KONING van de televisie

American Idol is populair, en beter dan de Nederlandse evenknie. Voor een deel is het succes te danken aan presentator Ryan Seacrest....

Nooit kritisch, altijd aardig.

Ryan Seacrest zit zelden om woorden verlegen, maar begin dit jaar had een tv-interviewer in Los Angeles hem toch te pakken.

'Meisjes willen met je slapen, en jongens willen zijn zoals jij. Waarom?' Seacrest viel stil en hakkelde zich toen door een non-antwoord heen. 'Eh, ja? O. Eh, nou ja. Wat kan ik zeggen?'

De bescheidenheid oogde oprecht. Dat is dan nen kwaliteit van Seacrest, de man die sinds kort aanspraak maakt op de troon van de Amerikaanse entertainmentwereld.

Hij was al mooi. Perfect verzorgd: een metroseksueel in alles. Slim. IJdel. Een tikje neurotisch. Grappig. Oppervlakkig. Extreem ambitieus maar makkelijk te benaderen. Aanbeden door miljoenen vooral jonge vrouwen.

En bovenal een werker die alom aanwezig is op de Amerikaanse radio en televisie. Seacrest (29) wil graag in aanmerking komen voor de kwalificatie the hardest working man in show business, een titel die de onvermoeibare zanger James Brown zichzelf ooit gaf. Sinds deze winter lijkt Seacrests droom uitgekomen.

Hij presenteert het net begonnen derde seizoen van American Idol: The Search for a Superstar. En voor een groot deel is hij verantwoordelijk voor het enorme succes van de talentenjacht. Omgekeerd heeft Seacrest zijn status van fenomeen te danken aan het tv-programma.

Hoewel hij verre van een 'radiogezicht' heeft hij is vergeleken met de jonge Brad Pitt was Seacrest al sinds zijn 16de een radioman in hart en nieren. Hij had jaren een populair avondspitsprogramma in Los Angeles. Zijn nieuwe ochtendshow On Air with Ryan Seacrest kwam vorige maand in plaats van Dees in the Morning, dat al 22 jaar op de radio was. Exit de oude Rick Dees, welkom Seacrest: een 'seismische verandering', vond de Los Angeles Times.

Hij presenteert op de nationale radio ook nog elke week American Top 40, een fakkel die hij dit jaar overnam van de grote radioman Casey Kasem. En alsof de Seacresthype nog niet groot genoeg was, is vorige maand op tv zijn live uitgezonden entertainmentshow begonnen, die ook On Air heet. Vijf dagen per week, om drie uur 's middags.

Zoals alles dat gekoppeld is aan zijn guitige kop en invoelende stem, trekt ook dit programma miljoenen. Die hoeven op dat moment kennelijk niet te werken. Of ze nemen elke uitzending op. Zoals ene Annette uit Texas aan Seacrest e-mailde: 'Ik kijk al jaren geen tv meer: te druk met mijn kinderen. Maar sinds jij op tv bent, kijk ik elke dag, soms om 3 uur 's nachts. Thank you, Ryan!'

Daar is dus een ikoon gearriveerd: E! Online, een gezaghebbende Hollywoodse website, noemde Seacrest een van de 'twintig jongen honden onder de dertig die de toekomst van Hollywood in handen hebben'. People Magazine vond hem bovendien 'een van de vijftig mooisten' van Amerika.Dit alles heeft iets paradoxaals. Seacrest schurkt in alles wat hij doet tegen celebrity's aan, maar doet zelf weinig opzienbarends. In die zin lijkt hij op de gewone mensen die op slag bekend worden door reality-tv-programma's als zijn eigen American Idol. De sexiest man of the country, volgens bladen die dit soort dingen meten, is niet op tv omdat hij beroemd is. Hij is beroemd omdat hij op de televisie komt.

Het geheim van Seacrest is dat hij luistert, moed inspreekt en aankondigt. Kritisch is hij nooit, aardig altijd. Zelfrelativerihg heeft de man tot een kunst verheven. In alles een presentator met een perfect-nonchalant kapsel, geen wenkbrauwhaar te veel en een rij stralendwitte tanden. Het strakke, hippe overhemd los gedragen op de vale spijkerbroek, maakte hij tot een modehit.

Zijn smetteloze verschijning en opmerkingen dat hij liever winkelt dan American Football kijkt, leidden tot geruchten over homoseksualiteit. De single Seacrest lacht erom en verzekert dat hij op vrouwen valt.

Presenteren is het enige dat hij wil, en kan. 'Ik ben geen komiek en geen acteur. Ik ben een gastheer, een omroeper', stelde Seacrest tevreden in een een gesprek met Steppin' Out Magazine. Het was een van de ontelbare interviews die hij de afgelopen maanden gaf, altijd met schijnbaar plezier. Vooral de vrouwelijke interviewers smelten bij zo veel oogverblindende vriendelijkheid. 'Welke moeder zou zich niet zo'n schoonzoon wensen', in de woorden van een New Yorkse reporter.

De opkomst van Seacrest als household name is onlosmakelijk verbonden met de populariteit van American Idol, dat twee keer per week op Fox te zien is. De show is een zegen voor de commerci zender geweest, die voorheen qua kijkcijfers, naamsbekendheid en advertentieinkomsten bungelde achter de drie grote networks (ABC, CBS en NBC).

Nu niet meer. Het begin van het derde jaar, op 29 januari, trok 29 miljoen kijkers, het hoogste aantal voor een reality-programma dit tv-seizoen. Bovendien zijn zij voor het overgrote deel tussen de 18 en 34 jaar oud: een felbegeerd cohort voor adverteerders.

De talentenjacht begon in 2001 in Groot-Brittannils Pop Idol. Inmiddels zijn er elf nationale versies over de hele wereld, inclusief Nederland, waar het tweede seizoen nu loopt.

American Idol onderscheidt zich ten eerste van de andere versies door schaal. De audities in zes steden trokken dit jaar ruim zeventigduizend jongelui die de volgende Kelly Clarkson of Ruben Studdard hopen te zijn. Clarkson, het gewone meisje met de fijne r & b-stem, won de eerste Idol-reeks. De ronde, zwarte teddybear Studdard ging vorig jaar als een nieuwe Luther Vandross met de eer strijken.

Beiden hebben nu lucratieve platencontracten en wisselen elkaar af aan de top van de hitparades. Ook de nummers twee van de eerste seizoenen, Justin Guarini en Clay Aiken, worden voortdurend op de radio gedraaid. Vooral door Ryan Seacrest natuurlijk.

Uit de massa's in New York en Honolulu zijn inmiddels de twaalf finalisten komen bovendrijven. De komende weken doen zij hun audities, en elke week stemt het kijkende publiek er weg, totdat het idool overblijft.

Dat Idol zo'n hit werd, en in niets doet denken aan het hoge Henny Huisman-gehalte van de Nederlandse Idols, heeft niet alleen

met kwantiteit te maken. Het percentage jongelingen dat de nieuwe Madonna of Ricky Martin wil zijn, is onvergelijkbaar met de aantallen dromers in Nederland of Polen. De jonge kandidaten ademen MTV; hun land is het epicentrum van de popmuziek. Van Elvis' eerste rock-'n-roll tot de hiphop van Missy Elliot het is allemaal Made in America en gaat vervolgens de wereld over.

Die popculturele stuwing, de grote aantallen en het onverwoestbare optimisme 'I can do it' verklaart de kwaliteit van de deelnemers. Ruben Studdard is zed dat hij het vermoedelijk ook op eigen kracht gered zou hebben. Fantasia Barrino, die wordt gezien als de waarschijnlijke winnaar van dit seizoen, kan zowel de poptempel Madison Square Garden in New York als Ahoy' in Rotterdam vol en plat krijgen.

Haar stemgeluid doet denken aan Macy Gray, en haar stijl overschaduwt nu al popdiva Beyonce. Ook Barrino's elf concurrenten zijn vroegtijdige professionals met gouden stemmen; ze zijn vrijwel zeker van contracten met de platenmaatschappijen.

Maar naast het bekende meesterschap waarmee de Amerikanen spetterend vermaak op het scherm weten te brengen, is de steutel van het succes de chemie binnen de gouden driehoek: de zangers, de juryleden en Ryan Seacrest. Waar de presentator aanmoedigt, troost en de boel als een hedendaagse Willem Ruis aan elkaar praat zonder oordeel, is de jury hard.

De boeman is altijd Simon Cowell, de bittere en vermakelijke Brit die het oorspronkelijke concept in Engeland mede bedacht. In zijn thuisland heette de muziekproducent als jurylid Mister Nasty, en dat is hij nog steeds. Woorden als 'absolutely dreadful' en 'het slechtste dat ik ooit heb gehoord' rollen met gemak uit zijn mond. Cowell zegt meestal wat de kijkers denken, maar zijn oordelen wekken ook medelijden op voor de ontvanger van zijn scheldkanonnades.

Tussen Cowell en Paula Abdul is het altijd gevit met een vleugje liefde. De mooie ster uit de jaren tachtig speelt de rol van begrijpende zus en adviserende moeder. Ook de rampzaligste zanger krijgt nog 'goede poging' te horen.

Nummer drie is Randy Jackson, een soort oude rapper die elke zin begint met 'dude' en 'dog'. Hij werkte als producent met Elton John, Whitney Houston en tal van anderen. In zijn oordelen zit hij ergens tussen Cowell en Abdul in.

Het drietal werkt als een goed geoliede machine. Vorige week interviewde Larry King van CNN ze, samen met Seacrest. Het was een eerlijk gesprek, en de samenspraak tussen de juryleden bleek in het echt, buiten de show, evengoed te spelen. Dat Seacrests rol diep in zijn aard zit, bleek toen hij het interview overnam van King. 'Toe maar, Ryan', glimlachte de presentator van CNN.

De gekte van Idol manifesteert zich niet aleen in Seacrests populariteit, maar ook in een nieuw cultfenomeen. Dat heet William Hung. Deze brave borst uit Hong Kong woont in Berkeley, spreekt Engels met een accent en ziet eruit als een jonge boekhouder uit Appelscha. In de eerste ronde werd hem vanwege ondraaglijk stemgeluid verzocht vooral nooit meer te zingen.

In de nogal sadistische promotiefilmjes die Fox voortdurend uitzendt, figureren afgewezen dromers, en kwam de arme Hung almaar voorbij. Opeens vond iedereen hem geweldig. Hij kan niet meer over straat zonder beveiliging, verschijnt in tv-programma's, gaat een plaat maken en krijgt bergen fanmail.

De makers van Idol konden niet om hem heen, en dus werd een 'beste van het slechtste-show' uitgezonden. Hung was de ster van de avond, en Seacrest interviewde hem. Een blond meisje vroeg Hung of hij een vriendin had. 'Ik geloof het niet', lachte die, en het verzamelde publiek gilde van vreugde.Ook deze uitzending scoorde hoge kijkcijfers. Dankzij de stotterende en dolgelukkige Hung. Maar bovenal dankzij de vlekkeloze presentatie van de jonge koning: Ryan Seacrest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden