'Kom op Jo, zo gaat het niet langer'

Tientallen jaren loop je voor iedereen het vuur uit de sloffen (werk, kinderen, vrienden). En dan word je 65 en zit je ineens thuis....

Robert van Gijssel

Drinkt koffie 'Om half elf 's morgens.'

Met wie? 'Met een oudere man van twee huizen verderop.'

Gezellig? 'Ach, ik heb een keer gevraagd of hij een bakkie wilde, maar nu komt hij iedere dag. Dat hoeft nou ook weer niet van mij hè. Maar het is wel goed voor me. Weet u wat het is als je alleen bent, dan blijf je in je bed liggen. Ja, wat moet je eigenlijk op doen, laten we eerlijk wezen. Nu moet ik eruit omdat die man komt. Ik wil dan toch mijn straatje schoonvegen, de ramen doen en mijn koper poetsen voordat ie komt. En ik heb het nu eenmaal aangehaald, nu moet ik het ook volbrengen. Maar soms moet ik naar het ziekenhuis en dan kan hij natuurlijk niet komen. Maar dat begrijpt ie dan ook wel hoor.'

Vrienden? 'Ik heb geen vrienden. Nooit gehad en voor mij hoeft het ook niet. Ik ben een alleenganger.'

Familie 'Ik heb een zoon. Mijn man is eenentwintig jaar geleden overleden. Hij kreeg een ongeluk. Zijn been was verbrijzeld omdat hij in zo'n betonmixer was gevallen. Later kreeg hij ook last van zijn nieren, daar hadden ze helemaal niet naar gekeken. Ze hadden niet aan de binnenboel gedacht. Toen moest hij aan een kunstnier. Nou ja, toen ging eerst de hond dood, ik had zo'n klein poedeltje, die ging dus dood. Toen ging mijn zoon het huis uit en nog geen drie maanden naderhand stierf mijn man.

'Ik had het met m'n man altijd hartstikke druk gehad. Ik viel gewoon in een zwart gat. Ik heb toen een nare tijd gehad. Ik zag het niet meer zitten. Ik lag maar in bed. De buurtjes van hiernaast hebben me er uitgehaald. ''Kom op Jo, zo gaat het niet langer'', zeiden ze, en zo ben ik er wel overheen gekomen. Mijn moeder ging toen naar zo'n aanleunwoning, daar ben ik toen maar wat gaan schoonmaken. In zo'n tehuis heb je ook zo'n cluppie natuurlijk. Daar ging ik dan maar bij klaverjassen weetuwel, al was ik eigenlijk veel te jong.'

Ouder worden? 'Ik vind er geen pest aan. Wim Sonneveld zei altijd: ouder worden is niet zo erg, maar dat verval. Ik kan niet stilzitten. Ik moet wat te doen hebben en al die gein meer. Dat kan ik niet meer. Vroeger kon ik nog op de fiets naar mijn zoon in Noord. Mijn boodschappies doen op de fiets. Nu staat mijn stalen ros in de schuur. En zo 's zomers, we hebben nu toch een paar knappe dagen gehad, zit ik ook thuis.'

Hekel aan? 'Zondag. Ik vind het een vreselijke dag. Dan kom je je bed uit en dan zit je. Vreselijk vind ik dat. Weet u wat het is, doordeweek heb ik er geen erg in. Dan ga je je boodschappen doen. Kijk, als je op straat loopt dan gaat altijd de portemonnee open, dat mag wel niet eigenlijk, maar dan heb je wat te doen. Op zondag? Nou, daar zit je. Boekie lezen. Ik vind het vreselijk.'

Leuk? 'Ik mag graag puzzelen. Ik ben op het ogenblik aan de Zweedse puzzels. Ik had eerst gewone puzzels. Toen had ik de doorlopers, ja niet die moeilijke hoor. Daar zijn we te stom voor hè. Toen heb ik nog dat van die woordjes die je moet aanstrepen gehad, nou dat is helemaal niks. Maar die Zweedse puzzels vind ik leuk. Je moet een beetje denken. De antwoorden staan wel achterin maar daar kijk ik niet naar. Dan is er geen pest aan natuurlijk.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden