Kooivechter wil Trump alle hoeken laten zien

Robert van de Griend bericht tot aan de presidentsverkiezingen dagelijks vanuit Washington, Pennsylvania.

Donald Trump tijdens een bijeenkomst in Miami, 2 november 2016.Beeld afp

Baf! Baf! Baf! Het zijn geen misselijke klappen die worden uitgedeeld in de vechtschool in East Maiden Street, om van de trappen nog maar te zwijgen. Opgezweept door gitaarherrie leeft een stel pezige twintigers zich uit op bokszakken en elkaar.

Kalmpjes komt Jonathan Gottschall de vechtschool binnengewandeld. Hij trekt zijn schoenen uit, loopt naar een bokszak, en laat een paar stevige hoeken zien. Gottschall kijkt tevreden. Hij kan het nog.

Een paar jaar geleden was Gotschall nog gewoon een keurige docent Engelse literatuur op het Washington & Jefferson College. Hij had zes non-fictieboeken op zijn naam staan, zijn laatste (The Story Telling Animal) was lovend besproken door The New York Times. Prima loopbaan, zou je zeggen. Maar Gotschall verveelde zich stierlijk. Dat academische wereldje, hij was er klaar mee. En toen keek hij op een middag door het raam van zijn werkkamer naar buiten, en viel zijn blik op de vechtschool. Ineens wist hij het. Zijn volgende boek moest gaan over vechten, over mannelijkheid. En bij wijze van participerend onderzoek zou hij zichzelf laten omscholen tot kooivechter.

Jonathan Gottschall, schrijver en kooivechter.

Vijftien maanden ging hij bij de vechtschool in training. De coach zei: 'Als je de kooi inloopt, moet je bereid zijn de kop van die vent eraf te trekken en in zijn strot te schijten.' Regelmatig stond Gottschall met een blauw oog voor de collegezaal. Uiteindelijk zou hij maar één wedstrijd vechten. Die duurde zevenenveertig seconden. Zijn opponent nam hem meteen in zo'n verschrikkelijke armklem dat hij niet anders kon dan afkloppen.

Nog altijd kampt Gottschall met blessures. Zijn heup zal vervangen moeten worden. Maar dat boek kwam er: The Professor in the Cage: Why Men Fight and Why We Like to Watch. Daarin beschrijft hij zijn ervaringen en zoekt hij naar culturele en psychologische verklaringen voor de mannelijke aantrekkingskracht op het gevecht.

Vanuit die kennis, vertelt Gottschall als we in een café om de hoek van de vechtschool zitten, kan hij zijn hart ophalen aan deze verkiezingsstrijd. 'De agressie van Trump tijdens het derde debat met Clinton had ik nog nooit eerder gezien. Hij nam een haast clowneske stoerheid aan, maakte zich breed, gebruikte grote gebaren, en ging half over Clinton heen hangen. Ik kon het bijna niet geloven.'

Notities uit het andere Washington (+)

Hoe zijn de stemmen verdeeld in Washington, Pennsylvania? Aflevering 1.

'Voor mijn dochters bid ik dat Clinton wint' Aflevering 2.

Volgens Gottschall probeert Trump met alle macht mannelijk over te komen, maar begrijpt hij niet wat mannelijkheid echt betekent. 'Ja, je moet sterk zijn. Ja, je moet dapper zijn. Maar in geen enkele cultuur kijken ze tegen je op als je je gedraagt als een bully, en al helemaal niet tegen een vrouw.

'Mannelijkheid betekent traditioneel: je krachten aanwenden om de zwakkeren te beschermen. Het intimideren van vrouwen past daar helemaal niet bij.'

Ironisch genoeg verklaart dat appel op mannelijkheid juist deels die enorme aantrekkingskracht van Trump. 'Veel van zijn aanhangers zijn witte mannen uit de arbeidersklasse. Dat is een groep waarop de elite is gaan neerkijken. Die mannen weten dat, voelen zich niet meer serieus genomen. En velen waren hun trots toch al kwijtgeraakt omdat ze zonder werk zijn komen te zitten. Zij worden als vanzelf in de armen van Trump gedreven. Hij neemt ze wél serieus.'

Of in elk geval lijkt dat zo. Zoals het ook lijkt alsof Trump zelfverzekerd is. Maar als Gottschall naar hem kijkt, ziet hij vooral een man die stiekem bloedonzeker is, en dat met veel misbaar probeert te verhullen. En dan wordt soms de kooivechter weer in hem wakker. 'Ik ben er niet trots op, maar iets in mij heeft een enorme behoefte om hem voor zijn bek te slaan en zijn zwakte te ontmaskeren.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden