprees als een Tijdloze Legende, even onvergankelijk als de piramides van Cheops, als Petrarca's sonnetten, als The Benny Hill Show, als... nou ja, u begrijpt wat ik destijds dacht te bedoelen.

Het was Arjen Bontenbal die hoog stond op te geven over Jake en Elwood Blues, hij had die film natuurlijk al gezien, ik hoor hem nóg opscheppen, in spreidstand met precies de goeie halflange boxershort op z'n bronzen heupjes en, geloof mij, ondanks zijn uitnodigende achternaam liet je het wel uit je reptielenhersens om hem achter langs, dat wil zeggen zónder dat Bontenbal de humor aan zag komen, keihard in zijn noten te schoppen, want hij was onze leider.

Ineens riep een lage stem: 'Jongens? Doe maar rustig aan. Jullie film gaat niet door vanavond.'

Gesproken had een man die ten noorden van onze township van badhanddoeken en colaflessen op een piepklein pitrieten matje zat, en die ik al herkend had van mijn vaders staalharderij, een oven vol hijskranen en gillend ijzer waar ik vakantiewerk verrichtte.

Normaal zag ik hem alleen in zijn blauwe overall, we hadden ooit samen, zwijgend, grote stalen manden met Mercedes-onderdelen opgestapeld, en nu in dit knalgele Speedo'tje zeker, terwijl hij ons als een ingeoliede trapezewerker geamuseerd zat op te nemen. (Naast hem lag trouwens overduidelijk Tatjana Simic, die van vóór haar artistieke zegetochten dus, maar ze was het evengoed, ik weet het zeker, sterker, ik heb haar ontdekt.)

'Koningin Fabiola is vanochtend overleden', vervolgde de circusjongen kalm, 'alle uitzendingen zijn afgelast. Er is een aangepast programma.'

Ik zie nog hoe Bontenbal zich op zijn knieën liet vallen, een stervende zwaan, Marco van Basten na het missen van een penalty, en zo voelden wij ons ook, uitgeschakeld, verslagen, bestolen van een keerpunt in onze jonge levens, en dat werd er niet minder op toen we om half elf thuiskwamen en de complete hoeksteen met doorgebrande lachspieren voor de buis aantroffen, Jake en Elwood draaiden er juist een punt aan, kophouwen dus, en al helemaal over koningin Fabiola.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.