Kookbeurt

'We zijn zwanger', riep mijn man toen het zover was, want we zouden alles delen. Dat bleek niet helemaal op te gaan....

SANDRA VEENSTRA

Met onze parttime banen leek het in theorie allemaal naadloos te passen. Maar twee carrières en een kind vragen het nodige management-talent.

Als alles zijn normale gang gaat, kunnen wij elke dag afwisselend bij onze zoon zijn. Inmiddels gaat hij naar school - leve het continurooster! - en is een vaste oppas niet meer nodig.

Mijn man doet de boodschappen, ik doe de was en zonodig andersom. De kookbeurten zijn verdeeld, en wie kookt doet zijn eigen afwas. De ander brengt ondertussen de kleine naar bed. In het weekend laten we elkaar afwisselend uitslapen en 's avonds viert de individualiteit hoogtij, waarbij we de resterende energie uitleven op onze hobby's.

Knopen aanzetten vindt mijn man gepriegel en een lampje ophangen is voor mij een halsbrekende toer. Onontkoombaar zijn we nog steeds het product van oude rollenpatronen. Berustend concluderen we dan maar dat het om een functionele taakverdeling gaat die tijdwinst oplevert, een bittere noodzaak in onze planning.

Maar werk, school en gezondheid laten zich niet plannen. Regelmatig zitten we radeloos in onze agenda's te staren omdat ons schema in de war wordt geschopt door onverwachte spoedvergaderingen of ziekte.

'Als jij nou de maandagmiddag ruilt met de dinsdagmiddag, dan kan ik. . .' of 'Kan jij die donderdag vrij regelen?'. De onderhandelingen verlopen moeizaam door de onmogelijke afwegingen en nemen uren in beslag. Want hoe verhoudt het opnemen van extra vakantie-uren zich tot het incidenteel toch maar regelen van oppas? Hoe zwaar weegt het schuldgevoel dat je niet bij je zieke kind kunt zijn tegenover het afzeggen van afspraken op het werk? Als het zweet me aan alle kanten is uitgebroken, vervloek ik maar weer eens de dag waarop ik besloten heb geen huisvrouw te willen zijn.

Dat verdelen van de kookbeurten is leuk bedacht, maar een week heeft zeven dagen en zeven is oneven. Eén maal per week eten we dus patat. En zo stond ik afgelopen donderdag in de snackbar van onze slaapwijk in een lange rij tweeverdieners te wachten op mijn beurt. Ik stond nog uit te hijgen van de zware werkdag toen ik de buurman achter mij in de rij zag staan.

'Ook patatdag?' riep hij vrolijk. Ik begon vermoeid te vertellen van de kookbeurten, de zevende dag en de noodzaak om patat te eten. Hij luisterde geduldig en knikte wat meewarig.

'Bij ons ligt dat anders', zei hij ten slotte. 'Ik heb één keer in de week kookbeurt. Vandaag.'

En even voelde ik me trots. Trots op ons eigen chaotische energieverslindende huishouden.

Sandra Veenstra, Tilburg

In NL schrijven lezers over hun huiselijk leven. Dit is aflevering 150. Bijdragen aan de reeks, tussen de 450 en 500 woorden lang, zijn welkom.

Alleen bijdragen met naam en woonplaats worden geplaatst. Redactie de Voorkant, de Volkskrant, Postbus 1002, 1000 BA Amsterdam.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden