'Kopen' is het enige statement van de KunstRai

Statements heet het nieuwe onderdeel van de zeventiende editie van de KunstRai die gisteravond zijn deuren opende voor het publiek....

Want juíst met dit onderdeel, waarbij de kunstwerken groot en dus slecht verkoopbaar zijn, juíst door de afwezigheid van een prijskaartje zou de KunstRai kunnen bewijzen dat er nog zoveel meer omgaat in de hedendaagse kunstwereld dan alleen maar geld.

Niet dus.

De kunstwerken van Statements, uitgekozen door de adviescommissie van de KunstRai, zijn helemaal niet spraakmakend, laat staan dat ze een gevarieerd beeld geven van de hedendaagse kunst.

Er zitten best aardige werken tussen, zoals dat van kinetisch kunstenaar Christiaan Zwanikken: twee rails met daarop hondenschedels op wielen, die bewegen als ze heen en weer rijden. Het is zeker een lach waard, maar het behoort beslist niet tot het beste van Zwanikkens oeuvre.

Bjarne Melgaard leverde een bronzen trol met een berg cocaïne voor zich; Hubertus van der Goltz een zwart silhouet van een balancerende man; en Adriaan Schoormans bouwde een wit huisje met daarin een liggend skelet.

Maar nergens, nergens, nergens een waardevol statement te ontdekken.

Dat de KunstRai, met dit jaar zo'n 170 deelnemende galeries, een commerciële kaskraker is, weet iedereen zo langzamerhand wel. Geeft niet; het is nu eenmaal een beurs, en op beurzen wordt verkocht. Vandaar dat de galeries hier nooit het achterste van hun tong laten zien, nooit het meest vernieuwende in hun stand hangen. Geeft ook niet.

Want naast de walgelijke expressionistische portretten van John Lennon en Eric Clapton, Vader Abraham en de smurfen in Delfts blauw, of de eindeloze reeks Appels en Corneilles is er ook altijd wel wat bijzonders.

Zo toont Galerie Tanya Rumpff dit jaar half doorzichtige, dromerige sculpturen van David Lindberg; zijn de foto's van Edwin Zwakman bij Akinci bijzonder fraai; en presenteert Nanky de Vreeze beelden van Jan van der Veer (geheimzinnige poppen met capuchonjassen en laarzen aan) en prachtige felle koppen op papier van Zhuang Hong Yi.

Opvallend is het gebrek aan eenduidigheid bij veel van de galeries. Dat blijkt des te meer tijdens zo'n evenement als de KunstRai, wanneer de galeriehouders trots 'hun' kunstenaars allemaal naast, boven en onder elkaar hebben uitgestald. Superrealistische fotografie naast abstracte schilderkunst boven roestige sculpturen - een duidelijke lijn is er niet.

Uitzonderingen op de regel zijn er gelukkig altijd: Galerie Nine presenteert vier kunstenaars die stuk voor stuk ingetogen, minimalistische (wand)sculpturen maken, elk op hun eigen manier. Ook Canvas International Art is consistent in de keuze voor hedendaagse Aziatische en Latijns-Amerikaanse kunstenaars.

Vlakbij de installaties van Statements zijn ook de werken van de tien genomineerde kunstenaars voor de West Art of Now Award te zien. Opnieuw aangeprezen als 'veelbelovend', maar opnieuw maakt ook deze kunst die belofte niet waar. Een roze schelpsculptuur van Jos Kruit, een foto van een verwaaid en verregend herfststilleven van Margriet Smulders: het is allemaal net niet bijzonder genoeg.

Het wordt tijd dat iedereen zich neerlegt bij het commerciële, niet verrassende karakter van de KunstRai - ook de organisatie van de KunstRai zelf. Evenementen als Statements en de West Art of Now Award slaan volledig de beoogde plank mis. Want dat dit vernieuwende kunst is - dát kan zelfs de KunstRai niet verkopen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden