Koning

Ik kwam een pak melk halen bij de supermarkt (en de schandaalpers even doorbladeren. Van mij heeft u het niet, maar wist u dat prinsesje Amalia hóckey speelt? Tsss...) en belandde in een spervuur van oranjegeweld. Daar waren ze, de 'koninklijke koffie', de 'vorstelijke borrel', de 'kroon op elk diner' en, wat ik de allerergste vond, de 'dijk van een soes', niet alleen om de dubbele woordspeling (gij zult niet woordspelen) maar vooral omdat die soesjes óógjes bleken te hebben. Doodeng.

En ja hoor, daar had je hém ook. De koningswuppie. Het beruchte pluizige oranje klantenbindertje, met diezelfde enge oogjes als de soezen, voor de gelegenheid voorzien van een gouden kroontje. Gratis bij 15 euro aan boodschappen. Gelukkig had ik alleen dat pak melk, dus ik toog onbevangen naar de kassa.

Daar kreeg een jonge, rijkelijk betatoeeerde, geheel uit zwart leer opgetrokken motorduivel juist zo'n wuppie van de caissiere. 'Eentje maar?', riep hij gechoqueerd. 'Ik heb voor 50 euro boodschappen!' De kassadame - zo'n fijne oude dikke - trok een streng gezicht en sprak: 'Ja, meneer, dat zijn de instructies. Eén per klant.'

De jongen keek alsof hij zojuist door de knieën was geschoten en achtergelaten in een bos vol hongerige beren. 'Dit is toch verschrikkelijk?', raasde hij. 'Ik heb récht op drie wuppies! Anders hoef ik die rotboodschappen ook niet, hoor!' De caissière, die alles al een keer had meegemaakt, wachtte onaangedaan af.

'Met alle respect, meneer', zei ik (want dat zeg je, als iemand iets doet waarvoor je juist geen respect kunt opbrengen), 'met alle respect, maar waar heeft een volwassen mens dríé wuppies voor nodig?'

De jongen aarzelde even, overwoog afdruipen, maar koos toch voor de verdediging. 'Ik kon toch best drie kinderen hebben?', wierp hij me voor de voeten.

De caissière keek alsof ze al bij voorbaat medelijden had met die drie vooralsnog hopelijk imaginaire kinderen.

'Nou, ik héb drie kinderen, maar ik sta hier ook niet om wuppies te zeuren', sprak ik waardig. Ja, zo kom je de dag wel door.

De man siste iets terug wat ik gelukkig niet verstond, propte zijn boodschappen woedend in een tas en beende weg. 'Hier, meid', grinnikte de caissière conspiratief en stak me een handvol van de gewraakte pluisballetjes toe. 'Voor je kinderen.'

Eén koningswuppie heb ik zelf gehouden. Hij staat voor me, op mijn bureau, met zijn bolle, oranje kop, zijn schele oogjes en zijn kroon. 'Daaaaaar sta je dan', zing ik zachtjes voor hem. 'Ben je er klaar voor? Kun je dat ooit echt zijn?'

Maar hij zegt niks terug. Hij heeft geen mond.

s.witteman@volkskrant.nl

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden