Komkommertijd

Vandaag is officieel de komkommertijd begonnen. Behalve aan een aflandige wind merk je dat vooral aan het televisieaanbod. Dat is op zijn zachtst gezegd schraler dan een geïrriteerde huid....

Wat was het ergst?

‘Nou, de komkommeroogst was behoorlijk zwaar. Die dingen zijn lang en groen. De velden staan vol tot aan de horizon. Op het laatst kun je geen komkommer meer zien.’

Je bent in het ziekenhuis beland.

‘De komkommeroogst is een honderd procent vrouwelijke aangelegenheid. Vraag mij niet waarom? Of vraag het me eigenlijk maar wel. Je bent programmamaker, je wilt provoceren. Ik heb ze eerst in hun gezicht gespuugd, daarna heb ik toespelingen gemaakt. Over komkommers en aanverwante zaken. Een aantal van die tyfuswijven heeft me toen op de kar te grazen genomen. Ik ga niet zeggen hoe. Je moet vanavond maar kijken. Ik heb een week lang alleen maar groen wc-papier kunnen gebruiken.’

Meerdere personen en instellingen hebben een klacht ingediend.

‘Met André Rieu ben ik na afloop een borrel gaan drinken. Dat loopt nu met een sisser af. Maar in dat café, dat waren echte zeikerds. Toen ze me geen asbak wilden brengen, heb ik ze in hun gezicht gespuugd. Kijk, er zijn racistische uitlatingen die twintig jaar geleden nog racistisch waren, maar inmiddels niet meer. Ook bepaalde ziektes zijn vandaag de dag beter te behandelen. Dus je wenst iemand iets toe, maar als het in een vroeg stadium wordt ontdekt, is de levensverwachting redelijk goed.’

Hoeveel rook je zelf?

‘Drie tot vier pakjes per dag. Voor dit programma heb ik gerookt in kinderdagverblijven, op de crematie van een vegetariër, tijdens een modeshow voor verstandelijk gehandicapten en op de Kleine Huisdieren Rai. Ik heb ze allemaal kunnen bespugen, voor ze me de deur uit konden werken. Iedereen heeft meegerookt.’

Was je je erg bewust van de camera’s?

‘Het klinkt misschien raar, maar soms zit je zo in je rol dat je dat totaal vergeet. Ik was op een ochtend aan het onderhandelen over mijn salaris. Dat moet nu omlaag van die tyfusminister. Ik draai me om en zie de cameraploeg. En ik ging helemaal blind, jongen! ‘Ik heb nog zo gezegd: geen camera’s, godverdomme!’ schijn ik te hebben geroepen. Daarna heb ik ze bespuugd en hebben zij mij het ziekenhuis in geslagen. Het levert spannende tv op. Maar onderweg naar huis heb ik ook nog een Franse toerist die het Paleis op de Dam aan het filmen was bespuugd en total loss geslagen. En voor mijn huisdeur stond een ploegje van de studenten-tv me op te wachten. Een camera is moeilijker bij iemand naar binnen te wurmen dan een komkommer, maar uiteindelijk is het me gelukt.’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden