Komedie De Marathon ***

Vaardig geregisseerde scènes, maar bij de grote lijn schiet Koopal tekort.

Diederick Koopal mag een begenadigd reclamemaker zijn, zijn speelfilmdebuut is geen promotie voor de Nederlandse man. Of, meer specifiek, voor de Rotterdamse variant. Die is oerlelijk en aartslui, een tikje racistisch en seksistisch, en houdt er een ongezonde leefstijl op na.


Maar we bevinden ons dan ook in zo'n laatste bastion van heerlijk uitgezakte, ongeciviliseerde mannelijkheid: de aftandse garage Grote Broer in een Rotterdamse volkswijk, waar het arbeidsethos van monteurs Gerard (Stefan de Walle), Nico (Marcel Hensema), Leo (Martin van Waardenberg) en Kees (Frank Lammers) zich vooral richt op de juiste toevoer van bier en sigaret en de klaverjascompetitie. Terwijl hun ijverige collega Youssoef (Mimoun Oaïssa) al sleutelend het werk verricht en het vanwege zijn Egyptische afkomst moet ontgelden: 'Hè kameel.'


Botteriken zijn het, de blanke hoofdpersonages uit de ensemblekomedie De Marathon, maar wie voorbij het gevloek ziet ('tyfus wat een bloedhoerenstad') treft kleine hartjes. Koopal introduceert zijn cast vlot en schematisch: elk van de personages worstelt met een duidelijk herkenbaar probleem. Kees zit onder de plak bij zijn strenggelovige vrouw, Nico is heimelijk homo, Leo's vriendin verwaarloost haar baby, ex-hardloper Youssoef heeft een klompvoet, en garagehouder Gerard, met onheilspellende hoest, wordt niet voor vol aangezien door zijn puberzoon. Voorts is er een overkoepelend euvel: de garage is praktisch failliet.


Acteur en co-scenarist Van Waardenberg weet goed raad met de plat-Rotterdamse dialoog, die vol directe humor zit en volledig getrouw klinkt, zelfs wanneer de cast zich uitleeft in accenten als betrof de film een Zuid-Hollandse versie van 't Schaep met de 5 pooten. De verhaalstructuur van De Marathon is geënt op die van het kolossale arthousesucces The Full Monty (1997), maar dan met de Rotterdamse marathon als inzet in plaats van een gewone-man-striptease. Doel: het redden van de garage met sponsorgeld - winnen hoeft niet, uitlopen wel.


De Marathon is kitchen sink op z'n Hollands: dik erbovenop en kluchtig, ver verwijderd van het scherpere Britse realisme, maar dikwijls geestig en op scèneniveau vaardig geregisseerd door Koopal. Die heeft meer moeite met de grote lijn: een overvloed aan muzikale vulscènes met authentiek Rotterdam op de achtergrond, terwijl de plot zich voorspelbaar en schokkerig ontrolt.


Finesse schuilt wel in het spel van Stefan de Walle, die De Marathon tussen alle lol door van een kloppend hart voorziet.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden