KOMEDIE Moonrise Kingdom ****

In 23 zalen.

KEVIN TOMA

REGIE WES ANDERSON. MET JARED GILMAN, KARA HAYWARD, BRUCE WILLIS, EDWARD NORTON, BILL MURRAY, FRANCES MCDORMAND, HARVEY KEITEL. - Strijkers, slagwerk, hobo's, klarinetten, trombones, tuba's, Franse hoorns, een tenorsax en zeker twee harpen zitten er in het orkest. Wie bij Moonrise Kingdom tot het einde blijft zitten, leert ook nog dat het door filmcomponist Alexandre Desplat ingezette zangkoor uit zestien baritons bestaat. Partij voor partij benoemt een vriendelijke kinderstem het instrumentarium tijdens de aftiteling. 'Bedankt voor uw aandacht', sluit hij beleefd af.

Een aftiteling om naar te luisteren, het kan niet op. Een gewone, kaal afrollende tekst zou ook veel te sober zijn na alles wat regisseur Wes Anderson ons in zijn zevende speelfilm voorschotelt. Alleen al het bonte vuurtorenhuis uit 1965, waar de jonge, maar gefrustreerde Suzy met haar ouders en broertjes woont: van behang tot bankbekleding uitgedacht en zo groot dat de kinderen per megafoon naar de eettafel geroepen worden.

Tegelijkertijd lijkt het een poppenhuis, zoals de camera door de muren van kamer naar kamer schuift. Suzy leest er het liefst in prachtig geïllustreerde fantasy-romans, die speciaal voor de film bedacht en ontworpen werden. En dan staat het huis ook nog op een Noord-Amerikaans eiland dat zorgvuldig in kaart is gebracht en waarop we letterlijk worden rondgeleid, terwijl het niet bestaat.

Aan de andere kant van New Penzance hebben padvinders hun tenten opgeslagen onder leiding van de incapabele hopman Ward (Edward Norton). Suzy onderhoudt een intensieve correspondentie met scout Sam, het pispaaltje van de groep. Het tweetal, mooi ernstig gespeeld door debutanten Jared Gilman en Kara Hayward, besluit er samen vandoor te gaan en eenmaal in de wildernis bloeit iets heel bijzonders tussen hen op.

Dat weglopen van huis op een eiland niet veel zin heeft, doet er niet toe. Ook wanneer de scouts, een norse oom agent (Bruce Willis), Suzy's ouders en de stijve dame van Jeugdzorg (Tilda Swinton met Thatcher-kapsel) de achtervolging inzetten, blijft Moonrise Kingdom achter de jonge helden staan. De weelderige geluidsband vol muziek van Benjamin Britten, Hank Williams en Françoise Hardy maakt de romantiek compleet.

Niettemin filmt Anderson het avontuur steeds precies en puntig en de opzettelijk vlak uitgesproken dialogen klinken al net zo hoekig. Die consequente strakheid houdt de stroom aan ideeën binnen de perken. Anderson weet exact hoe hij een adolescentenliefde zoet en speels moet verbeelden, zonder dat de ernst ervan verloren gaat.

Erg mooi is de scène waarin Sam oorbellen van vishaken en meikevers maakt en Suzy ze door haar oren laat prikken. Maar ook wanneer ze op het strand in ondergoed op beatmuziek staan te swingen, of elkaar met bloemetjes versieren, voel je dat die twee voor elkaar gemaakt zijn.

Daaruit blijkt het meesterschap van Anderson. Hij mag dan obsessief te werk gaan als binnenhuisarchitect, decorontwerper, kinderboekenuitgever, cartograaf en kleermaker, de tedere relatie tussen Sam en Suzy staat tussen alle grappen en visuele vondsten stevig overeind. Kalverliefde is in het even virtuoze als tedere Moonrise Kingdom een volkomen ontoereikend woord - hoe kleurig, licht en kinderlijk de wereld van Wes Anderson ook is.

Kevin Toma

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden