Koningswens

Hoera, zwanger van de tweede. De eerste is een fantastische jongen en we hopen dat ook de tweede zo'n knul zal zijn....

Iedereen enthousiast, leuk, nog een kind. 'En nu maar hopen op een meisje.' Maar ik wil helemaal geen meisje. Ik wil nog een zoon. Nou, het blijkt een van de laatste taboes. Natuurlijk wil je een jongen en een meisje. Wie wil dat nu niet? Alom onbegrip.

We worden steeds fanatieker in het ontkennen en roepen dingen als: 'Een meisje gaat in het schuurtje. Als het een meisje wordt, zetten we op het geboortekaartje: Shit, een muts.' Niemand gelooft dat we het menen. Ik begin me zelfs schuldig te voelen. Wat mankeert er aan mij dat ik geen meisje wil? Waarom lijkt me dat helemaal niet 'leuk voor later'? Waarom wil ik geen leuke jurkjes kunnen kopen?

Een maand voor de bevalling beken ik aan Rob dat ik echt bang ben teleurgesteld te zullen zijn als het een meisje is. 'Ik zou hartstikke teleurgesteld zijn', reageert deze vrolijk, en ik voel mij weer een stuk beter.

Vier weken voor de bevalling wordt een echo gemaakt. We zien niets van een geslacht. Voor de rest ziet alles er goed uit, dus die zorg (want daar lijd ik ook nog onder: 'Het zal toch wel gezond zijn, zal ik niet door een god waar ik niet in geloof gestraft worden met een flink ongezonde jongen?') wordt al minder. We raken ervan overtuigd dat het een meisje zal zijn, maar de hoop blijft. Drie weken voor mijn bevalling krijgt een vriendin een dochter. Ze droeg precies hetzelfde als ik, dus reageer ik oprecht met: 'Shit, zie je wel, krijgen wij vast ook een meisje.' En we moeten maar aan blijven horen hoe graag we toch een meisje zullen willen, want dat wil iedereen toch?

Weeën opvangend op weg naar het ziekenhuis in Rotterdam hijg ik nu zeker te weten dat het een meisje wordt. Rob reageert met: 'Nou, dan maar een Rotterdamse del.' En dan wordt ze inderdaad geboren. Een prachtige dochter. We zijn hartstikke blij.

Het kraambezoek komt. 'Nou, goed gedaan hoor. Een jongen en een meisje.' En: 'Fantastisch zeg, een koningswens vervuld.' Ik blijf vertellen dat ik echt nog een jongen had gewild, maar niemand die het gelooft. Ik kan het 'een koningswens vervuld' niet meer horen.

Onze geweldige dochter is nu ruim anderhalf en nog als mensen zeggen: 'Geweldig zeg, van allebei een' vertel ik over mijn oude wens. Maar ik merk dat ik de strijd bijna begin op te geven. Een voordeel heeft het wel, om er van allebei een te hebben. Nu ik zwanger van onze derde ben, zal ik niet aan hoeven horen: 'En nu maar hopen op een meisje.' Ik ga er dus vanuit dat ik op dat gebied negen rustige maanden krijg.

En nu vertellen we dat we een derde krijgen. 'Goh, wilden jullie dat? Je hebt toch al allebei?'

Moeten we dat de komende tijd aanhoren?

Jolanda van der Lee

In NL schrijven lezers over hun huiselijk leven. Bijdragen aan de reeks, maximaal vijfhonderd woorden lang, zijn welkom. Dit is aflevering 54.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.