Kolonelsdochter met harde hand

De harde hand die de socialistische partijleidster Royal voorstaat valt goed bij de Fransen. Binnen haar eigen partij is ze omstreden....

Soldaten die jonge criminelen discipline gaan bijbrengen; internaten die zich over al te lastige leerlingen ontfermen; burgemeesters die de kinderbijslag gaan beheren van in hun opvoeding falende ouders.

Om de problemen in de Franse voorsteden aan te pakken heeft de socialistische politica Ségolène Royal zo haar eigen ideeën. De kolonelsdochter staat een harde hand voor ogen en daarmee sluit ze naadloos aan bij de wensen van twee op de drie Fransen. Ook de linkse kiezers voelen in grote meerderheid voor die aanpak, zo blijkt uit peilingen.

Maar binnen haar eigen partij, de Parti Socialiste (PS), is haar ferme taal omstreden. Al is het maar omdat de politica in de peilingen ver voor ligt op haar naaste, socialistische concurrenten voor de opvolging van president Chirac in 2007. Van de linkse kiezers vindt 68 procent haar de beste kandidaat voor de PS. Daarmee ligt ze mijlenver voor op oudgedienden als de oud-premiers Lionel Jospin en Laurent Fabius en de oud-ministers Jack Lang en Dominique Strauss-Kahn.

Voor dat viertal dringt de tijd, want in november wijzen de PS-leden hun favoriet aan. Als Royal haar al maanden bestaande voorsprong weet te behouden, dan is er geen twijfel mogelijk wie volgend jaar voorop mag in de strijd tegen Nicolas Sarkozy, de rechtse minister van Binnenlandse Zaken. Dus proberen de vier ‘olifanten’, zoals de mannelijke kandidaten wel worden genoemd, op alle mogelijke manieren Royal te vloeren. Ook Sarkozy neemt haar steeds serieuzer, nu de peilingen aangeven dat hij door Royal in een tweede ronde zal worden verslagen.

‘We hebben al één Sarkozy, we hebben niet nog een tweede nodig’, sneerde Strauss-Kahn, nadat Ségolène Royal haar plannen voor de voorsteden had gelanceerd. Hét socialistische verwijt aan Royal is dat ze met haar voorkeur voor ‘autoritaire’ oplossingen een kopie is van Sarkozy. Vandaar haar bijnaam ‘Sarkolène’. De politica brengt daar tegenin dat ‘links in 2002 heeft verloren, omdat wij geen antwoord wisten op de zorgen over veiligheid van de gewone Fransen’.

Die fout wil ze vermijden door het thema dit keer niet te mijden. Of ze daarbij meteen ook de juiste oplossingen aandraagt, wordt ook door sympathisanten wel betwijfeld. Zo ziet de Groene europarlementariër Daniel Cohn-Bendit, die serieus overweegt op haar te stemmen (‘ze is de enige die van Sarkozy kan winnen’) niets in een rol van het leger om banlieue-jongeren weer in het gareel te krijgen. De Duits-Franse Cohn-Bendit ziet de kandidatuur van Royal als een vervolg op de verkiezing van Angela Merkel tot bondskanselier. ‘We hebben genoeg van mannen die alles weten, die overal antwoord op hebben en die met hun machismo de baas spelen’, zo poogde hij in Le Monde de tijdgeest te vatten.

Daags na haar veiligheidsplannen permitteerde Ségolène Royal het zich kritisch over de 35-urige werkweek te zijn. Die wordt in socialistische kring voor de grootste verworvenheid uit het tijdperk-Jospin gehouden, ook al klagen nogal wat werknemers. Royal stelde op haar website dat de korte werkweek tot te veel flexibiliteit, en met name een ‘verslechtering voor de meest kwetsbaren, vooral vrouwen’, heeft geleid.

Het voorspelbare gevolg was dat flink wat partijprominenten tegen haar tekeer gingen. ‘Wil ze de kandidaat vóór de socialisten of tegen de socialisten worden?’, vroeg een geestverwant van Dominique Strauss-Kahn zich sarcastisch af. Claude Allègre, die als oud-minister van Onderwijs een van de grootste fans van de terugkeer van Jospin is, concludeerde prompt dat Royal ‘het niet verdient’ om de socialistische kandidaat te worden.

De politica zelf haastte zich daarna te verklaren dat de 35-urige werkweek ‘een formidabele vooruitgang’ was – ze had op de inhoud van haar weblog even niet al te scherp gelet, vandaar de wat al te scherpe tekst. ‘Je kunt niets aan het toeval overlaten, anders zul je niet worden verkozen’, zo waarschuwde François Hollande, de partijleider van de PS en tevens haar levensgezel met wie zij vier kinderen opvoedt. Hij zag zich genoodzaakt publiekelijk de uitspraak van zijn vrouw te veroordelen.

Dinsdagavond laat kwam Hollande een partijprogramma voor 2007 overeen, samen met alle kopstukken van de PS. In de bonte mix van veelal kostbare voorstellen kon iedereen zich wel vinden. Ook Ségolène Royal, die haar man prees om de ‘handigheid’ waarmee hij dat compromis had bereikt. Na dit kortstondige vertoon van eenheid gaan de socialistische kandidaten weer gewoon verder met waar ze het beste in zijn: elkaar bestrijden door met eigen ideeën aandacht te trekken. Royal slaagt daarin vooralsnog het beste.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden