Konijntjes in sportief ondergoed

Moving Vienna. Klinkt als een nieuw merk ijs. In de Nederlandse vertaling appelleert de naam meer aan de reden waarom Introdans zijn nieuwste programma zo heeft gedoopt: Bewegend Wenen, drie choreografieën op muziek van Weense componisten....

Wanneer de formaliteiten van tuttige duetten zijn afgehandeld, komt het podium vrij voor het intense duet tussen de dood (Kim van Savooyen) en het meisje (Katherine Stimson). Van Savooyen geeft haar pierlala een resolute sierlijkheid mee door haar armen als dodelijke vleugels uit te slaan en haar zwarte jurk net niet te veel te laten vieren. Ze verleidt Stimson tot een spel rond de zwartmarmeren graftombe, waarbij de laatste mooi transparant balanceert tussen levenskracht en ziekelijk doodsverlangen.

De Italiaan Renato Zanella, directeur van het Wiener Staatsoperballet, speelt in zijn nieuwe choreografie Ostarrichi ook met een duel, dat tussen de verschrikkelijke sneeuwman (Yuri Huyg) en het konijntje (Mikiko Arai). De eerste komt op in een woest pak van witte lintjes. Tegen de achtergrond van een Alpensilhouet danst en duikelt hij rond vijf kale boomstammen.

Vervolgens hopst de groep in sportief ondergoed binnen als een nest jonge konijnen. De losse, speelse groepschoreografie is gelardeerd met konijnengetrippel armen gekromd als voorpootjes en wijsvingers als flaporen. Gaandeweg gaat Ostarrichi over in een pastiche op een jachtspel, inclusief geweerschoten en sterfscènes. Wanneer componist Erich Urbanner een fragment marsmuziek laat schallen raken de jagers in een fluwelen variant op het Tiroler kostuum zelfs bedwelmd door een overwinningsroes. Speels, maar het groepsgedrag moet nog winnen aan punctualiteit.

Nils Christe tekent dit keer voor een nieuw trio op het aangrijpende orkestlied Urlicht van Gustav Mahler. Sterdanser Danilo Mazzotta start in poses van een jonge god. Slechts gekleed in een vleeskleurige slip strekt hij zijn armen horizontaal en zakt traag door de knieën. Zin spieren trillen, maar verder is het één brok beheersing. Géraldine Victoir en Frank Schwarze bieden tegenspel met een lieflijk duet in lichtblauwe tinten. Een onschuldige Adam en Eva in het zicht van God. Hoewel een contrapunt ontbreekt is Urlicht met tien minuten een mooie samenvatting van scheppingsdrang.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden